Ma vie en vert

Nieuwe uitdaging: suikerarm(er?) leven

2012-01-30T10:55:00.000+01:00

Op mijn berichtje over de confrontatie van vleeseters met wat er op hun bord ligt reageerde .tonBouton. dat "dat niet willen weten wat we eten ook geldt voor andere dingen, zoals de suikerverslaving waar veel mensen mee rond lopen..." Dat is zo. Suiker is een verslaving, met verschillende negatieve effecten (daarover misschien later nog meer). Ik schreef al eens kort over het effect van geraffineerde poedersuiker op mijn lichaam en verwees toen ook naar dit artikel, over het effect van 1 blik cola op je lichaam.
In het algemeen wordt cola als stereotype van massasuikerbom aangehaald, als the evil of evils of zo, terwijl suiker in zoveel andere dingen zit... (en ja, er zijn nog zoveel andere redenen waarom je tegen cola kan zijn) Is het niet een beetje vergelijkbaar met McDonald's, duivel des duivels als het over massaproductie en -consumptie en de daarbij horende gevolgen gaat, terwijl het vlees uit bepaalde supermarkten soms niet veel beter is...? (btw: over McDonald's gesproken... afgelopen week deze foto eventueel tegengekomen op facebook?)

Maar bon, terug naar suiker. Ik smijt het in de groep, zo kan ik me er niet echt meer vanonder duiken ;-)

... tromgeroffel...

't Zit zo: Ik ga mijn leven weer een beetje lichter maken, ik ga 'ontsuikeren'. Nog niet direct. Ik wil eerst nog alle 'balast' wegwerken (nog wat rietsuiker, nog een paar speculooskoekjes), kwestie van de kans op 'hervallen' te minimaliseren, maar daarna is het finito, voor onbepaalde tijd. Allez, eigenlijk ben ik er nog niet helemaal uit of ik ALLE suikerproducten zal vermijden... Ik consumeer regelmatig sojaproducten, die meestal ook gesuikerd zijn... Ik had ook al gedacht om enkel producten met meer dan 10% suiker te vermijden - dan valt er al heel wat weg, maar toch... Goed, nog even nadenken dus, eens bekijken wat haalbaar is en zo. Intussen ben ik al zo goed mogelijk aan het afbouwen en alternatieven aan het zoeken...

Tot nu toe gebruikte ik rietsuiker voor mijn baksels, maar goed, uiteindelijk is dat maar ietsje minder slecht dan geraffineerde suiker. Daarnaast nog in mijn 'zoete' keukenkast: agavestroop (waarvan de impact op de gezondheid ook betwist wordt), maïsstroop, rijsstroop, honing, rozijnen, fruit en sinds enkele weken ook stevia (hoera! eindelijk legaal!)... Genoeg alternatieven, denk ik.

Geen dieren, zo weinig mogelijk zuivel, zo weinig mogelijk eieren van andere kippen dan die uit de tuin... Altijd een beetje schrappen, maar telkens voelt het als een verrijking... Maar in tegenstelling tot het schrappen van dieren, wat vrij gemakkelijk gegaan is, vind ik het schrappen van suiker toch ietwat uitdagender...

Tips en tricks en steunbetuigingen zijn dus altijd welkom!
(klink ik nu voldoende als een verslaafde? ;-) )

12 in 12 wordt 11 in 12

2012-01-29T14:15:00.001+01:00

Ik ben besmet. Met het brei- en haakvirus. Mijn Viking werd de laatste weken alleen maar aangeraakt om hem uit de weg te zetten... Verwaarloosd, enorm, maar goed, morgen heb ik een vrije dag (dank u wel, stakers! ;-) ), die grotendeels gereserveerd is voor naaiactiviteiten (en om de keuken en de badkamer eens grondig schoon te maken, maar dat is niet erg boeiend...)

Terug naar het virus. Deze beenwarmers, mijn eerste afgewerkte 12 in 12-project (nummer 2 en 3 zijn ook bijna klaar!) maakte ik grotendeels tijdens treinritten. 's Ochtends, als de trein druk bezet is, een beetje lastig met die lange breinaalden, maar 's avonds kan ik daar zo van genieten, de rust, de breinaalden of haakpennen, een bolletje garen en eventueel wat muziek in mijn oren... Haaaaa, chillaxin to the maxin, weet je nog? ;-)

Materiaal: Lana Grossa Organico, 100% katoen...

Werkwijze: wreed simpel, want niet in het rond :-) Eerste paar rijen boordsteek (2 rechts - 2 averechts), dan het grootste stuk tricotsteek (naald rechts - naald averechts), het laatste stuk weer boordsteek. Daarna bleven de lappen een paar dagen liggen (eigenlijk al meer dan 14 dagen...), maar vorige week kwam het er dan toch van om de zijkanten samen te naaien (met de matrassteek)... De laatste loodjes en zo he :-)

Oh, en ik liet een gaatje in de zijnaad, zodat ze ook al polswarmers kunnen gedragen worden. Multifunctionaliteit he!

Even een snel tussendoortje

2012-01-26T20:34:00.002+01:00

Ik moest dit gewoon delen, zo amusant :-) Ik weet niet goed wat ik het leukst vind, haar bewegingen of het feit dat ze dat daar zo gewoon doet...

Ofwel: een wel zéér originele hommage aan Michael Jackson.

Zot zijn doet geen zeer, zeggen ze.

Een avond van mijn leven verknoeid...

2012-01-19T22:24:00.000+01:00

Waarom? Omdat ik nog eens naar tv gekeken heb. Via andere media dan de tv was ik namelijk te weten gekomen dat er in het zogenaamde programma 'Ook getest op mensen' een stukje zou zijn over het gezondheidsgehalte van een vegetarisch voedingspatroon. Met de vrees dat het programma vegetarisme als negatief zou afschrijven maar de hoop dat het dat niet zou doen ('t was toch een programma op één en één zond vroeger toch vrij goede programma's uit) staken we de kabel nog eens in. Op hoop van zegen. Ik had ook de dag nadien via internet kunnen kijken, maar neen, ik wou eens helemaal 'mee' zijn.

Als je het gemist hebt: hier kan je een deeltje bekijken.

Het was teleurstellend, zoals gevreesd. Om verschillende redenen:

Ik vond het al lastig dat de vraag "is vegetarisme gezond?" gesteld werd, want die vraag lijkt te impliceren dat een vleesrijk dieet sowieso gezond is. Niet dus.
Er werden maar 2 gerechten vergeleken, een vleesmaaltijd met een dikke lap ongebakken (saignant, nee?) vlees en een vegetarische ovenschotel met veel groentjes en quorn.
Uit die ene vergelijking wordt geconcludeerd dat een vegetarisch voedingspatroon te weinig ijzer en geen B12 bevat. Dus, zouden sommige mensen misschien overhaast concluderen: "zie je wel, vegetarisch is ongezond!" Maar vegetariërs eten, net als vleeseters, uiteraard meer dan één maaltijd per dag. Vegetariërs kunnen hun hoeveelheid ijzer en B12 nog uit andere maaltijden halen, de hoeveelheid verzadigd vet die men uit die ene vleesmaaltijd haalt, kan niet ongedaan gemaakt worden.
De vleesmaaltijd bevatte te weinig vitamine C en veel te veel verzadigd vet (het balkje kleurde zeer rood!). Maar over de neveneffecten van dat laatste wordt met weinig woorden gerept.
De raad van de diëtiste: "Elke vleeseter zou beter af en toe eens een vegetarische maaltijd op zijn menu zetten, elke vegetariër zou misschien af en toe toch ook beter eens een klein stukje vlees of zeker een stukje vis op zijn menu moeten zetten." Ik kon bijna ontploffen, dat begrijpt u wel. Wat een conclusie! Zonder verstand van zaken moet je zo geen uitspraken doen, me dunkt. Wat met die 310 miljoen vegetarische Indiërs, moeten die dan eigenlijk ook allemaal af en toe vlees of vis eten om gezond te zijn?
Er wordt wel eens gezegd door een of andere 'autoriteit' dat vleesconsumptie zou moeten beperkt worden, tot 100 g per dag, maar het wordt maar heel terloops aangehaald.
In het algemeen: zéér weinig diepgang (ook in de rest van het programma overigens), weinig ruimte voor debat.

Wat B12 betreft: dat zit inderdaad in vlees (en ook in zuivel en eieren). Koeien krijgen dat binnen door gras te eten, waarop de micro-organismen zitten, of door (hun eigen) stront te eten. Koeien die geen gras eten krijgen dat binnen doordat het aan hun voer is toegevoegd. (Ik vereenvoudig, voor het gemak.) De kans is dus vrij groot dat je als vleeseter ook gewoon B12 binnenkrijgt als toegevoegd bestanddeel. Dan kan je het dus evengoed opeten via niet-dierlijke producten waaraan het is toegevoegd. Bovendien zijn er ook voldoende vleeseters die een B12-tekort hebben. Net als er voldoende vleeseters bestaan met een ijzertekort. Dan is de oorzaak dus duidelijk niet de afwezigheid van vlees in hun voedingspatroon, maar veeleer een opnameprobleem.

Voilà, dat lucht op.

Het leven zoals het is

2012-01-15T18:11:00.000+01:00

Mijn leven bestaat tegenwoordig uit enorm korte dagen. Eigenlijk beginnen ze pas rond 18u30, wanneer ik thuis kom. Na een half uurtje 'bekomen', beginnen we aan het eten, om rond 20u30 in de zetel neer te ploffen, als alles goed gaat. Dan begin ik aan mijn nieuwste hobby: chillaxin to the maxin ;-)

Dat chillaxin kan verschillende vormen aannemen: een beetje breien of haken, in combinatie met een of andere serie of een film waarvan je niet per sé elke seconde hoeft te zien om te kunnen volgen (ik kan namelijk nog niet 'blind' breien / haken, veel te veel schrik om een steek te verliezen en zo), mij terugtrekken in de keuken om wat te bakken, een gezelschapsspel spelen ('echt' of elektronisch) of een beetje laptoppen. Ofwel Genieten met een hoofdletter, of toch zoveel mogelijk proberen, absoluut noodzakelijk in deze periode-van-enorm-korte-dagen.

Enkele fotografeerbare resultaten van mijn nieuwste hobby:

* gemakkelijke vegan tiramisu om de ochtend mee te beginnen (het recept vind je op de blog van Style Me Green)

* of boterhammetjes met de lekkerste choco ooit, zelfgemaakte kokoschocopasta (recept ook op de Style Me Green-blog)

* mijn eerste bijna-af 12-in-12-projecten!

En in het weekend proberen we dat chillaxin to the maxin gewoon zoveel mogelijk verder te zetten. Alhoewel ik vandaag wel een zware taak toebedeeld kreeg: Stefan vroeg mij of ik zijn haar wilde knippen. Nu wilde ik dat al héél lang doen, want hij 'mag' het mijne ook knippen (alhoewel hij zich meestal beperkt tot mijn froefroe), maar het moest dus wel van de eerste keer goed zijn, want 's zondags zijn er geen kappers open...

Maar oef, 't is gelukt! We zijn er allebei een beetje van geschrokken, zo'n geslaagd resultaat. Weer iets dat ik kan... *fier* ;-)

Stefan heeft trouwens een nieuwe 'bureau', een naaimachinetafeltje van op iemands zolder. Het herbergt een prachtige Pfaff-machine. Jammer genoeg kapot. Maar ik heb al iemand gevonden die hem/haar (?) ooit wil proberen herstellen, dus dat komt in orde. Ooit, we gaan ons niet opjagen he...

Kelly maakt zich hem klaar voor de winter - deel 2

2012-01-08T11:32:00.000+01:00

Eigenlijk had het vervolg op dit bericht véél eerder moeten komen. Maar de winter liet op zich wachten, dus werd de prioriteit van het project bijgesteld. De gegadigde, zijnde Stefan, benadrukte evenwel zijn goesting om het eindproduct te dragen, dus werd er vorig weekend een tandje bij gestoken. En aldus werd deze UFO eindelijk afgewerkt: wanten, opnieuw gebaseerd op de handleiding van vicarno's mama. Maar dit keer sober, zonder slakken of dergelijke ;-)

Materiaal: dikke wol, gekregen van de mevrouw met de rode jas.

Bovenstaande foto werd trouwens genomen tijdens onze wandeling-met-een-missie van gisteren. Nathalie, Stefans zus, had namelijk voor een schoolproject foto's nodig, die uiteenlopende onderwerpen in beeld brachten. Ik fungeerde als fotografe van dienst en amuseerde mij enorm.

Doordat Nathalie ook 'stedelijke' objecten nodig had, wandelden we voor de gelegenheid ook eens door het dorp en richtten we onze aandacht ook eens op de mooie elementen die hier en daar te vinden zijn. Het was ook de ideale gelegenheid om de graffiti-schilderingen in de tunnels onder de treinsporen te fotograferen - nu ze nog ongeschonden zijn...

De boom op de kerktoren :-)

Een bloempje op het kerkhof...

En nog maar eens een bewijs dat de winter vér weg is...

"Vertel me niet wat ik aan het eten ben"

2012-01-06T21:23:00.000+01:00

Ik heb al meer dan eens gemerkt dat mensen niet graag geconfronteerd worden met wat er op hun bord ligt. Zeker vlees van lammeren, kalveren, konijnen, paarden en andere dieren die een zeker mededogen opwekken, omdat ze schattig (want jong) zijn of omdat ze ook onze huisdieren zouden kunnen zijn. Toen ik nog omnivoor was, at ik gigantische stukken biefstuk, maar paardenvlees weigerde ik te eten, omdat ik zelf paarden gehad heb. Ik zou het afschuwelijk vinden om mijn beste jeugdvriend (Tornado) of het veulentje van mijn paard 'per ongeluk' op te eten. En konijnen, kalveren, lammeren, neen, dank u. Wist ik toen veel dat koe- en varkensvlees eigenlijk ook maar van ~~puber~~kindervarkens en -koeien is...

(Ik vind het trouwens nog altijd verschrikkelijk dat mijn veulentje, dat mentaal ziek bleek te zijn, met als gevolg dat ze haar voeten niet correct kon neerzetten en bijgevolg bij elke stap (bijna) viel, verkocht is aan een slager, die haar eerst nog vetgemest heeft vooraleer ze gestorven is. Je zou je zieke hond toch ook niet verkopen aan een (Chinese) slager, eigenlijk feitelijk?)

Maar zelfs toen ik nog gigantische stukken biefstuk at, wrong het ergens. Op de ene weide mijn beste vriendin, op de weide ertegenover Bella en haar vriendinnen, de vleeskoeien. Ik aaide ze af en toe, als ze dichterbij kwamen, maar ik kon hen niet in de ogen kijken, want ocharme, misschien zou één van hen ooit op mijn bord liggen. De laatste jaren hebben de rationele argumenten zich aan de sentimentaliteiten en schuldgevoelens toegevoegd, met als gevolg dat ik geen dieren meer eet en nu Bella en haar vriendinnen wel in de ogen kan kijken. Dat maakt voor hen niets uit, want ze worden nog steeds geslacht rond hun 8 jaar, maar ik wil maar aantonen hoe hypocriet ik was.

Bon, eigenlijk wou ik gewoon schrijven "Ik heb al meer dan eens gemerkt dat mensen niet graag geconfronteerd worden met wat er op hun bord ligt. Dit filmpje brengt dat wel heel grappig in beeld." Maar goed, soms moet ge de gedachten eens laten vloeien he...

12 in 12

2012-01-01T15:00:00.000+01:00

Ik heb enorm veel goesting in 2012. Mijn agenda ligt al een paar maanden klaar, hier en daar staan al wat dagen ingevuld en eindelijk, sinds 28 december om precies te zijn, is hij officieel in gebruik genomen. 2011 was leuk, daar niet van, maar toch, ik heb om de een of andere redenen veel verwachtingen van 2012...

Op de creatieve agenda staat ook al het een en het ander.

1. het lijstje van 10 in 11 afwerken, 't is te zeggen mijn paar sokken afwerken, deze broek nog altijd maken en het worstzakje eindelijk eens aan elkaar stikken...

2. polswarmers maken, zoiets (als in: één kleur, fijn, lang):

3. beenwarmers maken, korte en heel misschien ook lange ;-)

4. gilet maken

deze

en/of deze

5. dit truitje

6. iets met knopen, zoals dit bijvoorbeeld, maar 't kan ook iets anders worden

7. zeker 2 boodschappentassen voor Van Katoen

(foto van eloleo)

8. nog een paar knuffels voor het Poekie-project maken (de 6 die ik maakte in het kader van 10 in 11 stuur ik ook op), misschien deze:

9. nog een paar sjaals breien, waarschijnlijk deze ook:

10. en een muts uiteraard ook! Al weet ik nog niet goed dewelke...

11. iets voor mezelf in hét Monaluna-vossenstofje, maar de twijfel is gigantisch... eerst zou het een rokje worden, dan een tas, dan gewoon een dekentje...

12. nog een paar lapjes voor het wildbreiproject!

(de bronnen en/of tutorials van de foto's kan je vinden op mijn Pinterest-borden)

Wensen jullie mij veel succes? ;-)

Hebben-hebben-hebben?

