zondag 1 maart 2015

Leesvoer - wat Vlaamse toppers

Op Goodreads schrijf ik over elk uitgelezen boek kort mijn gedacht. Soms komt hier, op mijn blog, een uitgebreidere samenvatting, maar meestal vergeet ik dat toch wel. Vanaf nu wil ik af en toe een blogpost met wat leestips delen. Als je mijn reviews al op Goodreads leest, sla je deze blogpost dus best over.   

Vele hemels boven de zevende, Griet Op de Beeck

Jawadde zeg, die Griet kan er iets van. Dat dit goed zou zijn, dat dacht ik wel, maar zo goed? Ik heb gebleit, ik heb gelachen, ik heb mijn vriend eens extra goed vastgepakt toen hij thuiskwam. Ik heb genoten van de simpele woordenschat, de korte maar vaak krachtige zinnen, de Vlaamse herkenbaarheid, in schrijfstijl en qua scènes, puur en echt en rauw. Uitgelezen op twee dagen tijd, maar het zal wel nog eventjes nazinderen, denk ik.





Kom hier dat ik u kus, Griet Op de Beeck

Jawel, die Griet kan schrijven. Maar echt. Zo simpel eigenlijk, en toch zo raak. Zo Vlaams ook, wat ik meer dan aangenaam vind. Niet alleen qua taalgebruik, ook qua scènes. Wat sommige personages zeggen, ge kunt het u zo herinneren of inbeelden dat dat iets is dat uw moeder, tante, oma zou zeggen of gezegd hebben.

Ik heb me wel iets meer laten meeslepen door Vele hemels boven de zevende. Ik vond het spijtig, niet zo lang geleden, dat Vele hemels zo snel uit was. Ik wou meer. Daarom kocht ik ook zo snel Kom hier dat ik u kus. Blij dat ik was, dat dit meer dan 400 pagina's dik is. Maar deze keer was het wel genoeg. Het laatste hoofdstuk was wat aan de tragere kant. Niet dat het ongepast was, of geforceerd. Nee, laat die Griet maar de tijd om haar verhaal te doen. Misschien lag het gewoon aan mijn groeiende medelijden met Mona. Ik heb vaak gedacht, komaan zeg, begin toch eens met leven, zijt eens het wijf dat ge lijkt te willen zijn!

Vijf sterren weer. Ik denk dat ik mezelf vanaf nu fan van Griet Op de Beeck kan noemen.

Woesten, Kris Van Steenberge

Ik las dit boek op vijf dagen uit. Zo snel, gedeeltelijk omdat het internet niet marcheerde, maar ook gewoon omdat ik dit zo graag las. Ik had de achterflap niet gelezen, wist alleen dat het een recent (van 2013) Vlaams debuut was. Ik schrijf Vlaams, omdat dat Vlaamse zo belangrijk is. Niet alleen de zinnen, woorden, gezegden, ook het verhaal zelf is voor mij echt oervlaams. Ruw, soms met een hoekje af, sappig, puur. Het is fictie, maar je kan je zo gemakkelijk voorstellen dat het allemaal echt gebeurd is.

De achtergrond is het begin van de twintigste eeuw, inclusief de eerste wereldoorlog. Het is geen boek over de oorlog, wel over een toen wellicht heel gewoon gezin, ploeterend zoals er toen geploeterd moest worden, in een dorpje in West-Vlaanderen. Vlot leesbaar, met korte hoofdstukken, goeie dialogen en niet te veel tralala. Schoon, echt.

vrijdag 27 februari 2015

Weekmenu - #DZV week 1

Met de Dagen Zonder Vlees dacht ik nog eens weekmenu’s te posten. In 2011-2012 stuurde ik gedurende een paar maanden wekelijks een soortement van nieuwsbrief met mijn weekmenu ter inspiratie van wie meer vegetarische kost wil. Daar stopte ik mee (ik weet niet meer waarom, wellicht iets als "te drukdrukdruk"), maar nu, speciaal voor de DZV, deel ik weer even wat ik de voorbije week allemaal gegeten heb, ’s morgens, ’s middags, ’s avonds en tussendoor - soms aangevuld met (minderwaardige, sorry) Instagramfoto's. 



Woensdag 18 februari


  • ’s ochtends: havermoutpap met banaan, pindakaas, ahornsiroop en vanille-extract
  • ’s middags: wortel-quinoasalade en een tas witloof-pastinaaksoep uit Fourplay van Marta Majewska
  • ’s avonds: smoutebollen (want ’t is carnaval geweest, en dan moeten er eens smoutebollen gegeten worden)
  • tussendoortjes: twee quinoa-frambozenmuffins uit Fourplay van Marta Majewska (met sojayoghurt met blauwe bessen i.p.v. eieren) + een portie pure olijven

Havermoutpap met banaan, pindakaas, siroop en vanille-extract is iets dat je veel zal zien passeren. Dat is namelijk mijn favoriete ontbijt sinds lang. Maar! Belangrijk! Alleen grove havervlokken zijn goed genoeg! Anders wordt de pap te plat en dat vind ik niet leuk. 

