#wijvenweek - Het multitaskende superwijf

Zaterdag Zondag, stoefdag. Want u heeft nu al de hele week al uw geheimen op tafel gegooid en uw schaamtegevoel overwonnen, maar in de kern, de essentie en onze pit (ha, voor deze zin kregen wij advies van Ingeborg en Brigitta Callens) zijn wij allemaal TOPWIJVEN. Heel vaak durven we dat niet eens zeggen, want een mens zou maar eens hooghartig overkomen. Vandaag niet. Blog over iets waar u echt oprecht fier over bent. Want dat is zonder twijfel terecht, en dat mag ook eens gezegd worden.

Nee, ik ben geen multitaskend superwijf. Misschien wel een topwijf in wording, maar multitaskend, daar vrees ik een beetje voor. Ik kan wel bijvoorbeeld tegelijk iets koken en iets bakken. Maar goed, aangezien dat zich op dezelfde twee vierkante meter kan afspelen, noem ik dat niet echt multitasken.

Wie wel goed kan multitasken, is mijn mama. Ze doet de strijk terwijl ze kookt, ze doet de afwas terwijl ze de was insteekt, ze dweilt terwijl ze naar dit soort muziek luistert (alhoewel Marco Borsato nooit ver te zoeken is ;-) ), ze kuist de badkamer terwijl de kindjes in het bad zitten. Vroeger ruimde ze zelfs mijn speelgoed op terwijl ik nog aan het spelen was. Tot ik, als klein meisje, haar eens terechtwees... altijd tegenspreken, he, ikke.

Verder is mijn mama ook een coole mama. Ze is er wanneer ik haar nodig heb, ze breit zelf de mutsen, sjaals, wanten en truien voor mijn stiefzusjes en -broertje (en vroeger ook natuurlijk voor mij en mijn broer), ze maakt leuke rokjes, ze is niet het soort mama die piercings en tattoos 'vies' ofzo vindt (ze vindt de mijne zowaar geweldig!), ze vindt het niet erg als ik eerlijk ben, ze loopt met gemak 10 km (en meer?), ze gaat mee naar concerten, ze trekt zich niet te veel aan van wat anderen denken, ze heeft mij mee gemaakt tot wie ik nu ben. En ik ben content met mezelf, dus dat maakt haar ook een superwijf!

Dus ja, ik denk dat ge wel kunt zeggen dat ik oprecht fier ben op mijn mama, mijn heldin nr. 1. En natuurlijk word ik dus een topwijf, met zo'n moeder als voorbeeld! Ooit.

de mama en ik anno 2004

ik, de mama en de broer anno 2009
(op het einde van een fotoshoot en alledrie met de slappe lach)

#wijvenweek - Zelfscensuur

Het zijn geen geheimen, verre van. Iedereen die bij u langskomt weet het, en eigenlijk weten wij het ook allemaal, hier op het internet. Maar vandaag doen we eens niet aan zelfscensuur. Blog over iets waarover u niet blogt normaal. Vertel ons de dingen die deze week suckten (in plaats van altijd alleen de positieve dingen te posten), toon ons een foto van hoe uw living er echt uitziet, voor de poetshulp is langs geweest. Of vertel over frustraties die niemand eigenlijk moet weten, de gemiddelde ruzie met uw vent en andere dingen die uit het leven gegrepen zijn, maar waarvan u doorgaans vindt dat wij er geen zaken mee hebben. We zullen het aan niemand doorvertellen. 

Ik herinner mij geen dingen die deze week echt suckten... Sorry, wijven. 

Frustraties die niemand eigenlijk moet weten... hm, geen idee. Ik deel hier vrij veel van mijn frustraties, denk ik zo. Tot grote frustratie van sommige lezers misschien ;-)

De gemiddelde ruzie met mijn vent... moeilijk. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik gemakkelijk kwaad kan worden als ik honger heb en ge mij niet binnen de x tijd van eten kunt voorzien. Maar ik probeer zo'n momenten te voorkomen, door bij het thuiskomen al een tussendoortje te eten, weer een probleem opgelost!