2011-12-31T07:00:00.000+01:00

Via Kathleen van Verbeelding belandde ik onlangs op een nieuwe blog, Minimaxisme. Zonder r. Alhoewel het anti-kapitalistisch element niet echt ver te zoeken is, want het gaat over consuminderen. Ik heb hier nog nooit uitgebreid geschreven over consuminderen, omdat ik het eigenlijk zooooo evident en zoooo logisch vind. Maar Geraldine deed wieltjes in mijn hoofd draaien, dus ambeteer ik jullie graag ook met een portie consuminderbedenkingen ;-)

In de strijd tegen de consumptiemaatschappij zijn mensen begonnen met consuminderen, i.p.v. consumeren. Soms gaat het zelfs zo ver dat men 90% van zijn spullen verkoopt / weggeeft / verletst / naar de tweedehandswinkel of nog elders brengt. Anderen benadrukken daarentegen dat niet consuminderen, maar wel consumanderen, anders consumeren, belangrijker is. Ik combineer beide, niet nog maar eventjes, maar eigenlijk al mijn hele leven: ik koop weinig (of toch véél minder dan de gemiddelde westerse consument) spullen, en als ik wél iets koop, kies ik indien mogelijk voor een verantwoorde variant. Concreet: ik koop graag eens een bolletje garen of een lapje stof, maar ik ga dan eerst kijken in de kringloopwinkel en indien ik daar niets vind, ga ik op zoek naar biologische en diervriendelijke bolletjes of lapjes.

Consuminderen hoeft, voor mij althans, dus zeker niet te betekenen dat je niets hebt. Ik heb alles wat ik nodig heb (en meer, ja), ik vind dingen zelden te duur (wel vaak 'niet hun geld waard', maar da's iets helemaal anders), ik wil gewoon niet verdrinken in een berg spullen die ik toch niet kan gebruiken wegens te weinig tijd, want dan word ik helemaal zot, vrees ik.

hier bekijken

Een andere Kelly begon onlangs ook te consuminderen (hier vind je haar artikel in De Standaard). Eén van de vele leuk geschreven stukjes:

Ik was mijn volle kasten beu. Ik was het beu te moeten beseffen dat mijn kleerkast vol dingen lag die ik bijna nooit droeg, waardoor ik de stukken die ik wel draag, niet kan vinden. Ik begon het allemaal een beetje belachelijk te vinden, het kopen en blijven kopen en stapelen en verzamelen. De badkamer schoonmaken en zien dat ik zeven toilettassen heb. Wie heeft er zeven toilettassen nodig, for crying out loud?

Ik ben nooit een échte 'goeie' consument geweest, in die zin dat 'shoppen', doelloos rondhangen in winkels en dingen kopen die je eigenlijk niet nodig hebt, nooit één van mijn hobby's geweest is. Andere prioriteiten en zo. Ik ben altijd al een spaarder geweest, geld uitgeven deed ik niet zomaar, omdat iets leuk of mooi was. Het hebben-hebben-hebben-gevoel ken ik van horen zeggen, maar heb ik zelf nog maar zelden gevoeld. Er is veel dat ik leuk vind, daar niet van, maar zoals de andere Kelly het schrijft: "Soms kunnen dingen ook gewoon leuk zijn zonder dat je ze per se zelf moet hebben."

Dus beste mensen, schenk elkaar eens een ervaring, of gewoon niets, want samen zijn en samen genieten van de kleine dingen des levens, da's toch waar het allemaal om draait? Of zijn we nu echt allemaal zo materialistisch geworden?

"Groen-oranje met een vosje"

2011-12-30T08:00:00.000+01:00

Dat is, samengevat, het antwoord van mijn schoonmoeder op mijn vraag hoe de Amsterdamtas die ze bestelde, een cadeautje voor een vriendin, eruit moest zien. Een kleine uitdaging, vond ik, maar na lang twijfelen ging ik ervoor. Het was een tas van lange adem, maar ikzelf ben er uiteindelijk toch tevreden over...

Het weekend voor ik aan deze tas begon, was ik net nog een grote doos stofjes gaan ophalen bij een oma die haar zolder stofvrijer (in beide betekenissen) wilde maken. En in die grote doos zaten heel wat prachtige stoffen, waaronder deze donkergroene, ietwat glanzende stof. Ik combineerde het donkere stofje met een fleuriger stofje uit dezelfde grote doos.

Op een van de buitenkanten flockte ik een vosje. Geen plooitjes in deze tas dus, anders zou het vosje minder goed uitkomen, vreesde ik.

De afbeelding van het vosje vond ik een tijdje geleden op Pinterest. Ik knipte alle stukjes apart uit, behalve de oogjes, die ik direct op het witte gedeelte streek. Ik dacht er namelijk pas na uren gepruts aan dat flockfolie misschien wel op elkaar gestreken kon worden... Je ziet wel een licht kleurverschil, afhankelijk van de witte of donkergroene ondergrond, maar het is dus wel mogelijk. Dat moet ik onthouden voor een volgende keer ;-)

De binnenkant vergat ik te fotograferen, maar goed, die is gewoon donkerbruin, afkomstig van een tweedehandse XXXL-broek (altijd handig om te recykleren, zo'n grote kledingstukken ;-) ), met een paar zakjes. De paspel/biaisband komt uit de kringwinkel, de rits van bij Sew Natural, de flockfolie van bij Vermiljoen.

Vier handen op een doos

2011-12-29T10:48:00.000+01:00

Stefans knipkunsten en mijn inpak- en plakkunsten verenigd. Cadeautjes inpakken was nog nooit zo leuk. We zijn een goed team, al zeg ik het zelf :-)

Bij deze ook toegevoegd aan het ooit-to-do-lijstje: inpakken op z'n Juffrouw Sanseverias. Ik zal zelf wel kleuter spelen ;-)

Kerstmenu

2011-12-29T09:53:00.000+01:00

Verspilling, en in het bijzonder voedselverspilling, ik heb het daar niet zo voor. En aangezien verspilling vaak een gevolg is van 'te veel klaarmaken', heb ik er op kerstavond - net als op elke andere avond - voor gezorgd dat er niet veel te veel eten was. Ik eet zeer graag, me volproppen en de volgende dag ongemakkelijk zijn vind ik minder aangenaam ;-) Motiliums zaten dan ook niet in mijn handtas... (heb ik eigenlijk zelfs niet in huis)

Het kerstmenu was simpel, niet te uitgebreid - gemakkelijk om thuis klaar te maken en te transporteren naar de feestlocatie.

Hapjes

Toastjes met Faux Gras de GAIA (alweer bij groot en klein in de smaak gevallen) en tofu-tomatensmeersel.

Hoofdgerecht

Gourmet. Vegetarisch gourmetten, dat had ik nog nooit gedaan... Ik had véél zin in seitan bourguignon (nog altijd, ja), maar uiteindelijk besloot ik toch maar braafjes mee te gourmetten ;-)

De groentekalender werd erbij gehaald, de dames van Style Me Green geconsulteerd, de golven van het internet besurfd (inspiratie en recepten op Vegatopia (specifiek voor gourmet) en bij Suzette (algemeen feestelijk)) en uiteindelijk namen we voor ons tweetjes het volgende mee:

- met tapenade gevulde champignons

- gemarineerde tofublokjes

- gebakken aardappelblokjes met pittig paprikapoeder

- Garden Gourmet balletjes

- witloofsalade met appelsliertjes (uit het Donderdag Veggiedag-kookboek)

Ik zei het toch al, simpel en niet uitgebreid? ;-)

Dessert

Chocomousse en cashew-frambozentaartjes.

En verder op het kerstavondmenu stonden gezelligheid, warmte (misschien beter hitte - door twee gourmettoestellen op de tafel ;-) ), cadeautjes, véél cadeautjes, en goeie muziek, ook niet onbelangrijk.

Op kerstmis zelf gingen we bij mijn papa en co voor een mooie wandeling ~~in de sneeuw~~. Nog een geluk dat de zon afwezig was, anders had het wel lente geleken ;-)

Top 8 lekkere en snelle broodsmeersels*

2011-12-22T16:30:00.002+01:00

Enkele weken geleden besloot ik mijn zuivelconsumptie drastisch te verlagen. Dat betekent: nog minder vaak kaas op mijn boterham. Geen probleem, want er zijn voldoende zuivelvrije broodsmeersels (kijk bijv. op de site van EVA en uiteraard ook op Melk moet niet). Broodsmeersels zijn in het algemeen niet zo moeilijk om te maken, maar sommige vragen al wat meer tijd of bevatten iets te 'exotische' ingrediënten. Bij deze mijn top 8 (eigenlijk ging het een top 5 worden, maar uiteindelijk kon ik dan niet meer schrappen, ze zijn allemaal zo lekker!) van lekkere en snelle broodsmeersels, waarvoor je de ingrediënten waarschijnlijk meestal standaard in je keukenkasten staan hebt.

Trouwens ook ideaal voor op de toastjes van je vegetarische vrienden ;-)

tofu-tomatensmeersel van de groene prinses

(hieraan ben ik verslaafd geraakt...)

zongedroogde tomaten-pijnboompittensmeersel:

2 delen halfzongedroogde tomaten op 1 deel pijnboompitten mixen,

eventueel samen met wat groene olijven

wortelsmeersel

hazelnotenpasta van Plantaardig Maandag

erwtensmeersel uit de nieuwste Veggie Lunchbox van EVA:

pinda-wortel-rozijnensmeersel:

1 deel pindakaas + 1 deel rozijnen + 2 delen geraspte wortel mengen

Voor in de zomer:

komkommerspread van EVA

Ook geweldig, doch iets tijdsrovender:

champignons à la Grecque van Maman Verte

* vervang gerust het woord "smeersel" door "spread", klinkt chiquer, niet waar? ;-)

Kerstgevoel, maar dan een weekje vroeger

2011-12-17T20:59:00.000+01:00

Het weekend begon hier weer geweldig. Bij thuiskomst gisterenavond kreeg ik een cadeautje van Stefan in mijn schoot geworpen. Mijn kerstcadeautje, hij kon niet wachten tot volgend weekend. Inhoud: een geweldig goed fototoestel. En dat terwijl ik niets gevraagd had aan de kerstman!

En dat geweldig goed fototoestel, dat vroeg om een uitstapje. Vanmiddag trokken we, samen met vriendin Evy, op pad, gewapend met onze nieuwe kameraad, naar het bos achter den hoek. Daar namen we in ongeveer 2 uur tijd zo'n 350 foto's, bij wijze van oefening he.

Een selectie van mijn selectie (de volledige selectie staat op Flickr):

Het geweldigste is dat 99% van de foto's gewoon geslaagd is - technisch gezien dan toch. Met het vorige toestel lukte meestal maar 1 op de 10 foto's, tijdverlies à volonté!

Na deze schone wandeling: dikke kousen aan, gauw pannenkoekjes met een fruitsausje maken en nagenieten door alle foto's op het grote scherm te bekijken - het leven kan toch ongelooflijk schoon zijn!

Hoe dat eigenlijk met die novemberuitdagingen zit?

2011-12-17T17:51:00.000+01:00

November, ik schreef het al, was de maand der uitdagingen. Jammer genoeg moet ik jullie meedelen dat mijn uitdagingen mislukt zijn. De teleurstelling is groot, ook bij mezelve. Dat verklaart ook gedeeltelijk waarom dit berichtje zo lang op zich heeft laten wachten. Schaamrood zijn mijn wangen bij het schrijven ervan, aarzelend mijn vingers, want tedoeme, ik had zo graag iets anders willen schrijven.

Uitdaging 1: 30 dagen geen zuivel, geen speculoospasta, geen chips, geen niet-zelfgemaakte taart / chocomousse / ander gebak.

Oké, dat is maar voor 10% mislukt. 't Is te zeggen, ik schat dat ik mijn zuivelconsumptie toch met 90% heb kunnen reduceren. Waarom 'maar' 90%? Omdat buitenshuis zuivelvrij eten moeilijk is. Dat was natuurlijk te verwachten. Als een lieve tante fier haar zelfgemaakte cake presenteert, kan ik moeilijk weigeren, ook al heeft ze boter op basis van koemelk gebruikt. Als mijn mama speciaal voor mij kaas heeft gekocht om mijn pistolets te beleggen, wil ik niet dat die in de vuilbak belandt.

Maar! Ik zet door. Ik voel me gewoon zoveel beter als ik minder zuivel (lees: kaas en eerder uitzonderlijk andere dierlijke melkproducten) consumeer, niet alleen lichamelijk (bye bye, opgeblazen gevoel! bye bye, overbodige kilo's! bye bye, acne!), maar ook geestelijk: het idee dat ik wel nog aan de dood van kalfjes en geitjes 'meewerk', weegt al langer op mij. Verlicht dus, fysiek en mentaal!

Voor al diegenen die mij persoonlijk kennen en bij wie de paniek toeslaat: wuif haar maar weer weg! Ik doe gewoon verder zoals ik bezig was, 't is te zeggen: reductie van mijn zuivelconsumptie. Moeilijk is dat niet, alleen wat de kaas betreft... Maar goed, liever minder kaas dan bijvoorbeeld minder choco, of minder appels, of minder zongedroogde tomaten.

Wat de rest van uitdaging 1 betreft: De speculoospasta en de melkchoco werden vervangen door zelfgemaakt notensmeersel en biologische hazelnotenchoco zonder melk(poeder), of door hartig broodbeleg natuurlijk, want 't moet niet altijd zoet zijn. Chips eet ik sowieso niet vaak en niet dolgraag en desserten maakte ik voordien ook al meestal zelf. Dat was dus maar een halve uitdaging ;-)

Uitdaging 2: dagelijks 20 minuten intensief sporten.

Op dag tien schoot er iets in mijn knie. En het schoot er niet snel weer uit. Die eerste tien dagen sporten, dat heeft wel geholpen, ik voelde mij zo fitter en strakker worden. Nu ben ik echter weer iets minder gemotiveerd om te sporten, wegens die 90% minder zuivel en de positieve gevolgen daarvan...

Uitdaging 3: No Impact Week.

Hoe het daarmee is afgelopen, weet u al, als u begin november hebt meegelezen.

En over uitdagingen gesproken: het 10-in-11-project, dat komt ook niet meer goed. Tenzij 2011 eventjes stil zou blijven staan. Of tenzij ik enkele nachtjes in mijn naaiatelier i.p.v. in mijn bed doorbreng. Maar dat zou nu eens écht niet goed komen. Dus neem ik mijn resterende 10-in-11-projecten gewoon mee naar 2012.

Hulp voor de kerstvrouw (en die enkele kerstman)

2011-12-13T21:15:00.000+01:00

Ondertussen heeft u waarschijnlijk uw favoriete dekentje weer bovengehaald, is de haard nog eens aangestoken / staat de centrale verwarming weer aan en worden de donkere avonden gevuld met warme sojachocomelk en een quality time-activiteit naar keuze. Of een fakkeltocht door het bos, zo u wil. Om het allemaal een beetje spannend te houden, niet waar?

En misschien zit u ook al een beetje uit te kijken naar de eindejaarsperiode, met al haar glinsterende attributen, sparren in de living en kilo’s ijstaart. Bijvoorbeeld. Misschien houdt u het liever soberder (zéér begrijpelijk), maar hoe dan ook, er valt niet te ontkomen aan het einde van 2011. De afgelopen dagen verzamelde ik enkele tips voor alle kerstvrouwen (en die enkele kerstman) die dat einde enigszins groen willen vieren.

Want geef toe, 't is toch meestal de vrouw die de kerstboodschappen doet he. Ten huize Stefan & Kelly is dat enigszins anders. Hij is de Santa Claus (Stefan C.), ik ben zijn KerstElfje (Kelly E.), een hulp waar nodig, maar zonder beslissingsrechten en zo ;-)

Aan hen met beslissingsrechten en de wil om het deze keer een beetje groener te houden: laat u inspireren!

Voor al uw wensen voor het nieuwe jaar zijn er de e-cards van GOEDvandoen of de tastbare, uit gerecycleerd papier en/of schapenkeutels (echt waar!), met inkt op waterbasis bedrukte en eventueel zowaar plantbare kaartjes van bij Kudzu.

Verantwoorde (en onbreekbare) kerstballen voor de dennenboom, die u uiteraard elk jaar uit de tuin graaft en daarna weer ingraaft, zijn verkrijgbaar bij Kudzu. Maar misschien heeft u zelf al een boomversiersel gemaakt, uit gerecycleerde materialen?

Low impact dineren op kerst- of nieuwjaarsavond, het is mogelijk (net zoals op alle andere avonden, uiteraard). En EVA maakt het u gemakkelijk, en wel dankzij hun kerstmenu’s: eentje samengesteld door topchef Philippe Van den Bulck en het ander samengesteld door het EVA-team zelf. Voor mij de seitan bourguignon, graag, meer moet dat niet zijn.

