De boekskes

In maart vond je mij in Goed Gevoel. Ik was het een beetje vergeten, maar bij deze toch nog het volledige artikel. Er staat niets nieuws in voor wie hier al langer meeleest en het is intussen alweer een beetje gedateerd (want toen had ik nog betaald werk), maar allez, we gaan niet muggenziften he. Dit en andere artikels en consorten vind je vanaf nu op mijn pagina Elders. Voilà, dan is dat ook alweer geregeld.

Hotel Insectopia, die keer dat we onverwachts toch maar twee uurtjes konden blijven

Alweer maar twee uurtjes, alweer omwille van dat communieseizoen! Na een toch wat lange communieplechtigheid, waarbij ik mijn petekind slechts vijftien seconden zag (enkel zijn hoofd), een receptie met aldifruitsap in een somber parochiezaaltje en een niet-gepland maar heerlijk etentje stortten we ons op de tuin. Nu ja, 'storten' is een eufemisme. Want de voorgaande nacht was te kort geweest. Maar "wie wil feesten, moet ook kunnen opstaan/werken!" 

Nu, eigenlijk heb ik vooral geoogst. Want mannekes toch, dat groeit daar! Bijna ongelooflijk! De komende twee weken zal ik regelmatig een zak frisse blaadjes kunnen gaan plukken. Al wie nog lekkere recepten voor rucola, tuinkers, mosterdblad en ander gebladerte heeft: delen, die handel!   

Deze keer had ik mijn fototoestel wel de dag zelf mee. En deze keer viel mijn oog vooral op alle tinten rood.

De houten serre die vorig keer nog open was, kreeg intussen ook een jasje.

We experimenteerden met haartooi ...

We zetten de kinderen aan het werk ...

En we begonnen aan een insectenhotel - want ja, dat kan écht niet ontbreken, niet waar? (eh eh, gezien de naam van onze samentuin, Hotel Insectopia)

Knip-het-zelf

De laatste maanden knipte mijne Stefan mijn haar. Eigenlijk enkel de froe, want aan de rest durfde hij niet knippen. Mietje. Tijd om zelf nog eens de schaar boven te halen. 't Was lang geleden, maar na de eerste knip was de knipstress al verdwenen. Zo gaat dat als je er eigenlijk niet zo heel veel om geeft. (en als het echt mislukt, is een afspraak bij de kapper snel gemaakt, niet waar?)

Mijn weelderige haren zagen er op onderstaande foto misschien wel oké uit, maar ze waren eigenlijk vrij kapot. 

Dus smeet ik dit bosje in den hof. In de hoop dat vogeltjes hun nestje ermee zullen verfraaien.

Bij de na-foto's scheen helaas de zon niet. Gelieve voor de meest realistische kleuren dus naar de voor-foto te kijken. Ik knipte ongeveer hetzelfde als wat mijn kapster normaal gezien doet, maar allez, zonder 22 euro uit te geven. Dat komt altijd van pas, in tijden van bewuste werkloosheid ;-)

Hotel Insectopia, die keer dat we weer voltallig waren

En wat een productiviteit! Houten serres werden in elkaar getimmerd, tomaten, basilicum, aubergine, paprika en meer uitgeplant, frambozentakken geplant, calendula gezaaid (overal!), peterselie gezaaid (hier en daar), onkruid gewied, aardappelen opgehoogd, cake en 'gemberbier' geproefd, geruziet (er waren kinderen bij ;-)), en dan vergeet ik wellicht nog vanalles. 

The Three Sisters kwamen in de grond terecht. The Three Sisters, dat zijn maïs, klimbonen en pompoen. De indianen zouden die drie groenten altijd samen laten groeien hebben. De bedoeling is dat de klimbonen langs de maïsstengels omhoog groeien en de pompoenen aan de voeten van de maïsstengels kruipen. Zusterlijk verbonden, als het ware. Ik kijk er al naar uit om daarvan foto's te nemen!

Na al dat gewerk konden we ook al oogsten. Melde, tuinkers, rucola, jonge blaadjes voor een zelfgekweekt slaatje. Hoe cool is da?!

Nog twee overzichtjes van al dat samentuingeweld:

5 mei, je was geweldig.

(en 11 mei, wanneer ik terugging omdat ik op 5 mei mijn fototoestel vergeten was, iets minder, maar je was oké) 

Gedichtje

= oefeningetje voor de lessen copywriting, fictieve tekst voor de Gentse Civitas-campagne (City Vitality Sustainability). Opdracht: "schrijf 10 regels om de fiets als vervoersmiddel in Gent te promoten". Met andere woorden: een opdrachtje waarmee ik me eens goed kon amuseren.

Louise

"Wil jij voor Louise een tas maken, met haar naam erop?", fluisterde hij in mijn oor. Pretoogjes. Want zijn vriendin is gemakkelijk nieuwsgierig. "Niets zeggen he!", zei hij nog. Ons geheimpje. Zij kneep haar ogen dicht, fronste, glimlachte. Hij knipoogde.

Louise is 2,5 jaar. De kaboutertas flitste door mijn hoofd. Dus ging ik opnieuw voor een Menina (edit: niet de originele grootte, maar 150%). Een snellere versie, zonder paspel (al wilde ik eigenlijk wel een restje witte paspel verwerken, maar in de haast vergat ik hem ...). Ook de hengsels deed ik anders omdat ik die van mijn vorige Menina niet zo geslaagd vond.

Resultaat: een eenvoudig tasje voor Louise.

Ik gebruikte zelfs eens bijpassend garen. Want weet je, tot voor kort had ik enkel zwart en wit naaigaren. Meer kleuren vond ik niet nodig. Maar onlangs kocht ik toch eens andere kleurtjes. Grijs en rood. Maar daarbij blijft het! (tenzij voor bestellingen met zeer specifieke eisen ;))

Waarmee ik wél miserie ondervond bij dit naaisel: mijn strijkijzer. Tot enkele maanden geleden gebruikte ik een oude(rwetse) strijkbout (wel op elektriciteit, niet met stoom of andere moderne opties). Tot ik een moderner ijzer kreeg. Een tombolaprijs van een familielid. Zij had al een strijkijzer, dus het ding stond in de kast, als reserve.

Wel, het ding is de naam strijkijzer nauwelijks waard. Boecht, jong! (= rommel, zeg!) De vlieseline kwam al snel weer los, hopelijk blijft de flockfolie hangen ... Voorlopig mag de oude bout dus weer van stal.

Materiaal: biostofje Swedish Forest van Monaluna + rode tweedehandsstof + gekregen gele voering + restje gekregen tafelkleed te versteviging van de bodem + nieuwe flockfolie en vlieseline. 

Hotel Insectopia, die keer dat we maar twee uurtjes konden blijven

Want het seizoen van de communiefeesten is alweer begonnen. Zo snel gaat 2013. Vooraleer we ons gingen volproppen, maakten we onze handen vuil in de samentuin. (en op de dag van de arbeid keerden we eens terug voor foto's, want ja, zelfs daarvoor hadden we de dag zelf geen tijd gehad)

We waren alweer met z'n vijven:

De drie vrouwen verspeenden raapjes.

De twee mannen maakten alvast afdaken voor de tomaten.

Wistjedatje: tomaten groeien het liefst onder een afdak (enkel beschermd tegen de regen), paprika's, pepers en aubergines het liefst in een serre (helemaal afgesloten van de wind).

We vonden de beginselen van de bloemenweide die ik op 7 april gezaaid had (al die groene puntjes!). 

Ik plantte rabarber uit. 

Contentement alom, dankzij al dat groeiend groensel!

Na de olifantendracht

Zij blogde gisteren over haar olifantendracht. Bij haar was het very close to een olifantendracht, bij mij was het een volwaardige olifantendracht. Mijn kind: de vernieuwde website van StyleMeGreen.

Wie hier nog niet lang meeleest, weet het misschien niet, maar sinds november 2010 blog ik ook op StyleMeGreen. Eerst als gastblogster, daarna als 'volwaardige blogster' ;-) Maar na een tijdje begon dat vrijwilligerswerkje tegen te steken. Helemaal niet door de inhoud, wel door 'de infrastructuur'. Want de oude blog werkte op verschillende vlakken tegen. Ik weid er niet over uit, maar ik wil wel duidelijk maken: dat olifantenkind (of kalf, voor wie het 100% correct wil) zat al langere tijd tegen mijn ribben te stampen.

Maar kijk, na lang zagen en aan andermans oren trekken (sorry aan S., C. en O.!), na een opfrissing van mijn beperkte html-kennis en na veel geschrijf en geherschrijf presenteer ik: StyleMeGreen in een nieuw jasje!

(Oh, en voor ander vrij belangrijk nieuws verwijs ik jullie ook graag door)