Foto's van de living kan ik u wel laten zien. Meestal is het hier vrijdagavond verschrikkelijk rommelig. Al de rommel heeft zich opgestapeld gedurende de week. Maar deze woensdag had ik een dagje verlof, dus werden enkele rondslingerende dingen al een beetje opgeruimd. En werden er ook weer rondslingerende dingen 'gemaakt'. Zoals deze blauwe kader, waarin ooit een schilderij zat en die ik lang geleden blauw verfde. Woensdag kreeg hij een houten achterkant, die ik binnenkort eens met krijtbordverf moet beschilderen. En op de achtergrond een prikbord, waarin woensdag twee vijsjes geboord werden, zodat we het ding kunnen ophangen. Die laatste stap werd dus duidelijk uitgesteld...

De eettafel ziet er zo uit, na een fijn familiebezoekje.

Stefan's gamehoekje. Dat valt nog wel mee deze keer, slechts één verloren gelopen doos en een paar draden...

In mijn 'atelier' ziet mijn bureau er vrij ordelijk uit:

Van 'boven' naar 'onder' en van links naar rechts: naaimachine, stapeltje te lezen documenten, ecologisch tuinboek + boekje over bessen, speldenkussentje met daaronder kleine lapjes stof, een doosje om alfalfascheuten te kweken met daaronder een boekje over moestuinieren op 1 m2, factuur van de bioplanet en colruyt, potje krijtbordverf, stukje karton, envelop, een recept op een oude envelop en een balpen. Oftewel: nog enkele plannen voor de zeer nabije toekomst.

Wat mij wel opviel: al de hoopjes stof.

 hoopje 1

 hoopje 2

 hoopje 3 (nu ja, dit zijn gebreide en gehaakte lapjes)

hoopje 4 en 5

En dan ligt er ook nog een hoopje op de grond. Oh, en op de 4e foto zie je op de vensterbank nog een hoopje liggen. Nu ja, beter dat soort hoopjes stof dan die dwarrelende wolkjes he.

De foto's van de keuken op dit moment bespaar ik u. En mezelf. Da's iets om pas morgen aan te denken ;-)

Wat ik wel nog kan delen, want daar doen we ook niet moeilijk over: de tuin op 14 maart 2012.

Bijna evenveel gras als in het deel van de tuin dat geen moestuin is. Oeps!

Met nog wat winterprei die nu toch misschien eens mag geoogst worden...

Gelukkig staat de spade al klaar...

#wijvenweek - Dromendag

We hebben ze allemaal: de wildste dromen, de meest ambitieuze verlangens. Of we hadden ze, maar ze zijn om één of andere reden ergens onder het stof van de tijd verloren gegaan. En dat is helemaal niet erg, of net wel. Vaak durven we dat niet uitspreken, om één of andere reden. Op donderdag horen we graag over vervlogen dromen, vergane ambities. Of over heerlijke verlangens naar hoe uw leven beter gaat worden, binnen een paar dagen, maanden, jaren.

Vervlogen dromen, vergane ambities, ik heb ze niet. Misschien ben ik daarvoor ook nog een beetje te jong. Nog voldoende tijd om de dingen die ik wil doen / zien te proberen realiseren. Wat ik trouwens NIET heb, is een kinderwens. Dat betekent: meer tijd en energie om die plannen en 'ambities' na te streven. Niet dat je geen dromen of ambities of plannen meer kan hebben als je kinderen hebt, maar bon, we zijn het er waarschijnlijk wel over eens dat kinderen uw leven serieus beïnvloeden?

Mijn dromen en 'ambities' zijn niet zo groots. Ik wil een eigen huis met tuin met Stefan (oké, da's nu eigenlijk ook geen kleintje, zeker niet als je de financiële kant van de zaak bekijkt ;-) ) en daarnaast wil ik vooral veel kunnen. Leren, op autodidactische wijze of via een cursus, maar alleszins veel leren. Ik wil alles zelf kunnen he (zie puntje 1 hier)...