Donderdag 19 februari


  • ’s ochtends: havermoutpap met banaan, pindakaas, ahornsiroop en vanille-extract
  • ’s middags: een broodje met mozzarella en zongedroogde tomaatjes
  • ’s avonds: in de oven geroosterde bloemkool met kurkuma uit Fourplay van Marta Majewska met aardappelcurry
  • tussendoortjes: een handje gedroogde mangostukjes + een handje paranoten + chocomelk


Vrijdag 20 februari


  • ’s ochtends: rauwe boekweitpap uit het Oh She Glows Cookbook met geraspte kokos, geroosterde boekweit en hazelnoten
  • ’s middags: een restje aardappelcurry met avocado
  • ’s avonds: Stefan kookt: gegrilde groenten met spinazie-ricottagnocchi en ciabatta
  • tussendoortjes: een paar paaseitjes


Zaterdag 21 februari


  • ’s ochtends: havermoutpap met banaan, pindakaas, rijststroop en vanille-extract
  • ’s middags: een stukje brownie en sojachocolademelk op het tofste plekje met gratis wifi in Aalst, Philimonius
  • ’s avonds: sushi à volonté in The Ninja House in Brussel (waar bijna 30% van de kaart vegetarisch is, schat ik - oh bliss!)



Zondag 22 februari


  • ’s ochtends: twee bloedappelsienen,  een handje mangostukjes en een tas kiwi-appelsap
  • ’s middags: schoonmoederfrietjes met een soortement van Provençaalse saus
  • ’s avonds: Fiekes bladerdeeghapjes, Stefans lasagne en Fiekes chocoladetaart


Over die chocoladetaart nog even: Sofie bakte de meest decadente, helemaal vegan én allerlekkerste chocoladetaart ooit. Op mijn winterlijstje stond dat ik eens een decadente chocoladetaart wilde bakken / eten. ZO BLIJ was ik, dat Sofie dat onthouden had. Ik maakte zelf onlangs chocoladetaart, maar die was minder dan half zo decadent en verwaarloosbaar lekker in vergelijking met de laagjeschocoladetaart van Sofie. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen door de lekkerheid. Echt! Ik hoop dat Sofie snel een vegan bakboek publiceert, zodat jullie zelf ook zo’n geweldige taart kunnen leren maken. Intussen blijf ik graag Sofie's proefkonijntje. 
Een véél betere foto vind je op Sofie's blog.


Maandag 23 februari


  • ’s ochtends: nog een stukje van die geweldige chocoladetaart
  • ’s middags: een restje lasagne 
  • ’s avonds: macaroni (allez, eigenlijk) volkoren spirelli met ui, look, champignons, broccoli en kazige notensaus (ge zou ervan verschieten hoe lekker en smeuïg en toch zo gemakkelijk die saus is!) 
  • tussendoortjes: een handje gedroogde mangostukjes en 3/4e reep raw chocolade van Lovechock


Dinsdag 24 februari


  • ’s ochtends: twee bloedappelsientjes en chiapudding met dadels, gojibessen, wat gehakte noten en gedroogde banaan
  • ’s middags: deel 2 van de geweldige pasta-ovenschotel, gevolgd door twee stukjes 'homemade, pretty healthy chocolate cake' van mijne chef (die Engels en Frans spreekt, dus ook enkel Franse en Engelse cake maakt)
  • ’s avonds: drie sneetjes brood met zeehummus (de lekkerste hummusvariant, als je ’t mij vraagt, maar ik hou niet zo van de traditionele hummus)
  • tussendoortjes: wat chocolade


woensdag 25 februari 2015

Het verhaal van de gerecykleerde matrashoes

Een paar jaar geleden pinde ik het matrashoesje dat mina dotter maakte voor een van haar dochters. Een gezellig leeshoekje, dat zag ik ook wel zitten. Op dat moment nam ik me voor om ja te zeggen als iemand me vroeg of ik een (kinder)matrasje wilde. Die vraag bleef uit, jarenlang. Tot mijn mama een paar matrasjes uit een caravan recupereerde. Ik kreeg er twee. Booyah, want dat betekent ook: twee toffe leeshoekjes in huis!

Dat huis, dat is er nog bijlange niet, maar een leeshoekje dicht bij de chauffage in het soms kille appartement zag ik ook wel zitten. 