(recept hier)

Verras uw gasten (en uzelf, indien nog niet gebeurd) ook eens met Faux Gras de GAIA, het diervriendelijke (en lekkere :-) ) alternatief voor foie gras. Andere lekkere smeersels voor op toastjes: deze tofu-tomatenspread, in bouillon gekookte erwtjes met peper en zout (ideetje uit EVA’s nieuwe veggie lunchbox!) of natuurlijk de Abinda-smeersels (applaus voor de “kruidige paté”!)... (binnenkort trouwens een uitgebreidere post over snel-klaar-brood-en-toast-beleg)

Feestelijke (of gewoon mooie, want kom, elke dag is een feest, en elke dag moogt ge er mooi uitzien :-) ) kleding kwam ik tegen bij GOEDvandoen:

(hier)

en bij Bebo Ecofashion:

(hier)

(en zeker en vast nog elders, maar voor een compleet overzicht van groene kledingwinkels moet u bij StyleMeGreen zijn, klikken op Links en dan Fashion)

En om af te sluiten nog een paar cadeautips:

lees op de StyleMeGreen-blog (nog eens ;-) ) de blogposts over cadeautjes
ga voor duurzame chocolade (en koop voor uzelf ook een voorraadje, bij Oxfam is er keuze genoeg...)
bij Lush vind je handgemaakte, verse, proefdiervrije cosmeticaproducten (ode aan The Godmother)
een vegetarisch / veganistisch kookboek voor de (wannabe) keukenprins(es), bijvoorbeeld Plenty van Yotam Ottolenghi, Non*Fish*A*Li*Cious of Lisette in Luilekkerland van Lisette Kreischer of Verrassend Veggie van Philippe Van den Bulck of of of... (te koop bij EVA, of Kudzu, of GOEDvandoen, etc.)
tover kartonnen dozen om in geweldig schoon speelgoed
of lees hier welke de vijf allerbeste speelgoedjes ooit zijn (hihi)
en hier waarom je beter niet conventioneel plastic speelgoed koopt, gewoon ter info of ter heropfrissing ;-)
kijk ook eens op de blog van I love eco voor verantwoorde cadeautjes, en in het bijzonder bij kadootjes
ook Netwerk Bewust Verbruiken postte onlangs een bericht met 10 Sinterklaas-tips - de Sint mag dan wel weer het land uit zijn, de Kerstman zal met dit lijstje ook wel iets kunnen aanvangen ;-) Nog onlangser volgde een bericht met 10 tips voor een duurzame kerst, dus ook daar zult u waarschijnlijk nog wel wat nuttige informatie vinden.
Mevrouw Minder lijstte ook tien tips voor duurzame cadeaus én vijf verpakkingsmogelijkheden op - allen daarheen!
en als u het na al deze tips nog niet weet, kan een cadeaubon misschien soelaas brengen.

(hier)

Verblijdingen {12}

2011-12-10T21:23:00.001+01:00

Ik weet niet goed waarmee te beginnen, zoveel schoons en leuks de laatste week, niet te doen. Dus gaan we gewoon chronologisch te werk. Of toch zoveel mogelijk.

Zondagochtend: baksessie: wafeltjes met zonnebloempitten (en chocolade!), volgens een subliem recept van op de nieuwe, geweldige website Melk moet niet.

Zondagvoormiddag: Henna-haarkleursessie. Voor het eerst in mijn leven, samen met vriendin Evy, die mij trakteerde op een nieuwe haarkleur.

Eikes, ja :-)

Resultaat daarvan: niet rood, behalve in zéér bepaalde omstandigheden... Ik had het graag zo rood als op de derde foto gehad, maar in normaal licht is 't eigenlijk lichter bruin met een roodachtige schijn. Oh, en henna werkt blijkbaar ook als haarmasker. Mannekes, mijn haar voelde geweldig, zo zacht, zo dik, zo 'gezond'.

Zondagnamiddag: Hail to the snail-creaclub.

Resultaat daarvan:

Soms verbaast het mij nog dat zoiets gewoon uit een bolleke draad bestaat. Hoe geweldig zijn de mensen die die techniek hebben 'uitgevonden'?

Zondagavond: stofjes en restjes garen ophalen bij een creatieve oma die haar zolder een beetje leger wilde.

Resultaat: meer kleur in huis!

Woensdag: afwerking van dé sjaal voor de schoonzus (ergens in februari aangevraagd, denk ik - bij mij moet ge op tijd bestellen ;-) )

Patroon: honey cowl van Madelinetosh.

Staat ze er niet geweldig mee? Ja, dat dacht ik ook, ja.

Donderdag en vrijdag: naaiavond!

Resultaat: een haakzakje in het thema Lady en de Vagebond.

De laatste hand werd daarnet nog gelegd:

En er volgde ook nog een naaimachine-speldenkussentje.

Treinactiviteit van de ganse week: het uittesten van mijn nieuw speelgoedje, een Strick-Ding, zoals de Duitsers het blijkbaar noemen (hilarisch vind ik dat), ofte een knitting loom, of een breiapparaat in het saai Nederlands.

En vandaag in de supermarkt: smoothies met mutsjes! Dat kan toch niet anders dat al die vrolijkheid een glimlach veroorzaakt?

Normaal gezien koop ik geen smoothies, want meestal zijn die verpakt in vuile plastiek. Maar voor smoothies met een mutsje en voor het goede doel maak ik graag een uitzondering. En blijkbaar zijn de flesjes gemaakt uit gerecycleerde plastiek, dus het kon erger ;-)

De uitverkorenen, die trouwens enorm gesmaakt hebben.

:-)

En nog een laatste verblijding: mijn nieuwe kopbanner - merci, Stefan!

PS: Nu hebt ge lang moeten scrollen vooraleer ge gans beneden waart he?

Zelf maken: notenmelk en notencrème

2011-11-30T08:54:00.000+01:00

Zelf notenmelk maken, het stond al eventjes op mijn to do-lijstje, maar toen ik op de facebookgroep van No Impact Week las dat andere No Impacters het ook wilden proberen, voelde ik een extra duwtje in de rug.

En dus werd er een neteldoek aangeschaft en werden de niet-zelfgeraapte, wel biologische hazelnoten te week gezet. Ik maakte mijn notenmelk volgens dit recept:

(geweldig mooi filmpje, niet?)

In woorden: 1 cup noten naar keuze een nacht laten weken (in koud water), mixen met 4 cups water en dit door een neteldoek / fijne zeef / nylonkous zeven. In de koelkast zeker 3 à 4 dagen houdbaar.

Geslaagd experiment?

Zeer zeker! Het is absoluut niet moeilijk om te maken en snel klaar (tenminste met een mixer en een neteldoek). Het biedt ook een soort van oplossing voor mijn sojamelkprobleem.

En het is nog lekker ook! Sojamelk vind ik puur niet erg lekker (koemelk trouwens ook niet hoor), ik gebruik het enkel in combinatie met ontbijtgranen of voor havermout-/rijstpap (mmmm!), en uiteraard in al mijn baksels. Mijn zelfgemaakte hazelnotenmelk lust ik wél zonder meer. Als dat niet mooi meegenomen is ;-) Ik ga zeker niet stoppen met sojamelk drinken (temeer daar ik verslaafd ben aan de chocomelkversie ;-) ), maar variatie kan nooit kwaad, minder verpakking in de PMD-zak evenmin.

Ik maakte ook scones / broodbolletjes met notenmelk (i.p.v. sojamelk die ik anders gebruik). Het recept is gebaseerd op de scones van Elza D. (zelfde verhouding en werkwijze, maar dan uitsluitend plantaardige ingrediënten):

500 à 550 g volkorenbloem + tarwebloem
2 el bakpoeder
1 tl zout
110 g sojaboter / kokosolie
300 ml notenmelk

Werkwijze (zie ook bij Elza D. voor een beetje meer uitleg)

1, 2 en 3 mengen (evt. zeven), 4 erbij prakken, 5 erbij. Mengen en bloem indien te nat / notenmelk indien te droog toevoegen. Ronde plakjes vormen / uitsteken. Insmeren met notenmelk / olie en bakken op 200°C gedurende 10 à 15 minuutjes. In een half uurtje tijd de heerlijkste broodjes!

Met de resterende pulp maakte ik zoet broodbeleg (middelste potje op de foto dus). Gewoon de pulp mixen met kokosolie, agavestroop en citroensap tot het mengsel gemakkelijk smeerbaar is. Heerlijk!

Volgende uitdaging / experimenten: notenmelk op basis van andere noten, hartig notenmelkpulpbroodbeleg en hazelnotenchoco (ook dus met notenmelkpulp gemaakt). Hoe geweldig zou dat niet zijn, zelfgemaakte, plantaardige hazelnotenchoco?

Verblijdingen [11]

2011-11-27T17:58:00.001+01:00

Mijn laatste reeks verblijdingen dateert van 10 oktober. Wat een zonde, dat het zo lang geleden is dat ik nog eens heb stilgestaan bij de dingen rondom mij die mij verblijden, plezieren, doen glimlachen. Hoog tijd dus om nog eens een overzichtje te maken.

mijn nieuwe weegschaal (zonder batterijtjes, jeej!)

het feit dat ik ein-de-lijk nog eens een boek heb uitgelezen

('t was wel een dunneke, maar toch...)

het feit dat mijn nieuw fietslicht een uiltje is

mijn winterbreidrang - die heel goed van pas komt nu ik deelneem aan een wildbreiproject dat binnen enkele maanden de stad zal opvrolijken met honderden aaneengenaaide lapjes van 10x10 cm / 20x20 cm

(wie trouwens al altijd graag heeft willen meedoen aan een wildbreiproject, hoeft zich niet in te houden: bezorg mij je lapjes en ik zorg ervoor dat ze in het kunstwerk geïntegreerd worden)

Paddywax-kaarsjes

mijn nieuwe fles (om melk (voor cornflakes) of soep mee naar het werk te nemen)

hip he, die kleur! ;-)

de nieuwe 'nummerplaat' van mijn papa

(er schuilt een Peter Pan in mijn papa, ja)

Zo, dat waren de dingen die de laatste dagen / weken mijn dagen een beetje zonniger maakten. Weinig creativiteit de laatste weken, want nu ik 39 uur per week werk, dagelijks ongeveer 2 uur onderweg ben en er slechts zo'n 4 uurtjes overschieten om eten te maken, de afwas te doen en andere huishoudelijke taken te verrichten, wel, dan schiet er weinig tijd over voor ontspanning.

Maar binnenkort, wanneer ik weer helemaal mijnen draai gevonden heb, ziet u hier misschien wel weer wat meer dan lijstjes van verblijdingen ;-)

Ach, wat maak ik mezelf wijs? Mijnen draai is reeds gevonden, ik zou enkel nog die klok af en toe op pauze moeten kunnen zetten...

Shampoovrijheid: waarom en hoe?

2011-11-20T21:15:00.000+01:00

Toen ik enkele weken geleden schreef dat ik 'poo free ging, waren er een paar mensen die wel geïnteresseerd waren in hoe dat mij beviel. Dus deel ik graag mijn ervaring :-) Ik ben zo uitgebreid mogelijk geweest, maar als er nog vragen zijn, laat gerust een reactie achter.

Het was een blogbericht van Simple Mom dat mijn interesse lokte. Ik had het gevonden in mijn zoektocht naar recepten voor verzorgingsproducten voor een bericht dat ik op de blog van Style Me Green schreef. Even later las ik bij Emily haar ervaring met shampoovrij leven - en dat overtuigde me om het ook te proberen.

Ik vertaal vrij wat ik bij Simple Mom gelezen heb, en voeg ook eigen motivaties toe.

Waarom shampoovrij gaan?

1. Shampoo is een detergent.

Shampoo maakt je haar wel proper, maar het verwijdert ook alle gezonde oliën die door je lichaam geproduceerd worden en die je haar beschermen. Voordat shampoo in het begin van de 20e eeuw op de markt kwam, gebruikten mensen gewoon zeep. Zeep kan je haar even goed wassen, maar verwijdert de gezonde oliën NIET. Maar zeep werkt niet goed in basisch water. Toen water in meer geciviliseerde gebieden meer basisch (= harder) begon te worden, werkte zeep niet meer goed en werd shampoo geïntroduceerd, met het enige voordeel dat het zowel in hard als in zacht water werkte.

Nu hebben wij sowieso zacht water (er staat een waterverzachter in de kelder), dus eigenlijk is shampoo in ons geval sowieso overbodig.

Een detergent is agressief. Eigenlijk is het maar raar om ons lichaam te wassen met hetzelfde product als dat waarmee we de vaat wassen, maar in essentie is dat wat we tegenwoordig doen, want shampoo werkt als een detergent, die vet (en de gezonde oliën) oplost in water terwijl dat in normale omstandigheden niet oplost in water, net zoals het afwasmiddel ervoor zorgt dat het vet op onze borden gemakkelijk wordt opgelost in water.

2. Shampoo bevat verschillende chemicaliën.

In onze voeding vermijden we chemicaliën. Geen synthetische kleurstoffen, geen kunstmatige zoetstoffen, alle E-nummers die niet natuurlijk zijn, werden uit ons voedingspatroon geschrapt. Het is gewoon logisch dat er ook (nog) eens naar wat we op onze huid smeren, gekeken werd. De shampoo die ik voordien kocht, bevatte dan wel geen parabenen, aardolie of SLS, er zaten wel nog voldoende andere ingrediënten in, die misschien wel relatief veilig zijn (in vergelijking met het vergif dat in veel andere producten zit...), maar toch had ik bedenkingen bij de impact op het milieu: van het product zelf (biologisch afbreekbaar?) en van de verpakking (vaak in plastic).

De meeste shampoos bevatten ook minerale olie, een bijproduct wanneer benzine gedestilleerd wordt uit ruwe olie. Het geeft je haar een kunstmatige glans. En omdat het niet kan absorberen in de huid (gelukkig maar), werkt het als een barrière op je hoofdhuid, die verhindert dat olie vrijgelaten wordt, waardoor er meer shampoo nodig is om het vet te verwijderen. Dus hoe meer shampoo je gebruikt, hoe meer je nodig hebt.

Wat kan helpen bij de zoektocht naar een bepaald product, is het consulteren van EWG's Skin Deep Cosmetics Database, een databank van verzorgings- en cosmeticaproducten, alle mogelijke ingrediënten en hun eventuele gezondheidsrisico's. Hier vind je trouwens een overzicht van tips voor veiligere producten.

3. Shampoo is een onnodige kost.

Simpelweg omdat het niet echt noodzakelijk is. Meer valt daarover niet te zeggen :-)

Hoe shampoovrij gaan?

Natriumbicarbonaat is je beste vriend. ;-) Het is niet agressief, het is de zwakste base en het zuivert het haar op een 'zachte' manier. O.a. te verkrijgen bij Delhaize en Colruyt... (Natriumbicarbonaat voor voeding van Cérébos) Een doosje van 400 g kost 2,50 à 3 euro, dacht ik. Daarmee kan je ongeveer 26 keer je haar wassen.

Standaard recept: één eetlepel (= 15 g = 1 afgestreken tablespoon) natriumbicarbonaat op één cup (238 ml) water.
Het kan echter nodig zijn de verhouding een beetje aan te passen, naargelang je type haar: als je dikker of gekruld haar hebt, is het misschien wel nodig een beetje meer natriumbicarbonaat te gebruiken; als je vrij dun haar hebt, gebruik je misschien beter iets minder.

Werkwijze:
Ik gebruik een glazen bokaal met een metalen dekseltje. Daarin doe ik eerst, voor het betreden der douche, mijn eetlepel poeder (de brede opening maakt het mij mogelijk om dat zonder morsen te doen ;-) ). Wat de hoeveelheid natriumbicarbonaat betreft, die varieert eigenlijk, want ik gebruik niet mijn 'echte' tablespoon, maar een gewone eetlepel. In de douche voeg ik dan ongeveer een cup warm water toe. Ik heb alleen de eerste keer de cup water exact afgemeten. Je zou met een waterbestendige stift een lijntje kunnen trekken, als je zeker wil zijn van de verhouding :-) Deksel erop en goed schudden zodat het geheel wat oplost. En dan gebruik je het als shampoo: eerst je haar goed nat maken en dan beetje bij beetje (in 3, 4 keer) de inhoud van de bokaal op je hoofd gieten. Ik heb lang haar en ik gebruik de ganse cup per wasbeurt, maar als je korter haar hebt, lukt het misschien ook wel met maar een halve cup... Ik giet met mijn ene hand en masseer het tegelijkertijd met mijn ander hand in mijn haar. Ook al heb ik lang haar, ik giet alleen op mijn hoofd zelf, en niet de 'onderste helft van mijn haar', want dat vloeit dan toch naar beneden en passeert wel langs daar ;-) Bovendien schrijft Simple Mom: "aangezien de meeste oliën van de hoofdhuid zelf afkomstig zijn, zal het haar op natuurlijke wijze gereinigd worden eens de hoofdhuid gereinigd is." Eventjes laten inwerken en dan uitspoelen.

Als vervanging van conditioner kan je daarna je haar nog eens wassen met appelazijn opgelost in water. Appelazijn ontwart je haar, brengt de pH-waarde van je haar in balans en geeft het glans. De verhouding is dezelfde als voor de natriumbicarbonaatoplossing: één eetlepel appelazijn op één cup water (alhoewel Simple Mom in deze post, de update, spreekt over 1/4 cup op één cup water). Als je haar van nature eerder vettig is, gebruik dan niet te veel hiervan. Simple Mom giet een klein beetje op haar haarpunten. Ik heb het nog maar één keer gebruikt, maar mijn haar was inderdaad iets sneller vettig (ik deed het wel over mijn hoofd). Ik heb het sindsdien niet meer gebruikt omdat ik het eigenlijk niet echt nodig vind (want mijn haar knoopt niet verschrikkelijk - en ik hou sowieso van knoopjes), maar als ik het nog eens zou doen, zal het ook maar een beetje en enkel op mijn punten zijn.
Als de appelazijn je haar toch nog te vettig maakt, kan je citroensap proberen. Honing zou dan weer beter werken als je haar met appelazijn te droog voelt.

Frequentie wasbeurten:
Als je 'poo free gaat, kan het zijn dat je haar een bepaalde periode (een paar weken) vettig is. Dit komt omdat je haar door het jarenlange gebruik van shampoo, dat telkens op agressieve wijze alle oliën verwijdert, geconditioneerd werd veel olie te produceren. Dit olieverlies moet niet langer gecompenseerd worden en het lichaam moet zich daaraan aanpassen.

Op het moment dat ik met dit 'experiment' begon, was ik wel thuis, maar niet omwille van vakantie maar omwille van geen werk. Maar 'geen werk' betekent wel dat je af en toe op sollicitatiegesprek moet. En daar kon ik natuurlijk niet met een vettige kop zitten. Aangezien ik dus eigenlijk niet zomaar van 'met shampoo elke dag wassen' op 'zonder shampoo, 2 keer per week' kon overstappen, heb ik gewoon de frequentie geleidelijk afgebouwd. In het begin heb ik het een paar keer om de dag gewassen, dan eens om de twee dagen, en zo voort.

Nu was ik het op maandag en op donderdag. Op sommige andere dagen maak ik mijn haar gewoon nat onder de douche, zonder het te wassen, want soms voelt mijn hoofdhuid zelf gewoon wat te vettig / te warm (bijvoorbeeld als ik de dag voordien gesport heb). Simple Mom was het hare om de 4 à 5 dagen. Anderen wassen het maar één keer per week of nog minder. Mij is het minder om de frequentie te doen, het belangrijkste vind ik dat ik nu véél minder het water en de aarde belast, doordat het natriumbicarbonaat is én doordat het niet in plastic verpakt is. Misschien kan ik de tijd tussen twee wasbeurten geleidelijk aan nog verlengen, maar dat hoeft niet per sé voor mij.

Hier las ik trouwens nog een manier om je haar tussen twee wasbeurten te verfrissen: 5 druppels lavendelolie verdunnen met zo'n 2 l gedestilleerd water en hiervan wat op je haar verstuiven met een sprayflesje. Nog niet getest, maar lijkt mij wel aangenaam :-)

No Impact Week: dag 7 en 8, low impact plezier

2011-11-13T21:55:00.001+01:00

Op dag 7 werden de deelnemers van No Impact Week aangespoord om 'iets goeds te doen'. Ik heb me echter niet extra geëngageerd op zaterdag. Ik heb wel bijles Frans gegeven aan een meisje dat er écht behoefte aan heeft, ik heb boodschappen gedaan, ik heb verder gebreid aan een sjaal, ik heb den boven schoongemaakt, ik heb de afwas gedaan. Allemaal niet erg belangrijk of goed voor de maatschappij, maar de maatschappij is in het algemeen ook niet goed voor mij. Nè.

Zoals elke dag heb ik wel getracht goed te doen voor het milieu. Tijdens de bijles gebruikte ik kladpapier voor de noodzakelijke notities, de boodschappen deed ik met de fiets (mijn fietszakken waren trouwens zodanig zwaar dat mijn fiets bijna achteroverviel toen ik hem uit het fietsrek haalde - hilarisch vind ik dat dan, ook al kijken de mensen vanuit hun auto dan met laatdunkende ogen naar mij - 'amai, die fietsster lacht, zo'n zotte!', zie ik ze dan denken), de zelfgebreide sjaal vervangt de sjaal die de bestemmelinge anders zou kopen en die dan hoogstwaarschijnlijk ofwel door veel te laagbetaalde (kind)arbeiders zou gemaakt zijn ofwel door vervuilende fabrieken (en sowieso zou alle winst naar reeds te dik gevulde portemonnees gaan), den boven werd schoongemaakt met een veegborstel en een vuilblik (niet met een stofzuiger dus), de afwas gebeurde met biologisch afbreekbaar afwasmiddel. Maar verder dan dat ging het deze zaterdag niet.

gevonden via fieke

En zondag, zondag was het eco-zondag, als in "Jij en het milieu nemen samen een dagje rust". We gebruikten dan wel elektriciteit (groene stroom, dat wel), maar rusten, dat kunnen we wel goed, zo ongeveer elke zondag ;-). Deze zondag begon enigszins anders, want mijn stiefbroertje (7) en stiefzusjes (8 en 10) en mijn petekindje (5) waren zaterdagavond komen slapen. Zondag begon dus vrij vroeg, zo rond een uur of zes, toen mijn stiefbroertje wakker werd gemaakt door het gekraai van hanen (die hij trouwens verwarde met apen, hihi). Gelukkig konden we nog eventjes blijven liggen, zo tot acht uur. Nadat we allemaal gegeten hadden en gewassen waren, werden o.a. deze low impact-activiteiten uitgevoerd:

we sprongen met z'n allen op het bed
er werd met de oude Lego- en dino-verzameling van Stefan gespeeld
er werd geknutseld met restjes stof en papier
er werd gedanst (vooral dan op dat liedje van hieronder).

Ik heb me enorm geamuseerd :-)

We don't need money to have a good time, dat is een feit. (oké, zonder money hadden we natuurlijk geen bed gehad om op te springen, geen radio om te beluisteren, geen huis om oude speelgoedverzamelingen te stockeren... maar gow, we gaan niet moeilijk doen he!)

De eigenlijke 'rust' in de pure zin van het woord kwam daarna: met een onaangekondigd bezoek (vind ik zo leuk!) van mijn papa, nog een paar rondes kunnen breien (met That 70's Show erbij) en door met de schoonzus naar een toneelstuk gaan kijken. Het leven is zo schoon, met al haar kleine, fijne dingen. (misschien wel melig, maar oh zo waar :-) )

Smeer wat je eet Zelf maken: scrub (deel 2)

2011-11-12T08:30:00.000+01:00

Lang geleden testte ik een eerste scrubrecept uit. Enkele weken geleden nodigde ik mijn schoonzus uit om samen nog een paar receptjes te maken: het werden de Sweet 'n' Spicy Brown Sugar Scrub, citroen-appelsien-scrub en kokos-lavendelscrub.

Scrub is zeer gemakkelijk (en leuk) om te maken, snel klaar, gezond (want zonder chemische troep), plastic-vrij en effectief - je huid wordt er zo heerlijk proper en zacht van, zalig! :-)

Sweet 'n' Spicy bruine suiker-scrub

1 cup bruine suiker
1 cup rietsuiker
3/4 cup olijfolie
2 tl kaneel
2 tl gemberpoeder
2 tl nootmuskaat
(eventueel 1/2 cup zout)

Citroen-appelsien-scrub (de simpelste en de lekkerst ruikende, niet waar, Nathalie?)

1 cup rietsuiker
1/2 cup olijfolie
een paar druppeltjes essentiële olie: citroen en appelsien, uiteraard :-)

Kokos-lavendelscrub

1 cup rietsuiker
1/3 cup zeezout
1/2 cup kokosolie (is een vaste olie, moet je dus eerst smelten)
2-3 el amandelolie (of andere olie... go wild!)
1 el vitamine E (kan je ook gewoon weglaten als je 't niet in huis hebt)
een paar druppeltjes essentiële lavendelolie

foto van deliciously organized

Hoe maak je het?

Heel simpel: je neemt een kom(metje) en mengt alle ingrediënten.

Als je geen maatbeker voor cupeenheden of cupmaatjes hebt, kan je voor een recept als dit even goed gewoon een kopje nemen - als je de verhoudingen ongeveer respecteert, lukt het zeker ook.

Als je experimenteert, voeg je best de ingrediënten één voor één toe, zodat je de consistentie goed 'onder controle' kan houden.

Algemene 'weetjes'

suiker is milder dan zout, als je een gevoelige huid hebt, gebruik dan liever een suikerscrub, of eventueel een mengeling van suiker en zout
ruwere scrubs zijn minder geschikt voor het (drogere) gezicht (mijn gezicht kan heel wat verdragen, dus ik hoef daarmee geen rekening te houden, maar als je denkt hieraan gevoelig te zijn, is het misschien een goed idee om fijngevijzelde suiker te gebruiken...)
de vloeibaarheid kies je zelf... het kan niet echt fout gaan: vind je het na toevoeging van je natte ingrediënten toch te vloeibaar, voeg dan gewoon wat extra suiker of zout toe (en omgekeerd uiteraard)
op YouTube vond ik een heel informatief filmpje over lichaamsscrub en over verschillende soorten olie en hun eigenschappen etc.
je kiest de 'aard' van je ingrediënten ('t is te zeggen: conventioneel of biologisch) natuurlijk helemaal zelf, maar ik wil toch eventjes 'preken' / benadrukken omdat ik erom geef: je huid heeft geen filter, in tegenstelling tot je maag, die heel wat gifstoffen kan afbreken en de deur wijzen ;-) Kies dus voor de beste ingrediënten, want je bent het waard!

No Impact Week: dag 4 + 5 + 6, opbiechtingen en impactverlagende beslissingen

2011-11-11T11:24:00.001+01:00

Gisteren, dag 5, werd er nog een regel van onze extreme No Impact-regels gebroken: we gebruikten de auto om bij familie op bezoek te gaan (heen en terug bijna 12 km, doen we meestal wel per fiets, maar nu dus niet). We vertrokken rond 22 uur, toen het dus al heel donker was. Stefan had geen zin om zich potentieel dood te laten rijden, dus werd de auto van stal gehaald.

Dus:

de niet geheel onterechte reden: schrik om doodgereden te worden.
oorzaak: we hebben geen degelijke verlichting voor op de fiets. Voldoende lichtjes, maar allemaal brolletjes, die niet voldoende opvallen.
oplossing: degelijke en veel fietsverlichting kopen om in het vervolg ook 's avonds low impact door het leven te kunnen gaan. Niet dat ik vroeger nooit fietste in het donker, maar ikzelf ben op dat vlak een beetje minder bezorgd ;-)
nadeel van deze beslissing: weer een paar nieuwe dingen kopen, die hoogstwaarschijnlijk op batterijen zullen werken (en batterijen, ook al zijn ze herlaadbaar, beschadigen uiteindelijk wel het milieu)

Vandaag, dag 6, hebben we de verwarming ook weer aangezet. Zodat de temperatuur van onder de 10°C weer tot 18°C stijgt. Nu zullen de extremisten misschien wel met hun ogen draaien, "weer een regel verbroken, stout!", maar hé, we hebben geen enkele officiële No Impact-regel verbroken he, enkel onze eigen extreme regels.

Wat mij dan weer tot het volgende brengt: No Impact leven is een utopie. Als je leeft, heb je impact. Dat wisten we natuurlijk al voor we aan het experiment begonnen. Low Impact leven, of dat tenminste nastreven, lijkt mij veel haalbaarder - en daardoor 'aantrekkelijker'. Dat doen we intussen al 16 maanden. We hebben in deze ene week wel een paar dingen bijgeleerd, dus in die zin is het experiment wel geslaagd.

vanaf nu wordt de verwarming 's morgens niet meer aangezet. Stefan douchte graag in een enigszins warme badkamer en ontbeet liever in een warmere woonkamer, dus hij had de thermostaat zo ingesteld. Nu, dankzij de No Impact Week, heeft hij besloten dat de verwarming 's morgens niet meer aan hoeft, aangezien we 's morgens toch maar een half uur thuis zijn en het dus nogal zonde is van de energie...
Stefan heeft ook plechtig beloofd (of was het 'gewoon gezegd'?) om de douchetimer consequent te respecteren en de kraan toe te draaien als hij zich inzeept. Ik respecteerde de douchetimer sowieso al, want ik 'verspil' niet graag tijd in de badkamer ;-)

En verder doen we gewoon voort hoe we bezig waren, o.a. door

zelden nieuwe dingen te kopen, elke aankoop wordt goed overwogen
afval nog meer proberen te beperken (dat is vooral problematisch bij voedsel)
de auto zo min mogelijk te gebruiken
wanneer het kan lokaal voedsel te kopen ('t is te zeggen, geen appels uit Spanje, want da's écht niet nodig) - maar uitsluitend lokaal voedsel eten vind ik te ver gaan
verwarming slechts uitzonderlijk hoger dan 18°C in te stellen (meestal als het bezoek het écht te koud heeft - want wij zijn wel al aan die temperatuur gewend ;-) )
veel centen te sparen voor onze dikke muren later :-)

(andere impact-verlagende maatregelen vind je trouwens hier, onder "Hoezo, vie en vert?")

Aan wie twijfelde om mee te doen aan de No Impact Week: hopelijk heb ik jullie niet afgeschrikt ;-) Als je gewoon braafjes de handleiding volgt en jezelf niet (meteen) extreme regels oplegt, is het programma absoluut niet moeilijk om te volgen, temeer daar het voornamelijk een week is waarin je wordt uitgedaagd om dingen te leren - perfectie is vrijwel onmogelijk te bereiken in één weekje tijd. Je kan nog altijd de handleiding downloaden en gewoon een week later beginnen...

No Impact Week: dag 1 + 2 + 3, de regels en hoe die gebroken werden

2011-11-08T20:51:00.001+01:00

Zaterdag schreef ik hoe Stefan de No Impact Week wilde invullen:

Stefan wil het extreem doen, hij wil vanaf morgen alle uitdagingen tegelijk toepassen. Dat betekent o.a.: 8 dagen geen energieverbruik = niet wassen tenzij met zo weinig mogelijk koud water, niet verwarmen, niet koken, niet verlichten tenzij ik zelf vuur leer maken, en uiteraard geen tv, geen laptop, geen naaimachine. Ik zou zelfs geen kaarsjes mogen doen branden, want dan verbruik ik uiteraard ook gas...

Met andere woorden: dat zou betekenen dat we als holbewoners moesten leven deze week ;-) Dat zag ik niet helemaal zitten. Ik paste de 'regels' dus een beetje aan:

niets nieuws kopen behalve voedsel (da's gemakkelijk, niet waar?)
afval nog meer beperken
geen auto gebruiken (het gebeurt wel vaker dat de auto langer dan een week niet gebruikt wordt)
uitsluitend lokaal voedsel kopen (wel gebruiken wat er nog staat, ook al is het niet Belgisch - kwestie van niet te verspillen)
verwarming uit (anders verwarmen we tot 18°C, dus dat valt wel mee)
in de douche: wassen met water van maximum 30°C (i.p.v. 38 à 40°C), douchetimer respecteren (Stefan vergeet dat wel vaker), water opvangen om wc door te spoelen (er wordt al genoeg drinkwater verspild), kraan toe tijdens inzepen (deden we soms, maar niet consequent genoeg)
elektriciteit: maximum 1 uur per dag entertainment waarvoor energie (behalve licht) nodig is (+ proberen om de volledig opgeladen laptops zo lang mogelijk te gebruiken)
alle stekkers uit (behalve kookfornuis, boiler in de keuken, koelkast en diepvriezer)
's avonds maar één licht tegelijk aan
wasmachine niet gebruiken, indien wassen nodig: enkel druiven-stamp-techniek

Maar schaam op ons, we hebben al wat regels verbroken.

De auto werd gebruikt. Maar we moesten. Van de werkmannen die de straat moesten openbreken. Voor de rest hebben we, net zoals andere weken, het openbaar vervoer, de fiets en onze voeten gebruikt.
Stefan haalde vandaag het fruitpakket op. Naast appeltjes zaten er mandarijntjes, kiwi's en een granaatappel in.
Vanmorgen douchte ik op 35°C. De combinatie van een ijskoude badkamer én heel koud water kon ik, zwakkeling, gewoon niet aan.
Stefan had vandaag een vrije dag en speelde twee uur op de Wii (maar! bewust niet op de Xbox, want die verbruikt meer).
Er werden nog stopcontacten gebruikt: zondagochtend maakte ik een groene smoothie met de staafmixer (trouwens mijn eerste smoothie-ervaring: 1 banaan, 3 appelsienen, verse, Belgische spinazie en een kiwi - heerlijk!), maandag laadde Stefan zijn gsm op.

Nu: verantwoording afleggen.

Mandarijntjes, kiwi's en granaatappels groeien inderdaad niet aan de Belgische bomen. Uiteraard zou ik mijn voetafdruk nog verlagen door geen tropisch fruit te eten. Maar ik geloof dat andere keuzes een groter verschil, op verschillende vlakken, maken: ik ben vegetariër, Stefan eet slechts uitzonderlijk dieren - en dan voornamelijk uit beleefdheid ;-) (en dat heeft écht wel een enorme impact - het staat zelfs in de handleiding: "het eten van minder dierlijke producten is het beste wat je kan doen om je impact op het milieu te verkleinen"), we eten seizoensgebonden groenten en fruit, we vermijden voorverpakt en voorbewerkt voedsel. Ik vergelijk even: als ik een banaan eet, heeft een vliegtuig (of boot?) dat naar België moeten transporteren - en dat is niet heel goed. Maar - vind ik - beter een banaan dan een stuk vlees, want in dat laatste geval komen er nog andere dingen bij kijken naast de CO2-uitstoot: er is enorm veel water nodig om een lapje vlees te produceren, de bodem wordt vervuild, soja en graan wordt aan koeien gevoederd terwijl datzelfde soja en graan beter meteen door de mensen rechtstreeks zou gegeten worden (véél efficiënter gebruik van bronnen), bossen wordt gekapt om plaats te maken voor koeien en al wat ze eten, en dan heb ik nog niets gezegd over het feit dat vlees afkomstig is van dieren, die veelal als objecten be-/mishandeld worden...
35°C. Nja, 30°C kan ik simpelweg niet aan, zo om zeven uur 's morgens.

En om af te sluiten enkele tussentijdse bevindingen en beslissingen die we met een duwtje in de rug door de No Impact Week al genomen hebben...

Later wil ik dikke, vol met isolatie gepropte muren. Dat wilde ik sowieso al, maar op dit moment nog een beetje meer ;-)
Als het van mijn huisbaas (mijn schoonvader) afhangt, ligt er in de lente een zonnepaneel op het dak. Niet eentje om elektriciteit op te wekken, wel eentje om het water te verwarmen. DAT zal pas een verschil maken voor ons elektriciteitsverbruik. (verwarmen met elektriciteit is zooooo inefficiënt)
We schaffen in de nabije toekomst een gasfornuis aan. Alweer omdat elektrisch verwarmen zooooo inefficiënt is.
Met andere woorden: elektriciteit besparen kunnen wij vooral doen door grote 'ingrepen'. Al onze entertainment-/luxe-apparaten zijn zeer zuinig - ik zal zeker niet beweren dat het geen verschil maakt als we bijvoorbeeld onze laptops minder gebruiken, maar om écht een merkbaar verschil te maken, moeten we écht wel verder kijken.
De diepvriezer gaat trouwens uit het stopcontact, zo snel mogelijk. Enkele maanden geleden vervingen we de oude frigo met vriesvakje die 'bij het huis hoort' door een nieuwe, zuinige, kleine koelkast. Enkele weken later kwam er een kleine diepvriezer bij, die anders op het containerpark beland was. We wilden sowieso een diepvriezer, om de oogst van ons moestuintje te bewaren, maar intussen zit hij vol andere dingen. We eten hem dus zo snel mogelijk leeg, zodat het stopcontact eruit kan, tot we volgend jaar beginnen oogsten.
Om het koken te beperken en aldus energie te besparen, had ik uit de bib twee boeken i.v.m. raw food geleend. Ik heb de recepten eens overlopen, maar blijkbaar maken raw foodisten zeer vaak gebruik van een 'dehydrator'... Ik lees er nog wel eens meer over, maar omwille van de dehydrator vond ik het raw foodisme al minder aantrekkelijk, zo op het eerste zicht.

Waarom ik vandaag schoenen MOEST gaan kopen

2011-11-05T19:17:00.001+01:00

Gisteren op mijn eerste werkdag kreeg ik te horen dat het dragen van leer niet is toegestaan op de werkvloer (wat ik trouwens een heel goede zaak vind, voor alle duidelijkheid ;-) ). Geen probleem, zou u denken, want daarnet schreef ik nog dat ik niet wil dat dieren moeten sterven voor mij. Maar ik zat daar wel met mijn leren schoentjes. Tweedehandse schoenen, dat wel, maar toch.

“Ook als je geen vegetariër bent, is het de moeite waard om alternatieven voor leer te overwegen. Het is namelijk niet het meest ethische materiaal dat je je voor kunt stellen, vrees ik. Ongeveer 66 procent van al het leer is afkomstig van runderen. En volgens www.treehugger.com, de bron van alle groene kennis, is er 32 000 m2 land, 5500 kilo veevoeder, 475 liter benzine en andere aardoliederivaten voor kunstmest, 1100 kilo maïs, 160 kilo sojabonen, 4,5 miljoen liter water en 6000 m2 landbouwgrond (om de gewassen voor het voeder te verbouwen), plus diverse insecticiden, herbiciden, antibiotica en hormonen nodig om een kalf van 35 kilo groot te brengen tot een volgroeid rund dat kan worden geslacht en waarvan de huid kan worden gevild.”

“Eigenlijk is het grootbrengen van runderen een behoorlijk vuile en verkwistende aangelegenheid.”

“Mocht je de verleiding echter toch niet kunnen weerstaan, dan is plantaardig gelooid leer veel beter dan leer dat gelooid is met behulp van mineralen zoals chroom. Bij de natuurlijke, chemicaliënvrije plantaardige methode wordt gebruikgemaakt van tannine, dat van nature voorkomt in boomschors.”

Uit: Tamsin Blanchard, Groen is het nieuwe zwart (overigens geen geweldig boek, maar 'de mode' kan mij dan ook te weinig schelen...).

Het is niet alleen absoluut niet nodig om dieren als schoeisel te gebruiken, er zijn ook 'rationelere' redenen (zie hierboven dus ;-) ). Daarbij komt dat de productie van leer enorm vervuilend is. Al de zware chemicaliën en de daarbij horende grond- en waterverontreiniging, het hoge waterverbruik (1 kg leder = 16600 l water)...

Anekdote: enkele maanden geleden werd er nog eens brand gesticht in leegstaande gebouwen van een oude leerlooierij hier om de hoek. Het stadspark werd ontruimd, want de rook kon wel eens giftig zijn. Maar da's nog niet het ergste, vind ik, want zoals ik al schreef, staan de gebouwen leeg, al langer dan tien jaar. Waarom? Omdat de oude leerlooierij er zodanig zware bodemverontreiniging veroorzaakt heeft dat het niet als veilig beschouwd wordt. Met als gevolg: hoge saneringskosten...

Oh, wat alternatieven voor leer betreft: ik kocht leervrije schoenen (hier meer info over de labels) bij Schoenenreus en Shoe Discount... Niet de winkels waar de meest kwalitatieve schoenen verkocht worden, maar ik heb dan toch geen lijken aan mijn voeten. Alle tips voor kwalitatieve, leervrije schoenen (in België te verkrijgen én die ik kan passen voor ik ze koop...) zijn wel steeds welkom! :-)

November 2011, de maand der uitdagingen

2011-11-05T16:17:00.000+01:00

Uitdaging 1: 30 dagen lang geen melkchocolade, geen kaas, geen yoghurt, geen choco met melk als ingrediënt - kortom: geen zuivel - EN geen speculoospasta, geen chips, geen niet-zelfgemaakte taart / chocomousse / ander gebak (nu, de laatste twee zijn niet echt moeilijk, want ik eet sowieso bijna altijd zelfgemaakte koekjes etc. en chips koop ik enkel als Stefan ernaar vraagt).

Waarom? Geen speculoospasta en chips en niet-zelfgemaakte dingen om al de verpakking te beperken en minder ongezonde en overbodige vetten te eten. Geen zuivel om mijn hardnekkige (hoewel in vergelijking met vroeger beperkter aanwezige) acne nog eens proberen te bestrijden, ik las hier een tijdje geleden namelijk over het verband tussen zuivel en acne (hier ook een zeer kort filmpje) - en hoewel ik geen melk drink en zelden yoghurt eet, eet ik wel regelmatig (geiten)kaas en niet-pure choco.

En om eerlijk te zijn, is het niet enkel egoïsme dat mij drijft, maar ook het feit dat zuivelconsumptie onrechtstreeks voor slachtoffers zorgt, want koeien geven niet zomaar melk, niet waar? En ik zeg altijd: ik wil niet dat er dieren sterven voor mij. Maar de - vooral mannelijke - kalfjes worden wel vermoord opdat wij de melk van hun mama zouden kunnen drinken (hier daarover trouwens een interessant blogbericht). Toen ik zo'n 2,5 jaar geleden vrij plots besloot nooit meer vlees te eten, had ik daar absoluut geen moeite mee, maar 'nooit meer kaas' vind ik al heel wat moeilijker... 'zo weinig mogelijk kaas' lijkt mij haalbaarder.

(tot 3:50 is het geschikt voor gevoeligere kijkers - daarna wordt het, laat ons zeggen, minder aangenaam - maar dan uiteraard vooral voor de koeien zelf...)

Uitdaging 2: dagelijks 20 minuten intensief sporten

Waarom? Omdat ik en mijn buikje sport misten. Mijn uithouding is nog wel goed (ik fiets dan ook overal naartoe), maar mijn kracht is zo afgenomen en ik vind dat niet leuk ;-)

(gevonden via fieke)

Uitdaging 3: de No Impact Week

Waarom? Om nieuwe dingen te leren die onze voetafdruk verlagen. Stefan wil het extreem doen, hij wil vanaf morgen alle uitdagingen tegelijk toepassen. Dat betekent o.a.: 8 dagen geen energieverbruik = niet wassen tenzij met zo weinig mogelijk koud water, niet verwarmen, niet koken, niet verlichten tenzij ik zelf vuur leer maken, en uiteraard geen tv, geen laptop, geen naaimachine. Ik zou zelfs geen kaarsjes mogen doen branden, want dan verbruik ik uiteraard ook gas... Wie is hier nu de freak? ;-) En jullie maar allemaal denken dat ik de moeilijke ben!

De broodtas, versie 1.0

2011-10-31T21:07:00.000+01:00

Enkele maanden geleden kocht ik herbruikbare broodnetjes, in het kader van mijn strijd tegen de wegwerpmaatschappij en al haar wegwerpobjecten - bah! ;-)

Maar reeds lang voor ik die broodnetjes kocht, stonden zelfgemaakte broodtassen op mijn te-naaien-lijstje. Enkele maanden geleden was ik echter een voltijds werkende dame, met andere prioriteiten en dergelijke, dus maakte ik me er toentertijd gemakkelijk van af door broodnetjes te kopen.

Maar onlangs werd ik eraan herinnerd. Ik moest per sé zelf een broodtas maken. Dus werd er gedacht en gedacht en wakker gelegen en getekend en gedacht en gemeten en uiteindelijk gestreken, geknipt en gestikt.

Vereisten: stropsysteem (want handig voor de bakker) + stevige draaglussen (want handig voor mij).

Resultaat: een samenraapsel van restjes stof die het dichtstbij lagen ;-) (het lichtgroene is een kringwinkel-tafelloper, waarop ik een tijdje geleden mijn lang geleden gekochte textielstift eens testte... geen al te mooi resultaat, maar hey, dit naaisel is één en al testversie he...).

(de bloemtekening heb ik trouwens schaamteloos gekopieerd van hier)

:-)

Versie 2.0 zit al in mijn hoofd, de uitwerking zal waarschijnlijk nog eventjes op zich laten wachten. Dit keer weer andere prioriteiten he ;-)

Oh ja, de tas is al getest en heeft geweldig gescoord op de bewaarfunctie (als in: donderdag brood gekocht, in gesneden versie, en zondagochtend waren de laatste sneetjes nog zacht).

De inkorting der lijstjes - deel 3: Nog een paar kleine prutsen ;-)

2011-10-29T13:03:00.000+02:00

Voor stiefzusje 1 maakte ik lang geleden al een messenger bag, voor stiefzusje 2 recentelijker de Menina-tas. Als ze mee op bezoek gaan, mogen ze hun tas vullen met al wat ze nodig hebben om zich ter plaatsen te amuseren. Mijn stiefbroertje had echter nog geen tas, voelde zich schijnbaar een beetje benadeeld en bestelde er dus onlangs gewoon zelf een. Aangezien ik al lang de summer madras tote van Noodlehead wilde maken, gebruikte ik dat patroon als inspiratie voor dit aanvragertje. Nu, zo anders dan een gewoon gevoerd zakje is dat modelletje niet, maar die extra vakjes vooraan vond ik wel handig.

Uiteindelijk heb ik weer enorm veel tijd verspild met de selectie der stofjes. Want ik heb nauwelijks jongensstofjes in mijn stoffenkast. Twijfel alom, echt waar. Het ineen naaien duurde misschien maar half zo lang als het uitkiezen van de stofjes... Het werden oude hemden waarvan de borstzakjes nog handig kunnen zijn en een fluoblauw stofje voor de binnenkant.

Voor Stefan maakte ik, na de proefversie, een toilettas (of eerder een scheergerieftas ;-) ). Met een dino erop, die van bij Miek. Want soms is Stefan ook nog een klein jongetje, en sommige kleine jongetjes hebben iets met dinosaurussen ;-) Bij mij ging het niet verder dan Platvoet, maar Stefan kende vroeger alle dinosaurussen bij naam. En eigenlijk wilde ik gewoon ook al heel lang eens mijn flockfolie uittesten...

En dan waren er nog twee vlugge tussendoortjes:

een simpel ritstasje uit een overschotje

en een bloemetje uit een restje stof (zo)

P.S.: Style Me Green geeft een Goodbyn-brooddoos weg. Al wat je moet doen om te winnen, is een mailtje sturen naar howtofeedyourvegan@yahoo.com, waarin je schrijft waarmee jij de Goodbyn zou vullen. Wie het leukste ideetje instuurt (laat je gerust inspireren door mijn lijst ;-) ), krijgt een Goodbyn-brooddoos in een kleur naar keuze! Snel zijn, want de wedstrijd loopt af op 31 oktober!

Want een uitdaging kan wel eens tof zijn.

2011-10-27T11:47:00.000+02:00

Van 6 t/m 13 november vindt voor het eerst in Vlaanderen de No Impact Week plaats! We sluiten aan bij Nederland, waar vorig jaar al zo'n 1000 mensen meededen. No Impact Week is een experiment van een week waarin deelnemers ervaren wat voor effect een duurzame(re) levensstijl heeft op hun kwaliteit van leven.

Naar het voorbeeld van de Amerikaanse No Impact Man, en van zijn Vlaamse tegenhanger Low Impact Man Steven Vromman, produceren mensen een week lang zo min mogelijk afval, zijn ze zuinig met energie & water, verplaatsen ze zichzelf op eigen kracht, eten ze lokaal & seizoensgebonden voedsel en kopen ze zo weinig mogelijk nieuwe dingen. Aan het eind van de week wordt de impact die deelnemers toch hadden tijdens 'Doe iets goeds-dag' gecompenseerd met een goede daad voor de gemeenschap.

Ik weet niet of u zich nu uitgedaagd of aangesproken voelt, maar toen ik over de No Impact Week las bij Green Evelien, was ik meteen nieuwsgierig. Ik probeer namelijk het ganse jaar door low impact te leven, maar er zijn nog altijd stapjes die ik kan zetten... (en ook grotere stappen, maar die zijn voornamelijk huis-gerelateerd, en nu we nog geen eigen huis hebben, is dat wat moeilijker)

Ik ben benieuwd!

Ook meedoen? Simpel! Meld je hier aan, dan krijg je een link naar de handleiding die je kan downloaden. Slechts 17 pagina's dik/dun, met een thema voor elke dag van het experiment, aangevuld met tips, weetjes en ideetjes.

De inkorting der lijstjes - deel 2: Een paar kleine prutsen

2011-10-24T21:20:00.001+02:00

Met andere woorden, 't gaat hier om puur archiefmateriaal. Een beetje vanalles, met als roze draad 'gemaakt uit restjes' (roze draad, want de toilettas en de bokalen der welriekendheid vormen uitzonderingen)...

gathered clutch van Noodlehead (maar dan met dubbele gathering), gemaakt van kleinere restjes die ik eens meteen weg wilde ;-)

nog een simpel ritstasje volgens de handleiding van Miss Stik, met het resterende stukje stof waarmee ik mijn ministrijkplankje overtrokken heb, want ik wilde het ook meteen 'weg'...

een speldenkussentje voor de Viking (idee gevonden via Pinterest) (ik gebruik nog altijd mijn eerste speldenkussentje, want het blijft heel handig, maar toch merkte ik dat ik vaak speldjes niet meteen in mijn kussentje op mijn linkerarm pinde, dus een extra kussentje komt wel van pas)

een toilettas, want ik vond dat zo'n mooi modelletje, en zo handig met die hengsels (de hengsels en de binnenstof (ex-tafelloper) zijn kringloopvondsten, de biokatoenen buitenstof komt van bij Vermiljoen, de rits van bij Sew Natural)

een bloemenspeld uit Mollie flowers (eigenlijk voor in mijn haar, maar dat is raar om te fotograferen, vind ik)

een bloemetje (uit het boek '100 bloemen om te haken en breien')

een 'restjescirkel', voor een duidelijk overzicht op al mijn kleine restjes wol (niet schoon, wel praktisch - maar andere ideeën om kleine(re) restjes garen te stockeren zijn welkom ;-) )

een Bubble Leg Monstertje (waarvan ik de handleiding grotendeels volgde, maar mijn monstertje heeft wat andere vormen gekregen...)

een luchtverfrisser in een gerecycleerde bokaal. Veel gezonder voor uzelve, veel gezonder voor de planeet, veel welriekender (want geur naar keuze) dan spuitbussen of andere tralalaatjes die vol chemicaliën zitten.

De 'handleiding' vond ik alweer via Pinterest. Ik vertaal het eventjes:

- haal een van de vele lege glazen bokalen uit uw bokalen-voorraad

- neem een hamer en een nagel

- klop gaatjes in het deksel van de bokaal

- vul de bokaal ongeveer 1/4e met natriumbicarbonaat

- voeg 6 à 8 druppels van uw favoriete essentiële olie toe

- zet de bokaal in de badkamer, de keuken, uw kleerkast...

- af en toe eens schudden om de verfrissende kracht een boost te geven ;-)

Ga en verspreid de eco-luchtverfrissers!

De inkorting der lijstjes - deel 1: De omkeerbare, vrolijkmakende kippentas

2011-10-21T21:58:00.000+02:00

Toen ik enkele maanden geleden Punabella's bambitas zag, voegde ik het patroon (Punabella maakte trouwens een Nederlandse vertaling, als dat niet tof is!) meteen aan mijn toenmalige te naaien-lijst / mijn huidig naaien-pinboard toe (alwaar het nu trouwens verwijderd is, want gemaakt = geschrapt van het lijstje). Ik vond het model geweldig, de omkeerbaarheid plezant, de grootte ideaal. Dus gisteren besloot ik - redelijk impulsief, ik hoef niet altijd eerst enkele nachten eraan te liggen denken (zoals bij het dekentje bijv.) - om ze eindelijk te maken.

Afgelopen week ben ik namelijk bezig geweest met het inkorten van mijn naaien-pinboard. Want altijd maar blijven pinnen, tja, dat levert dan wel volle pinboards op, maar geen échte naaisels. Niet dat ik de afgelopen week niets gepind heb hoor, begrijp me niet verkeerd - ik spendeerde gewoon iets meer tijd in mijn 'crea-atelier' dan aan mijn te geliefde laptop ;-)

Ik besloot om eens niet met restjes / oude kleding / tweedehands stof te werken, maar maakte het mij gemakkelijk en koos de twee kippenstofjes van bij Vermiljoen (ecologische stofjes welteverstaan, het blijft enigszins verantwoord ;-) ) waarop ik mezelf enkele weken geleden trakteerde.

Het enige wat nog ontbreekt is de sluiting. Maar dat komt in orde, zo snel mogelijk, 't is te zeggen: van zodra ik er zeker over ben, want ik zou mijn vrolijke tas niet willen verpesten door er een lelijke knoop / ander ding op te naaien.

Kelly maakt zich klaar voor de winter - deel 1 (ofwel: gerecykleerd 10, 11 & 12)

2011-10-18T21:39:00.000+02:00

Enkele maanden geleden kreeg ik van een intussen ex-collega een zak vol kleren die voor haar te klein / te oud / te x geworden waren. Ik ben altijd heel blij met zo'n cadeautjes, maar dit keer misschien nog iets meer, er zaten immers een paar heel mooie truitjes bij. Eentje daarvan was dit bruintje, 100% wol. Het probleem: het was in de verkeerde wasmand geraakt, waardoor hij niet meer maatje S maar eerder mini was. Vandaag werd het een rokje op z'n Cleo's ;-) - zalig warm in combinatie met lange kousen! Ik had het trouwens liever langer gehad (ik heb nog nooit zo'n kort rokje gehad, denk ik), maar daarvoor was het originele truitje dus te veel gekrompen... :-(

In mijn stapel te-recykleren-spullen vond ik ook nog twee truien. De lichtgroene heb ik al enkele jaren liggen en wilde ik al lang versmallen, want ik vind de textuur en de kleur geweldig, maar nu pas durfde ik het aan om hem aan te passen - allemaal dankzij mijn overlock! :-)

En aangezien het allemaal zo snel gaat met een overlock, paste ik de hals en de taille van onderstaand donkergroen truitje ook nog gauw aan.

En wat kan er niet ontbreken op koude avonden? Warme sojachocomelk en een dekentje! Ik had hier en daar (en waarschijnlijk ook elders, maar mijn geheugen werkt niet goed mee) al prachtige dekentjes gezien en telkens riep een klein stemmetje in mij "hebben!" ;-) De afgelopen nachten heb ik zelfs gedroomd van een eigen dekentje, dus vandaag besloot ik dat het tijd was om mijn dromen in realiteit om te zetten. Ik koos, na lang twijfelen, het biostofje dat ik op Tapisplage bij Vermiljoen kocht (ook al zo lang geleden!) en combineerde het met donkerblauwe fleece (waarvoor grote dank, Sabine!). 't Ziet er misschien ietwat winters en koel uit, maar oh, zo zalig warm en gezellig!

Om dit eerste klaarmaken-voor-de-winter-deel af te sluiten: gisteren maakte ik een tochtrol. De keuken is namelijk nog minder goed geïsoleerd dan de living, dus hangen we in de koudere maanden een gordijn in het 'deurgat' (want de keuken wordt dus niet verwarmd). Onder dat gordijn kwam echter nog redelijk wat tocht, dus maakte ik een lange tochtrol, gemaakt uit 100% gerecycleerde materialen (vulling = restjes die ik al heel lang spaar; kussen = oud tafellaken; hoes = tafelkleedjes uit de Kringwinkel). En leve multifunctionaliteit: in de zomer kan de rol als kussen - eventueel met een mooiere hoes ;-) - gebruikt worden!

Het feestweekend: de nabeschouwing

2011-10-16T21:22:00.000+02:00

Terwijl ik dit begin te schrijven, zingt den Dave "it's times like these you learn to live again". Ik word altijd blij als ik het hoor, maar op dit moment nog meer.

Goed, vooraleer ik hier begin te bleiten (van geluk he): een korte impressie van het feestweekend.

Er waren:

- mooie mensen

- leuke én serieuze gesprekken

- goei muziek (althans, dat vind ik ;-) )

- kaarslicht des avonds

- verblijdingen in de vorm van lieve attenties vanwege een paar van de mooie vrouwen uit mijn omgeving (ladies, you know who you are!)

- en, zoals beloofd, doorlopend allerlei lekkers. En dan nog voornamelijk biologisch en veganistisch lekkers, effenaf! Als ik zou kunnen, gaf ik jullie allen een stukje, maar foto's zullen moeten volstaan...

appelmuffins met deze crumble

gemberkoekjes (heerlijk in deze zalig herfstige tijden)

pepernoten (Sinterklaas-sfeer!)

kokosbolletjes met rozijntjes

brownies (of blackies, zo u wil)

vanillepudding zonder synthetische kleurstoffen en met een bananensmaakje

(want gemaakt met 1/4 l bananensojamelk)

cashew-frambozentaart (aka de lekkerste taart ooit)

volkorenmuffins met appel (bij gebrek aan een peer) en rozijnen

en uiteraard de reeds gekende chocomousse ;-)

En nu ga ik onder een dekentje kruipen en nog een paar rijtjes breien, nagenietend van een übergezellig weekend.

Feestelijkheid alom!

2011-10-15T17:10:00.002+02:00

Het is mij een raadsel hoe het komt, maar ik ben plots in een lichte feeststemming geraakt. Daarbij komt dat ik voor een blogpost voor Style Me Green op zoek ging naar eco-cadeautjes voor kindjes (dus aan alle mama's, tantes, nichtjes en andere dames - en heren - die op zoek zijn naar een cadeautje dat met respect voor mens, dier en/of milieu geproduceerd is, laat u inspireren! ;-) ), waardoor mijn gedachten al snel afdwaalden naar bepaalde feestdagen, 't is te zeggen gelegenheden om kindjes met mooie cadeautjes proberen te verblijden...

Hoe dan ook, die feeststemming heeft verschillende gevolgen:

- donderdagavond plots het idee om er een feestweekend van te maken: ik trommelde mijn (schoon)familie op om met mij mee te komen vieren. Short notice, inderdaad, maar ik vermeldde geen specifiek uur - wie wil meevieren, komt wanneer hij/zij een gaatje in zijn/haar drukke agenda vindt.

- luisteren naar vrolijke muziek, zoals bijv.

- wenskaartjes maken, hoewel ik eigenlijk geen wenskaartjesmens ben.

Voor die wenskaartjes dook ik, net als Elisanna enkele dagen geleden (haar restjestasjes zijn echt geweldig!), in mijn restjesmand. Als basis gebruikte ik oude wenskaartjes, die ik meer dan een jaar geleden uit de wenskaartjeslade van bij mijn mama meekreeg, omdat ze gewoon te lelijk zijn om aan iemand te geven ;-)

Ik knipte, plakte, naaide en was blij met het resultaat. Ze zijn voorlopig nog woordeloos, de keuze van de woorden hangt immers sterk samen met de keuze van de bestemmeling(en)...

PS: Voor de duidelijkheid: de figuren op de kaartjes linksboven en rechtsonder zijn slabben. Ik zou niet weten wat je er anders in zou kunnen zien, maar toch... ;-)

Verblijdingen [10]

2011-10-10T10:55:00.003+02:00

Het is al eventjes geleden dat ik mijn verblijdingen hier heb samengevat - nochtans loop ik de laatste tijd op gelukswolkjes... Bij deze 8 verblijdingen die tot dat gevoel hebben bijgedragen.

1. Ik heb werk gevonden! Ik ga daarover hier niet te veel schrijven, maar laat ons zeggen dat ik er écht content mee ben, want ik zal me nu ook professioneel kunnen engageren voor een goed doel, en dat voelt goed, heel goed.

2. Het volgende: Stefan had eens scones meegenomen naar het werk. Hij had er eentje aan een collega gegeven. Nu wil zijn vrouw graag het recept ervan. En dus vraagt de collega via mail aan Stefan: "Est-ce que tu peux la demander à ta femme?"
'ta femme', hihi :-)
Het waren trouwens de speltscones met rozijntjes van EVA.

3. Breien en haken, zo geweldig ontspannend toch he? Soms in combinatie met een film, soms gewoon in het gezelschap van Stefan. Gezellig!

rechtsboven de popcorn stitch, linksonder de shell stitch, rechtsonder een boekje vol plannen

4. Het feit dat mijn frambozentak in oktober al veel meer framboosjes heeft groot- en roodgebracht dan in augustus en september samen.

5. Herinneringen aan lekkere tussendoortjes (aka de beste chocomousse ooit) ;-)

6. Het feit dat Stefan en ik toch nog voor het begin van de echt koude dagen de goesting vonden om de koer eens onder handen te nemen... En dankzij de hogedrukreiniger ontdekten we dat de trap naar de kelder van mooie tegeltjes voorzien is :-)

7. Het hergebruiken van een afgedankt doucherekje. Achter mijn rug om had Stefan het al een paar keer terug op de stapel-voor-het-containerpark gesmeten, maar ha, ik heb het toch kunnen redden, waardoor het nu dienst doet als extra materiaalrekje in mijn handwerkruimte :-)

(ik besef dat het toevoegen van 'voor' en 'na' nogal redundant is, ja)

8. Het afwerken van naaisels op bestelling, m.a.w. het doorstrepen van dingen op het todo-lijstje, altijd fijn :-)

in dit geval nog een laptophoes voor een schoonnicht

Ons dagelijks brood

2011-10-07T20:47:00.002+02:00

Gedurende twee jaar richtte Nikolaus Geyrhalter zijn camera op de Europese voedselindustrie. Op het ritme van de machines geeft de regisseur een kijk op de voedselproductieprocessen in Europa. Het volledige aanbod passeert de revue: gaande van de fruitkweek in het zuiden van Spanje tot de kippenkwekerij om de hoek. Zonder commentaar - alleen het monotone gedreun van de machines getuigt - orchestreert de regisseur dit visueel meesterlijk maar ontnuchterend schouwspel. Het is aan de kijker om te oordelen wat voor prijs we willen betalen voor ons dagelijks brood.

Our daily bread, een geweldige documentaire, als je 't mij vraagt. Het feit dat er nooit commentaar wordt gegeven, geeft hem des te meer kracht. Je beslist helemaal zelf wat je ervan vindt, van de voedselindustrie. Niemand wijst met het vingertje. Naakte beelden, simpelweg de realiteit. De film gaat traag vooruit, soms lijkt de camera lang stil te staan bij op het eerste zicht banale scènes. Maar misschien is het wel eens nuttig om dan ook eens stil te staan...

Ik leende hem uit in de bib, maar op youtube kan je hem ook bekijken.

De slachtoffers

2011-10-06T11:28:00.000+02:00

Na de Boerenbond (of de BB) die zich aangevallen voelt door de Donderdag Veggiedag-campagne van EVA, is het nu de bontsector die fel uithaalt naar GAIA. Maandag lanceerde GAIA namelijk de nieuwe anti-bont-campagne, met Jean-Claude Van Damme in de hoofdrol:

GAIA zegt:

Bont is een schande. Ook in België, waar elk jaar 19 kwekerijen meer dan 150.000 nertsen kweken voor hun pels. De dieren worden opgesloten in veel te kleine draadgazen kooien, leven in smerige omstandigheden, vertonen zwaar neurotisch gedrag, en na acht maanden worden ze koudweg vergast. Bovendien is het fokken van dieren voor hun pels ook heel schadelijk voor het milieu.

Reactie van de Bontfederatie? Die is de onjuiste beweringen en de zwartmakerij van GAIA beu. Volgens Isolde Delanghe, secretaris van de Belgische Bontfederatie (alweer de BB ;-) ) wordt het "tijd dat de consument correct geïnformeerd wordt en weet welke inspanningen de sector levert wanneer het aankomt op dierenwelzijn". (zie demorgen.be) En toen werd ik nieuwsgierig: welke inspanningen leveren ze dan wel precies? Dus surfte ik naar de website van de Bontfederatie en vond er dit artikel: Bontsector verwijt GAIA desinformatie en vraag tot afschaffing van familie-ondernemingen.

Ik citeer en becommentarieer:

Tevens roept het beeld vooroordelen op over de sector en het slachten van dieren die helemaal niet stroken met de realiteit.

Dé realiteit? Wat is dat dan, dé realiteit? Vrolijke nertsjes, huppelend over de velden, uitrustend langs de oevers van rivieren, waarvan de pels als het ware hergebruikt wordt nadat de beestjes een natuurlijke dood gestorven zijn?

Het OA-initiatief (Origin Assured) biedt de consument de zekerheid dat de pels in een kledingstuk die het OA label draagt, afkomstig is van een land waar nationale en lokale wetgevingen en standaarden gelden voor de productie van bont. Alle 19 nertsenkwekerijen in België kweken nertsen volgens de door Europa opgelegde regels en normen en voldoen bijgevolg aan de criteria om het OA label te dragen.

Ten eerste is het niet omdat er regels en normen zijn dat deze nageleefd worden. Ja maar, dat wordt toch gecontroleerd? Het enige wat ik zo meteen vond (de transparantie is soms ver te zoeken) i.v.m. controleren of de regeltjes nageleefd worden, was dit hier (doorklikken op A more detailed introduction...): het lijkt erop neer te komen dat Cotecna, het bedrijf dat onafhankelijk de OA-regels inspecteert, er enkel op toeziet dat op de facturen vermeld staat dat het bont OATM is. Of de nertsen effectief volgens de nationale en lokale wetgevingen en standaarden gekweekt (aargh, dat woord alleen al!) worden, daar heeft Cotecna waarschijnlijk geen tijd voor hoor.

Ten tweede zijn die door Europa opgelegde regels en normen op z'n minst eufemistisch te noemen. Een voorbeeld: de eerste link die ik hier aanklikte, lijst deze puntjes op:

Freedom from hunger and thirst - access to fresh water and a diet for full health and vigour,
Freedom from discomfort - an appropriate environment with shelter and comfortable rest area,
Freedom from pain, injury and disease - prevention or rapid treatment,
Freedom to express normal behaviour - adequate space and facilities, company of the animal's own kind,
Freedom from fear and distress - conditions and treatment which avoid mental sufferings

Ik denk dat de nertsen uit onderstaand filmpje nogal zullen verbaasd zijn als ze te horen krijgen dat een kooi(tje) voor hen als zeer comfortabel wordt aanschouwd, waarin ze hun natuurlijk gedrag tot uiting kunnen brengen.

"Ja maar ja, Kelly, dat is een filmpje van GAIA!", hoor ik sommigen nu zeggen. Het probleem is, ik vind niet meteen een filmpje met vrolijke nertsen. Op de website van OA vond ik bij het filmmateriaal dan wel een filmpje over "The making of", maar neen, het ging niet om de making of the fur, maar om de making of de fotoshoot. (kunt ge het geloven dat ik meer moeite had om dit filmpje uit te kijken dan dat van die nertsen?)

En oh my god (af en toe moet je dat eens zeggen he): zie hier eens, nog een zeer eufemistisch filmpje (via hier, de site van de EFBA ofte European Fur Breeders' Association):

Zou er écht iemand zijn die gelooft dat de nerts gelukkig is omdat hij "useful to people" is, of dat de kip content is dat mensen haar vleugels graag eten?

Op diezelfde site vond ik trouwens een wat zij noemen "positive article about fur-farming in Belgium", waarin trouwens ook weer de transparantie van de kwekerijen wordt benadrukt. Ligt het aan mij, ben ik de enige die zo weinig écht positief nieuws kan vinden?
Een citaat (vertaald): "De kweker zorgt (tot op een bepaald niveau natuurlijk...) echter voor de dieren. Hun voeding wordt gecontroleerd (vloeibare mengeling van restjes vis, vitamines en granen) en de slachting vindt enkel plaats onder zeer strikte voorwaarden door vergassing." Amai, hoe nobel van die kwekers!

Wat betreft dierenwelzijn is de Europese federatie voor de pelsdierhouders (EFBA) bovendien bezig met het ontwikkelen van een certificatieprogramma voor kwekerijen. Dit programma zou in werking treden vanaf 2013.

Aha, daarom vond ik nog niet meteen iets terug i.v.m. het dierenwelzijn... Ik ben benieuwd wat het zal inhouden...

In tegenstelling tot wat GAIA beweert is natuurlijk bont niet slechter voor het milieu dan vals bont. Een studie betreffende de levenscyclus van natuurlijk en vals bont uitgevoerd door IFTF (International Fur Trade Federation) in 2011 toont aan (dat bla bla bla bla bla... en) dat natuurlijk bont veel duurzamer is dan vals bont. Natuurlijk bont gaat makkelijk 30 jaar mee, daar waar de levensduur van vals bont in de meeste gevallen onder de 10 jaar ligt en men het kledingstuk dus sneller moet vervangen.

Het is niet toevallig zeker dat die studie net door de internationale federatie voor bonthandel uitgevoerd werd? Maar dan nog, duurzaamheid is maar één aspect. CE Delft, een Nederlands onafhankelijk onderzoeksbureau, onderzocht in opdracht van GAIA de milieu-impact van echt bont tegenover de schadelijkheid van textiel (hier het rapport). Daaruit bleek dat het fokken van dieren voor bont veel schadelijker is (in analogie met het fokken van dieren om ze op eten, maar daarover gaan we niet nog uitweiden he). De al dan niet duurzaamheid van vals bont is dan weer een andere kwestie, afhankelijk van productiemethode en kwaliteit van de grondstoffen zelf. Maar zelfs als vals bont veel minder lang meegaat, valt het te betwijfelen of de duurzaamheid van echt bont de schadelijke gevolgen van de productie ervan 'goedmaakt'...

Wat betreft de impact op het ecosysteem, het risico van een klimaatsverandering en het gebruik van hernieuwbare bronnen heeft natuurlijk bont een veel betere impact op het milieu dan vals bont. Natuurlijk bont maakt immers hergebruik van verschillende materialen in het productieproces, van het gebruik van dierlijke bijproducten voor de voeding tot het hergebruik van de pels van een oud kledingstuk voor de herwerking in een nieuw stuk.

Haa, weer een reden om massaal dieren te blijven consumeren (want zonder vleesconsumptie geen "dierlijke bijproducten"). En "hergebruik van de pels"? Echt? Zijn dat de enige punten die de Bontfederatie kan aanhalen om de bewering dat bont een 'betere' (?) impact op het milieu heeft te ondersteunen??

Hmm. Ik weet niet wat jullie ervan denken, maar ik heb mijn bedenkingen bij de commentaar van mevrouw Delanghe.

De laatste baby- en kinderspulletjes voor 10 in 11

2011-10-03T10:18:00.001+02:00

Wat deze maaksels gemeenschappelijk hebben, is dat ze allemaal gemakkelijk om te maken zijn, dat de handleidingen heel duidelijk zijn en dat ze zo snel klaar zijn. Leve minispulletjes! ;-)

Patroon via Ravelry: chullito van defiKNITely designs.

Materiaal: nieuw bolletje wol.

Patroon via Ravelry: Baby Booties.
Materiaal: tweedehands bolletje wol.
To do: pimpen met een minibloemetje of zo.

(= gerecykleerd, nummer 9, want 't is niet omdat de Recykleer-veertiendaagse van Boomie voorbij is, dat er hier niet meer gerecykleerd wordt he)
Patroon: Made.
Materiaal: XXL-broek, gekregen van iemand die haar kast eens uitkuiste ;-).

Patroon: Prudent Baby (opgepast met de halsstukken, dat is wat prutswerk - dat zie je jammer genoeg aan mijn testexemplaar zeer duidelijk...).

Materiaal: goeie vraag... ik denk dat ik het eens van iemand gekregen heb... het moet oorspronkelijk een tafelkleed of picknicklaken ofzoiets geweest zijn...

Getikt

2011-10-01T23:32:00.000+02:00

Er wordt tikkertje gespeeld in Blogland en ik werd getikt door mamarina. Dat wil zeggen dat ik nu 10 dingen over mezelf moet schrijven én enkele andere bloggers mag tikken.

Wist je dat...

ik geen vlees meer eet sinds begin februari 2009? Gedurende enkele maanden heb ik nog één keer in de twee weken vis gegeten. De laatste keer dat ik vis gegeten heb, was op 17 mei 2009. Eén van de beste beslissingen in mijn leven, vegetariër worden ;-)
ik in de eerste plaats om milieuredenen vegetariër ben geworden? Het lezen van het rapport 'Amazon Cattle Footprint, Mato Grosso: State of Destruction', hier downloadbaar, is daarbij van doorslaggevende betekenis geweest. Het ging op dat moment in mijn hoofd zo van 'wtf, het Amazonewoud wordt gekapt omdat ik koeien eet?' En door het bekijken van heel wat filmpjes en het lezen van heel wat artikels begonnen de redenen om geen dieren meer te eten zich hoger en hoger op te stapelen... In dit filmpje zijn een paar redenen mooi samengevat:
de meeste dieren die op je bord belanden niet eens de volwassenheid gehaald hebben? Oké, dat zegt niets over mij, maar dat weet u dan ook weer ;-) Ik kan er misschien wel nog aan toevoegen dat ik dat verschrikkelijk vind.
ik mijn haar sinds kort niet meer met shampoo was? Ik ging 'poo free, zoals dat dan heet.
het water dat ik drink bijna altijd kraantjeswater is? Mij zult ge nooit zien zeulen met pakken van 6 flessen water - geef mij maar het gemak van de kraan en mijn handige vriendin ;-)
ik het studeren zo hard miste dat ik op 't gemakje wat ga beginnen bijstuderen? Na 4 jaar taal- en letterkunde nu eens wat vakken van de opleiding chemie - afstudeerrichting milieuzorg.
ik een vrij groot schoolbord in mijn 'atelier' staan heb, en ik zo blij word van mijn magnetencollectie die ik gecreëerd heb om dat bord vol te hangen met papiertjes met ideetjes en gepatchworkte stofjes en patronen etc.?
ik echt nijdig kan worden als ik honger heb en ik niet snel genoeg kan eten? Op zo'n moment wil je mij niet tegenkomen.
ik toen ik 2 was en mijn broertje gedoopt werd zo jaloers was dat alle aandacht naar hem ging dat ik me in het midden van de kerk begon uit te kleden? Ik ben er niet fier op, maar 't moet wel grappig geweest zijn. En nu sta ik absoluut niet graag in het middelpunt van de belangstelling... En ik kleed me ook niet meer zomaar uit op openbare plaatsen ;-)
ik sinds gisteren een overlockmachine heb en ik daar zoooooo gelukkig mee ben? Ik, mijn Viking en mijn nog naamloze nieuwe vriendin gaan nog veel gezellige avonden met elkaar doorbrengen.

En nu, het moeilijkste gedeelte: anderen tikken. Misschien willen Nathalie, elisse, zo-ella en Kapucijnaap wel enkele wist-je-datjes met Blogland delen? Geen verplichtingen he, dames. ;-)

Een cadeautje voor hem (en oké, ook voor haar)

2011-09-29T14:33:00.000+02:00

(Ofwel: "Mijnen uitzet, deel 4", na deel 1: een opbergdoos uit stof (waar ik trouwens onderstaande al aankondig, "foto's binnenkort!" was dus nogal gelogen, achteraf gezien...), deel 2 : zakdoek / servet nummer 1 (en het is bij nummer 1 gebleven, wie maakt er nu zelf zijn zakdoeken?!) en deel 3: washandjes en keukenhanddoeken uit gerecycleerd materiaal - maar het is misschien niet meer echt gepast om nog van 'den uitzet' te spreken ;-) )

Toen Stefan onlangs nog maar eens vroeg wanneer ik nu eindelijk eens ovenwanten zou maken, zette ik dat puntje bovenaan op het prioriteitenlijstje. Al 15 maanden wonen we hier, zonder ovenwanten, ocharme. Een dubbeldubbeldubbelgevouwen handdoek en een te dun pannenlapje (zo eentje) redde ons wel meestal uit de nood, maar de hitte komt daar al snel door, zoals u wellicht ook wel al eens gevoeld heeft.

Stefan is ook zo'n man die verdraagt dat het huis vol pluisjes en speldjes en onafgewerkte projectjes ligt, dat mijn Viking zijn avonden regelmatig met geratel of geklop vervult, dat ik enkele kasten vol stof heb... Dus schoof ik mijn tegenzin om met mijn megadikke fiberfill (= de hittebestendige vulling) te prutsen opzij en naaide eindelijk de reeds lang gewenste ovenwanten. En eigenlijk viel het wel mee om met die fiberfill te werken... Note to self: eerst platstrijken (natte handdoek tussen fiberfill en strijkijzer) en dan alle lagen al eens samen vaststikken (eerst in het midden, daarna de rand).

Patroon: the idea room.

Materiaal: ecologisch stofje (Peacock Feathers van Monaluna) van bij Vermiljoen, groen linnen = onderlegger uit de Kringwinkel, wit linnen = hemd van iemand die haar kast eens uitkuiste.

En zo'n ovenwant, da's niet alleen handig, da's ook plezant!

Oh, ik kwam nog een ander filmpje tegen. Nog zo'n geweldig handig keukenobject! Zet het geluid aan!

De laatste zal de eerste zijn

2011-09-23T15:22:00.000+02:00

Vrijdag 23 september, give-away-uitslag-dag! Ik legde 23 stukjes papiertjes met namen erop in een schaaltje en trok een papiertje, en nog eentje, en nog eentje, en nog eentje, tot er nog eentje overschoot. 't Moet niet altijd de eerste zijn die wint he ;-)

lies zei

Yess, me! Want ik zit nog altijd op die tuto van je voor dit kleinood te wachten. Ben zo stilaan ook weer terug aan het haken geslagen en heb een vriendin die helemaal "hooked" is ondertussen, het zou hier helemaal met liefde behandeld worden dat zakje! Ik vind die gerecykleerde knipoog trouwens de max!

Lies, mail je mij je adres?

Wie alsnog zelf een haakzakje wil maken, hier vind je de handleiding.

En goed nieuws: de Solidariteitsagenda's liggen in de (Oxfam)winkels! Allen daarheen! En koop u ondertussen ook een reep bio nougat, da kan eens smaken ;-)

Twee huisdiertjes erbij

2011-09-21T13:00:00.000+02:00

Na Tom Poes en Opaschaap volgden enkele dagen geleden Fredje, het dikke kuiken en Albino (hoe origineel), het witte konijn. Ze zaten al weken onafgewerkt in mijn haakzakje-voor-onderweg, maar sinds ik nog maar weinig onderweg ben geweest de laatste weken, waren ze een beetje op de achtergrond gedreven. Tot ik mezelf een deadline stelde: Kelly, ge begint niet aan uw badkamermat tot die schaapkes afgewerkt zijn. En het werkte.
(de reden waarom ik ze dan niet vóór mijn mat beblogd heb, is simpelweg omdat ze alweer op de achtergrond geraakt waren...)

het konijn met de veel te lange oren

beter één vogel op een kooi dan tien (of één, da's eigenlijk nog zieliger) erin

Materiaal: restjes (voornamelijk hieruit), vulling uit een versleten kussen.
Patroontjes: Grietjekarwietje - kuiken hier, konijn daar.
Stand 10 in 11: nog 5 van de 10 geplande projecten... En nog zo'n 100 dagen te gaan... Wordt spannend, letterlijk.

Oh, dierbaar België.

2011-09-20T21:21:00.005+02:00

Al lange tijd denk ik eraan om eens een stukje over diesel te schrijven. Uitstel, want ik wil mensen eigenlijk niet tegen hun schenen schoppen. Maar dit is mijn blog, mijn uitlaatklep, de plaats bij uitstek om mijn gedacht eens te schrijven. Sluit dit venster dus maar als u eigenlijk iets positiefs zou willen lezen ;-)

Ik heb onlangs naar deze Panorama-aflevering gekeken. Met gemengde gevoelens als gevolg. Enerzijds heb ik hier zitten bleiten, van frustratie en boosheid en onmacht. Ik heb zitten vloeken en schelden en moest me forceren om niet helemaal uit te barsten. Anderzijds ben ik blij dat diesel eindelijk* bij naam genoemd wordt. Tot enkele jaren geleden hield mijn schoonvader op zijn website, op de pagina over het kankerrisico van dieseluitlaat, enkele relevante feiten en de evolutie (of eerder de niet-evolutie) van het diesel-kankerverhaal bij. Hij schreef brieven naar verschillende instanties, maar kreeg weinig gehoor. Intussen lijken ook machtiger mensen de grote boosdoener inzake de Vlaamsche luchtkwaliteit gevonden te hebben - er iets aan doen is natuurlijk weer een andere kwestie.

(bron foto)

Diesel is ongezond. Het is een gevaar voor onze luchtwegen, het bevat kankerverwekkende stoffen, het is vergif. En het stinkt. En het maakt enorm veel lawaai (maar dat lijken de meesten niet te merken - gewenning?). En toch:

"België is zo'n beetje het dieselvriendelijkste land ter wereld."

"Fijnstof (o.a. uitgestoten door diesel) is een onzichtbare massamoordenaar."

En toch blijft het percentage dieselwagens in ons land groeien en is de overgrote meerderheid nog steeds niet uitgerust met een roetfilter... (hoewel de efficiëntie van die roetfilters ook weer in vraag kan gesteld worden, maar dat is weer een andere kwestie...)

Maar betalen we dan echt liever zo weinig mogelijk om ons te verplaatsen - want dat is toch vaak de motivatie om een dieselwagen te kopen he? - (alhoewel, de combinatie fiets / openbaar vervoer lijkt mij vaak goedkoper, hier een voorbeeldje), zelfs als we weten dat we onze omgeving verkankeren?

Ik heb me er ook al op betrapt om het goedkope, conventionele, milieuonvriendelijke alternatief (alternatief, ja, want voor mij is de 'groene' variant de norm geworden) te willen kiezen - bijvoorbeeld conventionele pasta i.p.v. biologische pasta. Maar meteen daarop geef ik mezelf een schop onder de kont. Ik heb er enorme moeite mee om de niet ecologisch verantwoorde variant te kopen (daarover schreef ik hier ook al eens), omdat de ecologisch verantwoorde(re) 'te duur' zou zijn. Dan liever niets kopen. Ik ben geen heilige Teresa, ik leef, en dan nog in het westen, mijn bestaan zorgt voor een zekere impact. Maar ik wil het 'argument' "dat het te duur is" (en dan spreek ik nog niet over het feit of dat argument wel terecht is) niet als excuus gebruiken om mijn impact niet te proberen reduceren.

Nè, 't is er uit. ;-)
En morgen weer vrolijkheid. Als ik me niet weer te druk maak om de dieselproblematiek tenminste...

* Nu ja, de aflevering blijkt minstens 2 jaar oud te zijn, maar goed, het is toch een recentere evolutie.

Gerecykleerd: nummer 8

2011-09-19T09:02:00.000+02:00

Dat gaat hier goed vooruit, met al dat recykleren - ik verschiet effenaf van mezelf ;-)

Deze keer knipte ik een oud laken in flarden vaneen. Sinds ik dit op Pinterest had zien passeren, had ik namelijk het idee om van een laken een badkamermat te maken. Dat hadden we nog steeds 'nodig'...

Ik maakte mijn gigantische bol op deze manier. Het gebruik van mijn kartelschaar zou het uitrafelen moeten beperken... (werkte niet tijdens het maakproces, alles hangt vol) En eigenlijk had ik gedacht om de mat te haken, maar ik vreesde dat dat moeilijker zou gaan gezien het basismateriaal, dus gebruikte ik 12 mm dikke breinaalden. En zo was het klusje vrij snel geklaard.

(je kan trouwens nog meedoen met de give-away voor dit haakzakje
- nu vrijdag, 23 september, trek ik een winnaar)

Het resultaat: een zodanig comfortabele lap gebreide stof dat ik hem bijna eerder als kussen voor op de harde stoelen dan voor op de grond zou gebruiken... Wordt dus ooit vervolgd!

Gerecykleerd: nummers 6 en 7

2011-09-16T13:48:00.000+02:00

Net zoals de vorige keer recykleerde ik oude topjes.

Nummer 6 bestaat uit twee oude topjes, uit de tijd dat ik nog naar de H&M ging - enkel de boordstof aan de hals is nieuw. Ze waren allebei te kort, het gele was ook te breed en bovenaan te hoog. Hoewel ik het geeltje al heel lang niet meer gedragen had, hield ik het bij, 't is zo eentje met herinneringen, van toen ik nog jong was ;-) En nu ik zo in een recykleer-mood ben, trok het opnieuw mijn aandacht.

(voor sommigen misschien een verschrikkelijke kleurencombinatie, rood met groen-geel, sorry daarvoor ;-) )

Nummer 7 is een recentelijk gekocht topje zonder bandjes uit de Kringwinkel. Maar ik hou absoluut niet van topjes zonder bandjes, ik heb altijd schrik dat dat zou afzakken. En dan zijn er ook nog esthetische bezwaren. Dus toen ik het kocht, zat ik er al mee in mijn hoofd om het te bewerken. En gisteren dacht ik plots aan mijn collectie Kringwinkel-dassen. Vijf minuutjes later had ik er alweer een draagbaar topje bij.

Gerecykleerd: nummer 5

2011-09-14T22:10:00.001+02:00

Eigenlijk wilde ik vandaag deze rok recykleren.

Maar 't is niet goed gekomen. En dat ligt maar gedeeltelijk aan mijn gepruts: iemand anders had er namelijk ook al serieus aan geprutst. Die iemand anders was eventueel mijn meme, de vorige eigenares van de rok, of een vriendin van haar. Hoe dan ook: het is duidelijk dat de rok een favoriet was van mijn meme. Langs alle kanten 'hersteld' (maar niet echt proper), de binnenrok losgescheurd, de rok zelf is langs de bovenrand flinterdun geworden... Kortom: het was moeilijk werken. Na wat gepruts van mijn kant gaf ik het vanmorgen dan maar op. Moet kunnen ;-)

In plaats daarvan haalde ik een rood truitje uit de stoffenkast. XS. Dus ook XS ter hoogte van de borst. En daar wrong het schoentje - of het truitje. Dus knipte ik het buikgedeelte eraf en naaide het aan een zwart, te kort topje. Wreed simpel, I know, maar goed, ik heb er nu toch een t-shirtje bij. Alhoewel ik toch wel mijn twijfels heb over het geslaagdheidsgehalte. 't Is zo Posh Spice he? ;-)

H. had nog iets vandoen (en u toevallig ook?)

2011-09-12T21:06:00.000+02:00

Nadat H. het haakzakje en het prullaria-schortje ontvangen had, kreeg ik een mailtje met de vraag of ik nog een haakzakje kon maken, voor een vriendin die ook aan de haak geslagen is. Die vriendin houdt van groen en blauw in alle tinten, maar niet té druk. Ik ging dus op zoek naar groene en blauwe stofjes in mijn stoffenkast en combineerde uiteindelijk twee effen stofjes, lichtgroen en donkerder blauw, en een stukje van een tafelkleedje, allen uit de Kringwinkel. En dan herinnerde ik me plots deze mooie tas van Mamasha, effen groenblauw met een doily erin verwerkt. Nu, doilies, aka meestal witte, fijngehaakte 'matjes' die onder elk vaasje en elk beeldje bij (meestal) oudere dames liggen (nu ja, ik associeer ze toch altijd met mijn meme, haar huis lag er vol van)... an sich ben ik er niet zo dol op. Maar verwerkt in een naaisel vind ik ze geweldig. Ik beschouw ze een beetje als een ode aan al dat fijne haakwerk dat vorige (en huidige waarschijnlijk ook nog, maar minder, lijkt me) generaties vrouwen gedaan hebben.

Het resultaat:

Maar de twijfel knaagde. Zou E., de vriendin van H., zoiets wel mooi vinden? Zou ze de knipoog / ode wel appreciëren? Ik stuurde een preview (= geknipte stofjes, maar nog niet aan elkaar genaaid) naar H., die me liet weten dat zo'n doilies niet E. haar ding zijn. Geen enkel probleem, 't zou zonde zijn om iets te geven dat E. dan niet zou gebruiken... Dus ging ik nogmaals in mijn stoffenkast op zoek en gebruikte uiteindelijk maar weer restjes uit de grote-restjes-zak. En zo geschiedde: H. keurde goed en ik was ook tevreden.

Met een zelf met stof overtrokken knoop:

Maar nu ligt er hier dus een haakzakje teveel. Zou ik er iemand van jullie eventueel een plezier mee kunnen doen? Indien ja, laat hier een reactie achter - als er meerdere geïnteresseerden zijn, laat ik op 23 september het lot de gelukkige kiezen.

Wearing nothing new (en een paar levenslessen)

2011-09-12T13:58:00.001+02:00

Jessi Arrington, stralende vrouw, blogster, nieuwe heldin. En ze kan het allemaal heel schoon uitleggen.

En aan alle (ietwat) onzekere dames, luister maar eens goed naar haar! ;-)

De langverwachte cirkelsjaal ♥

2011-09-08T11:36:00.000+02:00

Ik zei het al, het weer van de laatste maanden / weken (met uitzondering van die enkele dagen dan) was ideaal om aan een wintersjaal te beginnen, één van de tien puntjes op mijn 10 in 11-lijstje. Ik gebruikte de goedkope gigantische bol wol (300 g) die ik voor Zsa Mask gekocht had - aangezien Zsa Mask maar weinig wol nodig had, was die wel nog groot genoeg, hoopte ik. Jammer dat ik geen voor- en na-foto heb, dat zou wel een schone vergelijking zijn...

Maar goed: de sjaal. Ik koos de gerstekorrel / graankorrel / rijstpapsteek / seed stitch, om de simpele reden dat ik dat een zeer schone steek vind. Uren ben ik ermee bezig geweest. Eigenlijk was het een project bedoeld om mee te nemen als we ergens op bezoek gingen. Maar niet geheel onterechte opmerkingen en gelach van ervaren breisters (jaaaa, ik brei traag!) zorgden ervoor dat ik mijn naalden meestal thuisliet. En thuis komt het er minder snel van om te breien, want thuis staat de naaimachine mij altijd te wenken. Gelukkig was daar Dexter, die ervoor zorgde dat ik eergisteren en gisteren aan mijn stoel gekluisterd zat.

Dus breide ik tot de gigantische bol op was. En als ik "op" zeg, bedoel ik echt wel "op". Ik had zelfs schrik dat ik te weinig zou overhouden om helemaal af te kanten. Maar gelukkig was dat net niet het geval.

Zo ziet dat er netjes opgevouwen uit.

Zo lang is hij geworden...

(het zijn trouwens mijn rondbreinaalden die u daar ziet slingeren)

En zo ziet hij eruit rond de hals van iemand die er heel blij mee is...

De heuptastrilogie (en een kreetje om hulp)

2011-09-05T21:35:00.000+02:00

"Kan jij voor Q en B een heuptasje maken?", vroeg mijn mama me onlangs. Ten huize mama wordt er namelijk vaak gewandeld. Stiefzusje K heeft haar eigen heuptasje, daarin steekt ze dan een flesje water en eventueel andere wandelbenodigdheden (zakdoek, koekje, ...). Maar zusje B en broertje Q hadden dus nog geen eigen heuptasje, waardoor mijn mama meestal een rugzakje vol flesjes water moest meesleuren.

Voor B vonden we al snel een oplossing: zij had nl. een Dora-schoudertasje dat ze amper gebruikt wegens niet handig genoeg, waaraan ik enkel een andere sluiting moet bevestigen, zodanig dat ze het rond haar heupen kan klikken.

Voor Q moest er iets geheel nieuws gemaakt worden.

Dus nam ik bovenstaand heuptasje van K mee naar huis en ~~liet mijn creatief brein de rest doen~~ begon er zonder al te veel nadenken aan. Met het volgende heuptasje als resultaat:

Ik herinnerde me het voorste ritsvakje van het Noodlehead-turnzakje en de box pouches (maar dan met voering, want ik wilde ook nog twee vakjes binnenin, zonder sporen aan de buitenkant) die ik enkele maanden geleden maakte en combineerde beide handleidingen.

Het lichtgroene stofje komt van een hemd. Het borstzakje van dat hemd wou ik absoluut erin verwerken. Aangezien ik de te nemen stappen niet echt had uitgestippeld en er dus amper meetwerk aan te pas is gekomen, kan het borstzakje niet helemaal open. Het voorzakje is ook niet al te best gepositioneerd / te groot, maar goed, elk negatief puntje heeft ook een positieve kant (of ik probeer dat toch altijd te zoeken, optimist zijnde): het voorzakje kan nu wel iets beter / verder geopend worden... ;-) En dan zwijg ik nog van de coolheidsfactor!

Ander materiaal: jeans uit een jeansbroek, ribfluweel van een versleten opabroek (haha, de dubbelzinnigheid), voering uit een tweedehandse lap stof. Ofte: "ik recykleer" - nummer 4.

Maar u ziet: het is nog niet af. Ik heb namelijk nog geen sluiting gevonden. Kan iemand me vertellen waar ik zoiets kan kopen? Misschien bij Mertens? Of online? Of zal ik een riem in twee moeten knippen...?

P.S.: Ik beschouw dit heuptasje als nummer 6 van de Maken voor Moeders-naaisels in mijn 10-in-11-lijstje. Het zal dan niet naar Moeders voor Moeders gaan (want lees hier en hier meer daarover), maar het is toch een kinderspulletje he ;-)

Muurschildering

2011-09-02T17:39:00.000+02:00

Al voor we hier woonden, zat ik met het idee om een boom / tak op een muur in mijn witte creakamer te schilderen. De creakamer werd begin juli vorig jaar wit geverfd, het takkenplan werd toen weer op de lange baan geschoven. Maar eergisteren dacht ik plots: nu ik thuis ben (werkloos - week 4), moet ik ervan profiteren en iets doen dat er anders niet van komt. Verven dus.

De uitverkoren plaats was de schoorsteenmuur (zonder functie, want centrale verwarming, maar de schouw is nog steeds aanwezig). De vlekjes zijn vetplekken van namaaksjieken (Pritt Poster Buddies heet dat blijkbaar) waaraan foto's hingen. Die moesten dus zoveel mogelijk oververfd worden. Er werd getekend, geknipt, overgetekend, gegomd en uiteindelijk goedgekeurd.

Gisteren was dan dé dag. Er werd een restje natuurverf van zolder gehaald (kleur: wijn). De wapens werden bovengehaald. Er werden extra wapens van de schoonmoeder geleend, want fijnere penseeltjes bleken geen overbodige luxe te zijn.

En ik zou dat raprap eens verven. Die raprap werd al snel een ganse namiddag + 2/3e avond. De uren gleden voorbij, mijn rechterschouder werd stilaan lam...

Maar 't is gelukt. En ik ben enorm blij met het resultaat.

Verblijdingen [9]

2011-09-01T22:11:00.000+02:00

Ofwel: Terugblik op de eerste vakantie zonder vakantie.

De zomer van 2011 begon goed. We waren eindelijk nog eens op tijd geweest om tickets voor een dagje Werchter te kopen en konden aldus meegenieten met enkele tienduizenden anderen van Triggerfinger, White Lies, The National, Arctic Monkeys en Kings of Leon. Het was een stralende dag, die eerste juli. En ik straalde ook, denk ik.

Na die fantastische dag ging het een beetje bergaf. Er moest gewerkt worden (toen had ik nog werk!), alle collega's konden naar hun verlof uitkijken, maar ik niet, want ik heb slechts 5 (VIJF!) dagen verlof dit jaar en wil die niet in één keer opsouperen. Geen vooruitzichten op enkele opeenvolgende dagen ontspanning, neen, eerder werken werken werken. Zielig he? En dat na 13 jaar TWEE maanden zomervakantie en 4 jaar DRIE volle zomermaanden vakantie (ik heb nooit herexamens gehad). Verschrikkelijk, zo'n contrast!

Maar goed, er werd het beste van gemaakt. Ik kan me gemakkelijk ontspannen, er lopen hier geen kinders rond die aandacht (en dergelijke) nodig hebben, er zijn weinig verplichtingen, weinig drukdrukdruk en dus veel vrijheid en blijheid en gelukkigheid en vrolijkheid. En dus werd er toch volop genoten van die enkele uurtjes / minuten per dag dat het zonnetje ons vergezelde. Er werd buiten gegeten, soms zelfs 's morgens, 's middags én 's avonds. Er werd wat gewandeld en goeie lucht ingeademd in het bos achter 't hoekske. Er werd buiten gespeeld met de zotte Fox Terriër van mijn schoonouders. Er werd genoten van het gezelschap van het altijd opgewekte hondje zonder zittend gat van mijn mama die een weekendje wegging. Er werd zelfs een keer gebarbecued!

Er werd ook gevierd. 6 jaar samen, da's niet niets. Speciaal daarvoor hieven we onze konten nog eens op en fietsten richting Vlassenbroek. 40 km fietsplezier en een picknick op de oever van de Schelde. Genieten van de kleine dingen des levens :-)

Het kwam er deze zomer zelfs nog eens van om te dansen (deze stijl) - twee workshops in Gent bij een van mijn heldinnen! (jammer dat ze in het verre Olland lesgeeft...)

En al die regen? Die gaf mij de gelegenheid om: redelijk wat te naaien, al aan een wintersjaal te beginnen, heel wat te bakken en met z'n tweetjes verslaafd te geraken aan Forbrydelsen / The Killing.

(kippenvelmoment)

Wel héél negatief aan de vele regen is onze tomatenoogst. Tomaatjes houden niet van koud en nat... Ze werden ziek, ocharme, dus was de opbrengst pover. Verder werd er ook bitter weinig in de moestuin gewerkt. Gebrek aan goesting om in de regen onkruid te trekken en zo... De slakken en andere diertjes hebben hier goed kunnen smullen! :-)

En nu, 1 september 2011, een nieuwe start, zo lijkt het wel, ook al word ik al enkele jaren niet meer aan de schoolpoort verwacht. Ik heb er goesting in.

H. had iets vandoen.

2011-08-31T18:09:00.000+02:00

H., de sympathieke dame achter GOEDvandoen en deze blog, kwam onlangs op facebook foto's van mijn eerste haakzakje tegen. Haar enthousiasme erover werd gevolgd door de vraag "werk jij ook op bestelling?", die na een affirmatie van mijn kant al snel gevolgd werd door de vraag "wat is je prijs?". En zo geschiedde de bestelling. De wensen waren duidelijk: H. houdt van (felle) kleur(en), doet niet moeilijk qua motiefjes en wilde liefst gerecycleerde stof of biokatoen. Bij het lezen van die voorkeuren en het nog eens snel doorbladeren van de webshop dacht ik meteen aan mijn grote-restjes-zak: felle kleuren, vrolijke prints en gerecycleerd - én restjes zijn ideaal voor kleine naaisels als deze.

(met de eerste met-stof-overtrokken-knoop, die echter jammer genoeg door het wassen donkerder geworden was... dat wassen heeft er trouwens tevens voor gezorgd dat er 't een en 't ander een beetje scheef getrokken was - blijkbaar waren die stofjes nog niet gewassen...)

H. bleek bovendien fan te zijn van mijn wasknijperschorten. Of ik een miniversie kon maken? Voor haar dochtertje van 2 die "niets liever doet dan allerlei objets trouvés in haar zakken te proppen" :-) Goed idee! (en superschattig, toch?)

Ik herinnerde me de prachtige keukenschorten van Tante Hilde en koos een restje van het blauwe stofje voor dit minischortje - met extra vakjes vooraan voor de kleinere objets trouvés ;-)

En *vreugdekreetje*, H. blijkt ook su-per-blij te zijn! (ja, ikzelf werd ook blij van het resultaat)

Daarvoor doen we het he, mensen content maken ;-)

Oh, en niet te vergeten: veel dank aan mijn schoonzus Nathalie, die voor postduif / afhaalpunt speelde.

Het einde der knoopperikelen

2011-08-30T10:11:00.000+02:00

Voor één van mijn laatste maaksels (morgen meer daarover) had ik een mooie knoop nodig. Hoewel mijn knopencollectie redelijk uitgebreid is, is ze nog niet half zo veelkleurig en veelvormig als bijvoorbeeld deze. En dan spreek ik nog niet over de omvang. Maar ik klaag niet. Behalve misschien eventjes als geen enkele knoop lijkt te passen bij een bijna-afgewerkt naaisel.

Maar toen dacht ik plots aan de knoop-overtrek-techniek (zoals hier uitgelegd). Ik had dat wel hier en daar in Blogland al zien passeren, maar had het nog nooit gedaan wegens niet nodig want voldoende mooie knopen. Tot vorige week dus. Op vijf minuutjes transformeer je een lelijk knoopje naar een veel mooier knoopje.

Restjes stof en geschikte knoopjes genoeg om nooit meer te klagen over niet-passende knoopjes...

De hemel in een cupcakeje

2011-08-29T19:22:00.000+02:00

Eergisteren maakte ik nog eens cupcakes. Ik maak wel vaker cupcakes, want da's zo snel klaar en altijd lekker. Maar dit keer maakte ik ook eens een topping / icing / frosting, hoe je het ook wil noemen. Zo'n topping, meestal laat ik dat achterwege wegens één en al boter en suiker, poedersuiker dan nog wel, terwijl ik dat eigenlijk liever niet zou eten. Maar ik had nu eens goesting in iets simpels en 'normaals' en maakte vanillecupcakes met citroentopping. Voor een keer volgde ik het recept 100%, flink he.

Maar je hoort me misschien al komen: die massa poedersuiker, dat beviel me toch niet volledig. In vergelijking met de gemiddelde Vlaming / westerling eten wij namelijk weinig suiker. De effecten van zoveel suiker op mijn lichaam waren dan ook heftig en opvallend duidelijk. Ik voelde me opgeblazen, eerst energiek en snel daarna plots heel moe, loom, futloos, een beetje duizelig zelfs. (BTW: in dit artikel gaat het over wat het drinken van één cola veroorzaakt met je lichaam - zeer interessant!)

Wat de cupcakes betreft: ik verdeelde (of knipte en plakte ;-) ) de topping over 12 frangipanecupcakes - zo was de zoetheid verdeeld en 'eetbaar'. Weggooien, daar was ik namelijk minder voor te vinden. (Temeer daar 't wel lekker was hoor, gewoon te veel ;-) )

Toen de cupcakes op waren, ging ik op zoek naar gezonde toppingrecepten. Het www leverde na een eerste zoektocht weinig resultaat, dus alle tips zijn welkom! Eéntje werd wel onthouden en vandaag uitgetest.

Hemelse chocoladetopping (hier in combinatie met de reeds geciteerde vanillecupcakes en een beetje geraspte kokos)

1 cup cashewnoten (tussen 2 en 4 uur geweekt)
1/4 cup agavestroop
1/4 cup + 2 el poedersuiker
1/2 cup pure cacaopoeder (maar 1/4 is ook voldoende)
snufje zout
(3 el water)

Alles mixen, eventueel geleidelijk 3 el water toevoegen indien te dik.

(bron: dit recept)

Oké, er zit nog steeds poedersuiker in, maar véél minder dan in het vorige recept. De volgende keer vervang ik dit door rietsuiker, dat zorgt dan wel voor een crunchier effect, maar het is toch weer iets gezonder... En ondertussen zet ik mijn zoektocht naar recepten voor suikervrije toppings verder. Want als deze topping al zoveel gezonder én lekkerder was, hoe geweldig moet een supergezonde topping dan niet smaken? ;-)

Gerecykleerd (1+2+3)

2011-08-26T11:37:00.000+02:00

In het kader van de recykleerveertiendaagse van Boomie maakte ik enkele weken geleden van een kleedzak een draagbaar kleedje.

Oké, veel recykleren is daar niet aan. