maandag 14 april 2014

Achter de schermen: the making of Art d'Eco!

Een jaar geleden was ik nu volop bezig de inhoud van Art d'Eco te bedenken. Toen nog samen met Cristina (oprichtster van het toen nog bestaande StyleMeGreen), omdat we het boek eigenlijk samen zouden schrijven. Een paar weken later zou ze me laten weten dat ze het toch niet helemaal zag zitten om een boek te schrijven. Zeer begrijpelijk, hoor. Haar eerste kindje van toen enkele maanden oud, trouwens wellicht het schattigste kindje dat ik ooit zag, slokte haar energie en aandacht op. 

Dus liet ik me helemaal opslokken door Art d'Eco: op 1 mei werden de eerste woorden geschreven. In de loop van de maanden die volgden veranderde de oorspronkelijke inhoudstafel, twijfelde ik over veel te veel, miste ik mijn boekpartner soms, maar uiteindelijk kwam alles goed. Ik genoot van de geweldige zomer en van de vrije tijd die ik plots had dankzij mijn beslissing om mijn tijdelijke job op te zeggen.

Later kwam nog een periode van lichte stress: de zoektocht naar een fotograaf en vormgever. 
Gelukkig vond ik die vrij snel. 
Gelukkig vond de uitgever het geen probleem dat ik hen zelf wilde kiezen. 
Gelukkig bleken het effectief geweldige dames te zijn om samen zo'n zot avontuur aan te gaan.  

Een deeltje van de foto's maakte vriendin Evy in de loop van die mooie zomer van 2013. Model van dienst was de geweldige schoonzus, Nathalie. 

We hebben nogal wat afgelachen, wij.


Check die smoelentrekkerij! Wreed moeilijk voor Evy om ons enigszins normaal op foto te krijgen, dat kan je je wel voorstellen.

Sommige foto's nam ik zelf. In de meest elegante houdingen, zoals het fotografen (allez ja, da's een groot woord) betaamt. "Kelly legt een ei", zo heb ik deze foto genoemd.

Intussen ben ik alweer een paar maanden aan het werk (effenaf voltijds) en breng ik mijn dagen door op een bureautje, een computerscherm voor mij, een plant achter mij, op een eerder ongemakkelijke bureaustoel, ver van de soms zo schone buitenwereld. 

Maar in 2013 profiteerde ik. A volonté en zonder gêne. Vaak zat ik in dit nestje in de tuin ...

Soms in het zonnetje op het terras op comfortabele maar lelijke tuinkussens ...

En een paar keer in het natuurgebied achter de hoek, waar ik bezoek kreeg van nieuwsgierige Gallowaykoeien of Konikpaarden ... Oh bliss!

In het najaar volgde een drukke periode van fotoshoots. Een stuk of tien zondagen bracht ik met de geweldige Sofie Ballieu door. Afgelachen dat we gedaan hebben, met ons tweetjes. Ook hard gewerkt uiteraard, maar toch vooral ook gelachen. Binnenkort mag ik met Stefan naar haar trouwfeest (woepwoep!). Ik wil maar zeggen: Art d'Eco, het brengt mensen dichterbij.

Ook al zag onze huurwoning er tijdens en na haar bezoekjes nogal ontploft uit.

Soms gingen we ook naar buiten. En dan werd Sofie getuige van mijn onbedwingbare drang om een radslag te maken zodra ik een zachte ondergrond voel. 

Conclusie: the making of Art d'Eco was een succes. 

zaterdag 12 april 2014

Mijn vijf van de jaren negentig (inclusief vijf foto's van 2005)


In 1990 was ik twee en kreeg ik een broertje, in 1999 was ik 11 en ging ik nog niet uit. Pas vanaf het eerste à tweede middelbaar zou ik de Spice Girls (tja), Get Ready (ajaj) en Backstreet Boys (ajajaj!) vervangen door een gestaag groeiende maar intussen gestagneerde cd-collectie. Mijn pa timmerde een cd-rek in elkaar, mijn ma klaagde dat ik mijn geld aan stomme dingen uitgaf. Maar life is music, nietwaar?

Ik kocht een beetje vanalles, maar neigde naar muziek van voor mijnen tijd. Ik genoot dus de afgelopen week van StuBru (vijf dagen alleen jaren-negentig-muziek, voor wie het nog niet wist). Vollenbak. En dat inspireerde mij dan weer tot een lijstje: mijn vijf van de jaren negentig. Aangevuld door vijf vrij random foto's uit 2005, gewoon voor de leute.



The Smashing Pumpkins, Bullet with butterfly wings

Ik heb Mellon Chollie and the Infinite Sadness veel afgespeeld. En ik ben dat cd'tje nog altijd niet beu. Bullet with butterfly wings was mijn lijfstuk, ofzoiets, omdat ik me als puberende tiener soms even verscheurd voelde als mijn favoriete broek, mhahaha.

Nirvana, Come as you are

Een van de liedjes die ik meetokkelde en meezong op mijn tweedehands brollig gitaartje (oh ja, de ecologische ideeën waren toen al aanwezig - ook duidelijk zichtbaar aan mijn - ahum - behangpapier).



Metallica, Hero of the day

Het magistrale Hero of the day, inclusief orkest, omdat ik zo graag met gesloten ogen en de volumeknop goed opengedraaid naar dit nummer luister. En ook omdat het niet altijd One of Nothing Else Matters moet zijn.