Over de stofkeuze heb ik uren getwijfeld. Zonder overdrijven, zeg. Dat matrasje moest namelijk bij ons toekomstige interieur passen, iets met witte muren, licht houten vloeren, grijs en wat kleuraccenten. Ik veranderde meermaals van gedacht en besloot uiteindelijk om voor neutraal, sober grijs te gaan, liefst uit dikkere katoen of canvas tegen te snelle slijtage. 

En toen herinnerde ik me de donkergrijze teddyfleece die ik gekocht had en de tientallen jeansbroeken die ik al had gespaard om een dekentje voor vriendin Evy te maken. Maar Evy heeft intussen een vriend die haar warm houdt, dus ik hoefde toch geen jeansdeken meer te maken. Bingo! Teddyfleece (je weet wel, gerecycleerde petflessen) voor de bovenkant, stevige jeans voor zijkanten en onderkant. Voor het gemak knipte ik gewoon telkens de broekspijpen van het kontstuk, het stuk dat in mijn geval altijd het meeste lijdt ...

Laatste probleem: ik zie dat eigenlijk niet zo graag, de typische blauwe jeans. Ik hou van jeans voor zijn stevigheid en ik werk er graag mee, maar schoon? Tien, vijftien jaar geleden vond ik van wel, de laatste jaren ben ik het wat beu gezien. De achterkant van jeansstof vind ik wél mooier. Ik keerde alle broeken binnenstebuiten en pikte de meest grijzige tinten eruit. Ik dacht nog even over verven, maar ik had geen plantaardige verf in huis en wilde ook niet wachten tot ik er wel in huis had. Zo gaat dat soms in mijn hoofd: jaren kan ik wachten maar dan plots moet het af zijn. Ahum.

Nu zitten de 'mooie' kanten van de broeken dus aan de binnenkant van de hoes. Een stuk of tien tinten blauw? Dat leek me dus een beetje te druk, te onsober.

Goed, eens de stoffen gekozen, kon het urenlange knip-, pimp- en naaiwerk eindelijk beginnen. De onderkant kon me weinig schelen, die moest enkel stevig zijn. Ik wees de broeken met gaten ter hoogte van de knie niet af en gaf ze ook een tweede kans. Een lapje erachter en mee in het rijtje!

De zijkant pimpte ik met vierkantjes (textielverf die ik lang geleden kocht) omdat stempelen plezant is en 3,5 meter stof bestempelen ook nog eens zeer rustgevend is, zeker met chillen zondagavondmuziek in je oren. Denk Jeff Buckley, Oscar and the Wolf, Antony And The Johnsons, Lou Reed, The National en zelfs wat Neil Young.

Een rits die lang genoeg was, had ik niet liggen. Maar ik heb wel een kooi vol kortere ritsen. Ritsen die trouwens op het containerpark zouden beland zijn wegens productiefoutjes (zie die rode verfspat op het achterkant, whoaa!!), dus jonges toch, de karmapunten voor dit maaksel stegen nog meer!

Oh, het matrasje had blijkbaar al eens een nieuwe hoes gekregen, ontdekte ik. Dertig jaar geleden was dat wellicht al een hele verbetering tegenover de eerste laag, maar ehm, ja, oordeel zelf maar.

Ik ben alleszins veel contenter met mijn recykleersel, maar dat was wellicht al duidelijk. (ik bedoel, hoe lang kan een blogpost over een poepsimpel naaisel worden, zeg?!)

maandag 23 februari 2015

Dagen zonder internet

Sinds 14 februari werkt het internet ten appartemente Kelly en Stefan niet meer. Vanaf zaterdagnamiddag werden we afgesloten van het www. Niet omdat we wanbetalers zijn, niet omdat ons konijn een kabeltje had doorgebeten (we hebben geen konijnen, noch andere huisdieren), wel omdat de internetman blijkbaar enkele maanden geleden de configuratiegegevens van een andere klant had gebruikt bij de installatie. Die andere klant was intussen heel erg kwaad omdat zijn internet zo traag was, de fout werd eindelijk ontdekt (wij gebruikten blijkbaar zijn supersnelle internet!) en hop, wij moeten maar wachten tot het probleem is opgelost. Geen vervanginternet, geen seintje vooraf, kak! 

Het eerste weekend was vol gepland, het internet werd niet gemist. Ik had me enkel voorgenomen om nog eens wat mailtjes te beantwoorden (want dat probeer ik meestal in het weekend te doen, aangezien ik tijdens de week al uren naar een computerscherm zit te staren), dus oeps. Maar toen begon die werkweek. En moest er ’s avonds opnieuw afgewassen worden. Zonder Netflix! En bleven er wellicht mailtjes binnenkomen, en misschien zelfs reminders! Oh no!

Dus ja, ik mis het wel wat, ja. Ik geef dat toe. Geen Netflix, geen Instagram, geen mails, geen blogposts publiceren of lezen. Ik weet zelfs niet meer welk weer voorspeld wordt. Ik kan mijn agenda updaten op gsm, maar synchroniseren is even niet meer mogelijk. Idem voor Evernote. Geen internetshoppen (oh no!), geen online bankieren (aaargh!). Geen WhatsApp of Snapchat, of erger: geen Goodreads, mijn dagelijkse bron van leesinspiratie.

Deze blogpost schrijf ik in mijn favoriete espressobar in 't stad. Zielig? Misschien wel, maar het kan mij niet schelen, ik heb een shot internet nodig!

Heb ik meer geleefd de voorbije meerdaneenweekzonderinternet? Niet echt. Er was natuurlijk minder afleiding, minder entertainment. Ook iets minder druk in mijn hoofd toen ik me erbij had neergelegd dat ik mensen zou ambeteren of zelfs teleurstellen wegens geen snel genoeg antwoord. Er was wel veel schrijfinspiratie, maar daar kon ik maar gedeeltelijk iets mee doen, want voor sommige teksten heb je gewoon internet nodig. 

Verder heb ik:
  • even vaak gekookt (ook uit kookboeken, zoals de meeste andere weken)
  • even veel gebakken (ook nieuwe dingen, zoals veel andere weken)
  • even weinig gesport (of misschien zelfs minder)
  • even weinig genaaid (omdat ik mijn Creatorium nauwelijks warm krijg, staat dus los van geen internet) 
  • misschien wel iets meer gelezen, maar niet zo veel als je zou verwachten
  • iets langer de afwas laten staan (want afwassen, alleen en zonder een serie, is te saai) 
  • iets meer tijd met Stefan doorgebracht (ook omdat hij tegenwoordig zelf vroeger thuis is)


Het grootste verschil met dagen met internet? Ik ben al bijna elke avond op tijd in bed gekropen, rond half elf. Niet dat ik daardoor veel wakkerder op mijn bureaustoel zit tijdens de werkuren, want de bovenburen zijn olifanten. Het maakt niet zo veel uit of je 7 of 8 uur slaapt als die olifantenpoten je toch sowieso wakker stampen, heel laat op de avond en heel vroeg in de ochtend, heb ik ondervonden.

Wat heb ik hier intussen al allemaal gemist? Inhaalbewegingske - start!

zaterdag 21 februari 2015

Fair Wear Friday: Geitenwollenshirts voor Stefan (en eentje voor mezelf)

Er zijn zo van die merken die tot je favorieten behoren vanaf je eerste bezoek aan hun website. Dat was het geval bij Geitenwollenshirts. Tof merk met schone kleren (in beide betekenissen), logo met een knipoog, teksten waar ik van hou en een verrassinkje in je pakket dat mij serieus deed glimlachen (maar je zal zelf moeten bestellen om te ontdekken waarover ik het heb).

Wat koop je er?

Shirts voor dames en heren (of voor geitjes en bokken, om het in de taal van GWS te schrijven). Niet zomaar gelijk wat voor shirts, natuurlijk. GWS verkoopt alleen faire en eco shirts: shirts met het Fair Wear logo én het GOTS-label

Alle stukken kregen een naam. Stefan kocht shirt Klaas, Henk en Jan en truien Cor en Brutus. Ik bezweek voor geitje Bea, maar aaaaargh, ze hebben ZO VEEL mooie shirts. De prijzen? Die zijn heel betaalbaar, vind ik: 14,95 euro voor tops, rond de 20 euro voor de shirts voor bokken, 45 tot 55 euro voor  dikkere truien, 58 tot 62 euro voor gilets. Hoe meer materiaal, hoe hoger de prijs, da's logisch. 

Wat heb je voor dat geld? Fair, eco en geweldig schoon, kwalitatief gerief. Echt, ik vind het zo jammer dat ik jullie niet kan laten voelen aan de stoffen. Of worden alleen naaisters zo wild en euforisch van bepaalde stoffen? Hoe dan ook, een plezier om te dragen, zeg ik!

Noch Stefan, noch ik zin hadden om model te spelen, dus vroeg ik of ik foto's van de GWS-site mocht gebruiken. Deze keer dus geen eigen foto's, maar mooie foto's van de mooie GWS-modellen. Booyah, echt, zo heel erg veel en luid booyah voor GWS!


Fair Wear Friday is een initiatief van Lies, Leen en mezelf.