Maar om te beginnen moet ik eens een lijstje maken. Een beetje zoals Kathleen's Life List. Of misschien een lijstje met dingen die ik wil gedaan hebben voor ik 30 word of zo. Ik zie nog wel. Ooit (18/12/10 om precies te zijn) maakte ik eens een dergelijk bestandje aan. "Mijn doelen en projecten" noemde ik het. Op 6/03/11 werkte ik het de laatste keer bij. Daarnet opende ik het nog eens en kijk, mijn lijstje ziet er momenteel maar zielig uit:

• koekjes bakken en iets (wenskaarten?) maken voor inzameling voor gift aan een goed doel
• een boek vertalen
• seitan leren maken (indien geslaagd: via LETS aanbieden)
• handwerkclubje organiseren bij mij thuis met gezonde koekjes (of in combinatie met picknick in Osbroek = natuurgebied dat hier om den hoek ligt)
• wasmiddel maken en verletsen/verkopen/weggeven

Zot en wild en al he! ;-)

Dus bij deze voeg ik nog eens iets aan mijn to do-lijst toe: een soortement van Life List maken. En vooral ook voortdoen zoals ik bezig ben, want ik amuseer mij wel, ja.

#wijvenweek - Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Op verzoek van verschillenden onder u, stoppen we er deze editie ook een ernstigere dag in. Want we bloggen wel allemaal over onze heerlijke couscoussalade en onze laatste nieuwe outfit, maar het leven is meer dan Nigella spelen en uw nagels lakken, dat weten we allemaal. Voor één keer: schreeuw uw mening uit, over een maatschappelijk onderwerp naar keuze. Het hoeft niet met vrouwen te maken hebben, maar het mag zeker wel. Wij stimuleren dat zelfs. Met roze vind-ik-leuk-duimpjes. We kregen suggesties door van u: bewust kinderloos, zorgen vrouwen zelf voor het glazen plafond, vrouwen onder de armoedegrens, de professionele ambitie van intelligente, grappige vrouwen met inhoud, die soms verdwijnt zodra die baby de eerste kreet slaakt. Waarom vrouwen in groep nooit overeen kunnen komen. We zeggen maar iets. Maar schrijf vooral over iets waar u echt passioneel achterstaat. Wij zijn heel benieuwd, namelijk.

Dat het moeilijk is om op commando een mening te geven, ja, dat vind ik! Meningen genoeg, alhier, maar wanneer er dan eens eentje 'moet' uitkomen, blokkeert het Kelly-systeem. Maar allez, ik doe mijn best en pers er een paar losse flarden meningen uit. Gedachtesprongetjes, als het ware: mijn gedacht, van de hak op de tak.

Sociale conventies, ik heb het daar altijd al moeilijk mee gehad. Vooral als het samenhangt met vrouwen. Een voorbeeld. Als x een nieuw kapsel heeft, moet je eigenlijk zeggen dat het mooi is. Ik heb daar moeite mee. Het is niet omdat ik niets zeg dat ik daarmee bedoel dat het lelijk is. Maar kom, haar groeit, dat moet geknipt worden, rien de spécial, quoi? Da's nu maar één voorbeeld, maar you get the point, he?

Het is hip om het druk druk druk te hebben. Toch? Nu ja, ik heb die indruk. En ik word soms een beetje lastig als mensen het te druk druk druk hebben en dan klagen dat ze geen tijd hebben om af te spreken of zo. Oké, dat kan ook een excuus zijn om mij niet te hoeven zien, ik weet dat ik niet het simpelste wijf ben. Maar toch, chillaxen, dat zouden meer mensen vaker moeten doen. Als je een gezin hebt, ligt dat moeilijker. Ja, jullie daar, drukke vrouwen met kinderen met drukke agenda's, jullie mogen wel eens zagen / zeggen dat het druk druk druk is ;-)

Diesel. Ik heb daarover mijn mening al eens neergeschreven. En ik denk er nog altijd zo over. Man, ik kan erop vloeken dat er zoooooveel dieselwagens rondrijden. Ik heb al iets tegen auto's - allez, vooral het intensieve gebruik ervan - maar diesel proberen goedpraten tegenover mij, neen, dat lukt niet. En pas op, geen persoonlijke verwijten naar dieselgebruikers. 't Is de overheid die gans het probleem mogelijk gemaakt heeft. Stomme overheid. Een andere autogerelateerde mening / bedenking: mensen die een heel grote auto kopen 'om hun kinderen te beschermen', hebben die nagedacht over de mogelijke schade als ze met die auto het kind van iemand anders omverrijden?  

Ik ben vegetariër - so what? Af en toe - maar gelukkig steeds minder en minder - valt het voor dat anti-vegetariërs mijn neus afbijten als blijkt dat ik vegetariër ben. Niet omdat ik dat zelf gezegd heb, want ik loop daar niet mee te koop - dat zou veel te veel risico's inhouden. Neen, ze ontdekken het, en boem - discussie. Nu, het feit zelf dat er een discussie / gesprek over mijn redenen om voor vegetarisme te kiezen IS, vind ik an sich niet erg. Als het u interesseert, zal ik het u allemaal uitleggen. Maar waarom oh waarom voelen sommige niet-vegetariërs toch die neiging om mij aan te vallen? In veel gevallen gewoon omdat zij zich aangevallen voelen door MIJN keuze om geen dieren te eten. Maar echt, dat is toch mijn eigen keuze. En die keuze impliceert niet dat ik diereneters slechte mensen vind (of toch niet door het feit dat ze dieren eten, misschien wel om andere redenen). Ik zal niet beweren dat het mij geen zak kan schelen dat je wél dieren eet, maar ik zal je ook nooit willen beïnvloeden, tenzij je dat zelf vraagt, ah ja, want zo lief ben ik wel.

En nu stop ik ermee. U leest mijn meningen / bedenkingen nog wel als ik eens moet ventileren. Mijn blog, mijn uitlaatklep. Af en toe dus. 

#wijvenweek - Guilty pleasures en kleine kantjes

Sommige dingen vertelt u tegen vriendinnen, giechelend bij een glas witte wijn, maar ver weg van het internet. Behalve vandaag. U beslist natuurlijk zelf hoe ver u gaat, en we weten dat ook maar al te goed: de wereld leest mee en sommige dingen moet de wereld nooit weten. Maar andere zaken houden we misschien voor onszelf terwijl ze eigenlijk niet zo erg zijn. Het voordeel van het toch online te gooien is dat u zich kan verwachten aan een hoop "allez, ik heb dat ook", en "kind toch, ge moet daar niet mee inzitten" in uw commentaren. En neem het van ons aan: goud waard zo'n dingen. Geef ons dus: uw guilty wijvenpleasures, als ik me liet gaan dan ..., uw liefde voor bleitfilms, de chronologie van één van uw breakdowns, wat u echt denkt over andere vrouwen, wat u niemand ooit vertelt (gewicht, hoeveel u echt eet, ...), uw onzekerheden, uw werkpunten, waarin u keihard suckt... Of misschien wilt u wel vertellen over die keer dat uw masker wel degelijk heeft gewerkt om ergens te raken, of iets te verkrijgen?

Dag 2 en dat wordt hier al moeilijk!

mijn guilty pleasures (door Wikipedia gedefinieerd als "something one enjoys and considers pleasurable despite feeling guilt for enjoying it. The "guilt" involved is sometimes simply fear of others discovering one's lowbrow or otherwise embarrassing tastes)

• Soms kom ik met een bakje blauwe bessen thuis en eet ik het binnen de vijf minuten helemaal op. Heel soms haalt zo'n bakje het zelfs niet tot in mijn fietstassen. Dan stap ik tot net buiten de boerderijpoort en sta ik het daar op te peuzelen. 
• Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Ik heb hem al zeker meer dan vijf keer gezien. En erbij gebleit waarschijnlijk ook meestal. Voor de rest weinig wijvenfilms die mij kunnen bekoren. ESotSM, daar zit nog iets van inhoud in. En mooie muziek. En een tof wijf, die rol van Kate Winslet. 
• In de categorie 'wijvenseries': Desperate Housewives en New Girl. En neen, ik voel mij daar niet schuldig over, en neen, ik schaam mij er niet voor dat jullie dat nu weten. De Desperate huiswijven zijn gewoon echt geweldig, en die van New Girl is enorm grappig. 
• Videospelletjes. Enorme Zelda-fan sinds ik Stefan heb leren kennen en hij mij het kleine groene mannetje leerde kennen. Samen met Stefan gamen is het plezantst. Huidige spel: Kirby's Epic Yarn, heel veel roze en koddigheid én gans Kirby-land bestaat uit stofjes en draadjes!

het ziet er misschien allemaal nogal belachelijk en kinderachtig uit, 

maar ik vind dat wel veel plezanter dan naar tv liggen gapen ;-)

een paar van mijn kleine kantjes (met dank aan Stefan voor de hulp)

1. ik ben vaak een beetje koppig en ik wil alles altijd zelf doen. Soms is dat nochtans in mijn nadeel. "Kelly, ik zal straks dweilen", zegt hij soms. "Neen, ik zal het wel zelf doen, gij kunt dat niet goed." Stom he, van mezelf.
2. ik ben een kleine zaag. Er ligt soms zoveel op mijn maag, ik maak mij soms zo druk over de wereld en hoe het hier allemaal op de aardkloot gaat verder verlopen - maar niet iedereen heeft altijd goesting om daarover mee te praten, uiteraard. En dan zijt ge een zaag natuurlijk.
3. "het feit dat ge liever te laat dan te vroeg komt", voegt Stefan toe. "Neen, ik kom liever op tijd dan te vroeg", was mijn antwoord. Koppig, soms iets te 'zelfstandig' en meestal het laatste woord willen hebben (he, mama? ;-) )
4. het feit dat ik soms veel te veel tijd verspil door te klikken en te klikken en nog eens te klikken en hier rap iets te lezen en daar rap iets te lezen op het www. En dan achteraf klagen dat ik geen tijd gehad heb om x en y te doen. 
5. het feit dat ik niet vaak genoeg dweil. Niet dat ik het haat of zo, maar ik stel het wel vaak uit. In combinatie met puntje 1 komt dat er dan op neer dat dit huis in de laatste 20 maanden maximum 10 keer gedweild geweest is. Misschien is het zelfs maximum 5 keer, maar sssst. Mijn motto:

Stefan zei me nog om toe te voegen "dat ge wel vaker veegt, anders denken de mensen nog dat dat hier een varkensstal is."

#wijvenweek - beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

We beginnen de week luchtig en frivool, zoals wij zelf natuurlijk allemaal zijn op een doorsnee maandag. De eerste dag is het thema namelijk uiterlijkheden. Hoe we er echt uitzien, 's ochtends bij het ontwaken, en hoeveel werk en lepe truken we werkelijk nodig hebben om er uit te zien zoals u ons op de trein tegenkomt, een paar uur later. The way I look today (en dat mag gerust eens een foto zijn van voor uw haar is gekamd of er een laag schmink op ligt), outfit posts (maar dan wel alle outfits van de dag, niet alleen die ene glamoureuze waar ge drie uur over nagedacht hebt), het kan allemaal vandaag. Als ge maar een beetje eerlijk zijt.

Zaterdagochtend bij het ontwaken zag ik er zo uit:

helemaal afgebleekt in / door het vroege ochtendlicht

(en ja, nog een beetje slaperig en zo)

Een kwartier later was ik klaar om de dag écht te beginnen. Geen laag schmink (de inhoud van mijn make-uptas is identiek aan die van Kathleen), enkel een  - zelfgemaakt - paar oorbellen en ik ben klaar voor de dag. Weinig werk, geen lepe truken, zelfs geen gekamd haar. Hoewel dat laatste tegenwoordig wel vaker gedaan wordt dan vroeger, want sinds ik mijn haar minder vaak 'was', gebruik ik wel vaak de truuk 'haar kammen' om het er weer fris gewassen te doen uitzien. Of allez, die truuk helpt alleszins om te voorkomen dat mijn haar in vettige stroppen (of dreadlocks, zo u wil) komt te zitten / hangen. Vroeger heb ik trouwens dreadlocks gewild. Maar ik zag het dan toch niet zitten om na verloop van tijd met een kort kapsel rond te lopen. Ik met kort haar, dat trekt nu eens echt op niks.

de oorbellen waarvan sprake, supersimpel, maar ik draag ze wel het vaakst

Trouwens, wat dat 'weinig werk en geen lepe truken' betreft, in het diepst van mijn gedachten ben ik misschien wel een wannabe beautyqueen. Héél héél diep. In het allerdiepst van mijn gedachten reinig ik (sinds kort, op aanraden van E, die mij tijdens haar verblijf een paar tips gaf) mijn gezicht elke avond voor ik ga slapen - met zelfgemaakte brouwsels dan nog - en gebruik ik elk weekend - of allez, minimum om de twee weken - een homemade gezichts- én haarmasker. Maar ik vergeet dat dan weer na een paar keer. Andere prioriteiten en zo... Wannabe beautyqueen is trouwens misschien niet zo goed verwoord. Ik wil geen uitgebreide schminkdoos worden / hebben, 't is eerder een kwestie van onderhoud en verzorging. Maar bon, andere prioriteiten dus. 

In het allerdiepst van mijn gedachten knip ik mijn haar ook regelmatiger, en durf ik het al eens 'cool' knippen. Maar meestal blijft het bij een saai recht froefroeke, dat om de paar weken door mezelf of Stefan wordt geknipt. Mijn kapster moet mij niet graag zien.  

een chance dat de webcam geen kwalitatieve foto's neemt, zo valt het niet zo op hoe kapot mijn haar is

Maar goed, ik ben aan het uitweiden he.

Zodus, de outfit van vandaag:

= paarse nylonkousen (cadeautje van E), een oud haltertopje en een giletje van in den tijd dat ik nog naar de H&M ging, en het allerbelangrijkste (nu ja, buiten onderbroek en beha): mijn nieuwste 'aanwinst', het uilenkleedje dat ik kreeg van Juffrouw Sanseveria. Ik zei het al, het is niet omdat er hier niets meer gekocht wordt, dat er niets 'nieuws' binnenkomt. Contentement alom hier, allemaal dankzij zo'n schoon kleedje! Nog eens heel neig merci, Juffrouw!

Ik heb daar trouwens geen drie uur over nagedacht. Drie minuten, al bij al.
('t is eraan te zien, ja!, denken sommigen onder jullie nu misschien...)

En voor wie geïnteresseerd is, mijn ontbijt van vandaag zag er zo uit:

= chocomousse en bananencake met een yofu-citroen-bananensausje. Ow yeah!

Suikervrijheid: chocorecept

"Better than Nutella", noemt Chocolate Covered Katie deze choco. Ik vind Nutella eigenlijk helemaal niet lekker (vroeger wel trouwens, maar vanaf een bepaald moment dus absoluut niet meer), dus voor mij zijn alle choco's beter dan Nutella. Nah! 

Maar wat deze choco van een objectiever perspectief 'beter' maakt dan Nutella, is 1) de afwezigheid van geraffineerde suiker, 2) de afwezigheid van melk, 3) het lage vetgehalte (en je bepaalt zelf welke olie je gebruikt) en 4) de afwezigheid van kunstmatige smaakstoffen. 

Het recept, vertaald en becommentarieerd door mezelve:

(voor de schone foto's moet je bij Katie zelf zijn - maar pas op: kwijlgevaar!)

Ingrediënten:

• 2 cups (240 g) rauwe hazelnoten 
• 1 1/2 el puur vanille-extract (geen vanille-essence, da's chemische troep) 
• 1/4 cup cacaopoeder (geen chocomelkpoeder dus, daarin zit meer suiker dan cacao, denk ik) 
• 1/4 tl + 1/8 tl zout 
• optioneel: 2-3 tl olie naar keuze (voor extra smeuïgheid) 
• 1/2 cup (120 ml) melk naar keuze (ongezoete sojamelk of rijstemelk in mijn geval)
• 1 el steviapoeder
• 1/4 cup (60 ml) plus 2 el stroop naar keuze (of suiker voor de suikerverslaafden) OF als je geen stroop eet, kan je dit vervangen door extra stevia + iets vloeibaars (kokosmelk lijkt me lekker...)

Hoe?

Rooster de hazelnoten 10-14 minuten op 215°C.
Wrijf ze daarna in een keukenhanddoek om de meeste velletjes eraf te krijgen.
Mix de noten tot ze 'boterig' zijn.
Al de rest erbij.
Mixen tot de pasta zo smeuïg als gewenst is.

Belachelijk gemakkelijk, niet waar?

de noten moeten dus eigenlijk eerst gemixt worden, maar ik ben dat al elke keer vergeten en 't was ook lekker ;-)

nee, zo ziet dat er eigenlijk niet zo smakelijk uit...

maar 't is dus wel heel lekker, op een volkoren roggeknäckebröd van Wasa bijvoorbeeld...

Ik bewaar deze choco trouwens in de koelkast.

Oh ja, er is nog altijd dit heerlijke chocorecept, met als enige (noodzakelijke) ingrediënten kokosmelk en chocolade. Maar dan moet je dus aan suikervrije chocolade zien te geraken. Aangezien de zwarte biochocolade die ik vroeger kocht eigenlijk nog 44% suiker bevatte (niet zo zwart als je 't mij vraagt...), is deze Better than Nutella-choco een goed alternatief voor mij. Intussen heb ik wel cacaomassa in huis (met dank aan mijn stiefvader die in een chocoladefabriek werkt ;-) ), dus kan ik zelf wel al verder experimenteren met het kokoschoco-recept... Maar al wie hazelnotenchoco zonder suiker zocht: ge moest al in de keuken staan!

Waarom het toch wel nuttig is om een proefversie te maken

Meestal doe ik daar niet aan mee, aan proefversies. Ik vind dat zo'n verspilling van tijd. Het moet maar meteen van de eerste keer goed zijn. Zo'n overwegingen. Maar gisteren besloot ik toch maar een lap stof die ik toch niet geweldig schoon vind, te gebruiken. Ik kreeg een tijdje geleden een doos vol 'nieuwe' lappen, waaronder veel tricot. Ideaal, want ik hou van tricot, zeker nu ik een overlock heb ;-) Het steekt namelijk niet te nauw bij tricot, vind ik. Als het hier of daar een beetje scheef is, rekt dat vanzelf wel uit en zo. Bij katoen moet het precies juist geknipt en genaaid zijn, dat past zich niet automatisch aan je vormen aan, en zo voorts.

Nu, eigenlijk wilde ik deze trui herstellen:

Het is een tweedehands trui, zo eentje van iemand die haar kleerkast eens uitkuiste. Een mooie trui, vond ik, toen ik hem eens paste. Maar met groot gat dus. 

Ik dacht dat gat gewoon te verbergen met een flocksel, maar bij nader inspectie van het groene goedje bleken er nog gaatjes in te zijn. Helemaal versleten. Het onderste deel wordt wel nog hergebruikt, als minirokje voor op een broek of zo.

Maar in de tussentijd had ik mijn gedachten er toch op gezet: ik wilde graag zo'n trui. Dus knipte ik een paar naden los, haalde een van die gratis lappen tricot en begon te knippen. 

De lap bleek toch niet groot genoeg te zijn om de trui even lang en de kraag even breed te maken. Maar goed, ik wilde vooral eens proberen om zoiets te maken. En in dat opzicht is mijn missie geslaagd. 

Het eindresultaat is wel iets te smal, het spant nogal aan mijn buik, en dat vind ik niet leuk. Volgende keer ook maar eens een lintmeter en dergelijke gebruiken ;-) Bij deze een filmpje van het resultaat, want zo'n trui lijkt moeilijk te fotograferen...

(muziek: Rock and Roll van Led Zeppelin)

(sorry voor de slechte kwaliteit, blijkbaar vermindert de kwaliteit van filmpjes nogal neig door toedoen van Blogger...)

Les van de dag: Gebruik ook een lat/meter als je een proefversie maakt. Maar allez, met een beetje chance kan ik er een van mijn stiefzusjes content mee maken...