Het is geen duidelijke foto, maar hij toont wel duidelijk de schoonheid en onbezorgdheid van het puberzijn (nu we toch nostalgisch bezig zijn): vlaggen op het plafond, foto's en posters van bands op de muren, foto's van vriendinnen en mezelf op mijn kleerkast, haaa.


Counting Crows, Mr. Jones

Omdat ik niet altijd naar zwaarmoedige, serieuze muziek luisterde.


Pennywise, Bro Hymn

Kiekenvel krijg ik, nog altijd, vanaf de eerste seconde. Verder niet erg punkerig, maar Bro Hymn werpt mij zo direct terug naar de tijd dat ik nog jong en schoon was en naar fuiven ging. 

donderdag 10 april 2014

Op de Femma!

Onlangs kwam Lobke langs. Mama(blogster)s kennen haar wellicht als de auteur van Het Leuke Mamaboek, ik ken haar sinds kort als sympathieke journaliste en vrouw op wier job ik enigszins jaloers ben. Maar dat helemaal terzijde. 

Lobke kwam dus langs. Ik deed mijn verhaal alsof ik het vertelde aan een nieuwe vriendin met dezelfde interesses (zelfmaakplezier! upcycling! de immer aanwezige ecologische draad! vegetarisch en lekker eten! en meer van dat) en later liet ik me fotograferen met breinaalden in mijn coiffure. Niet gemakkelijk trouwens, stilstaan om te voorkomen dat breinaalden uit je haar schuiven terwijl je de pose eigenlijk heel erg grappig vindt. 


Raar en cool tegelijk vind ik dat, om mezelf op de cover van een boekske te zien staan. Maar kijk, het is echt!

Het volledige interview is alleen voor de abonnees van Femma, allez, ik bedoel: je kan het magazine niet in de winkel kopen. Maar kijk, ik sta wel degelijk ook IN het magazine.

De fotograaf zorgde ook voor een vereeuwiging van onze ontmoeting, zie ons lachen, zeg!

Op naar meer leuke ontmoetingen met boeiende personen, zeg ik dan!

Alle foto's door Jos Verhoogen

donderdag 3 april 2014

Blije-billen-scrub

Lenteschoonmaak betekende dit jaar ook voorraadschoonmaak. Ik kwam kilo’s hazelnoten en kikkererwten tegen, werd eraan herinnerd dat ik vaker linzen op het weekmenu moet zetten en vond enkele restjes. Cacaoboter van chocolade-experimentjes, suiker van toen ik nog suiker in mijn zelfgemaakt gebak gebruikte en koffie van bijna 4 jaar oud. Sommige wijnen worden beter met de jaren, maar koffie? Tijd om er een scrubje van te maken, want dat lijf van mij kon zeker ook een schoonmaak gebruiken.
scrub koffie suiker cacaoboter

Nodig

  • 4 el gemalen koffie 
  • 250 g suiker naar keuze 
  • 100 g cacaoboter 
  • (optioneel) een extra geurtje: kaneel, vanille-extract of 10 druppels etherische olie naar keuze  


Zo doe je dat! 

  1. Smelt de cacaoboter au bain-marie.
  2. Roer de suiker en koffie goed door elkaar en zorg dat er geen klonters zijn.
  3. Haal de gesmolten cacaoboter van het vuur en laat een paar minuten afkoelen.
  4. Roer de suiker-koffie-mengeling, de afgekoelde cacaoboter en eventueel een extra geurtje toe. Goed roeren!
  5. Schep in een muffinbakvorm of ijsblokjesvorm en duw goed aan. Laat opstijven in de koelkast of diepvriezer. Duw uit de vormpjes en bewaar in een mooi potje.


Zo gebruik je dat! 
Stap in de douche. Maak je huid nat met warm water. Wrijf het blokje draaiend op de probleemgebieden (= de cellulitisrijke). Laat een paar minuten inwerken. Spoel af met warm water. Doe dit twee à drie keer per week voor zachte, schone billen.

Heb je geen cacaoboter in huis, maar bijvoorbeeld wel olijfolie of andere vloeibare, plantaardige olie? Geen probleem! Meng een deel suiker op een half deel gemalen koffie (of omgekeerd of gelijke verhoudingen, hé, het doet er allemaal niet zo hard toe) en voeg olie toe tot de gewenste consistentie. Laat je pot scrub niet in contact komen met water, om de bewaartijd te maximaliseren.  


't Is maar dat je het weet: dit zelfmaakprojectje verscheen ook in het Visita-nummer van april. Lees de rest van het magazine (met deze keer een special over biobaby's) online

maandag 31 maart 2014

En toen was er een ondertitel!

Het mocht niet zijn. Mijn en jullie favoriete ondertitel, Een boek vol zelfmaakplezier en ander vertier, verloor de ondertitelstrijd.

Maar niet getreurd, de knoop is doorgehakt en het boek komt er nog steeds aan*! En wel met (hoogstwaarschijnlijk, want hé, er is nog niets gedrukt) als ondertitel: 

De kunst om toffe dingen te maken
met wat je (meest)al hebt

Zo dus.

Intussen is vormgeefster Severien volop aan het werk om een kleine 40.000 woorden en zo'n dikke 300 foto's op 224 pagina's te lay-outen. En ze doet dat ZO goed. Bij elke Skype-vergadering moet ik mij een beetje inhouden om niet al te hard over te komen als een dolgedraaide kip, zo enthousiast maakt haar werk mij. 

Ik bedoel, ZO enthousiast:



* Oh ja, het zal wel helaas pas in mei verschijnen. Maar hé, da's nog altijd voorjaar 2014!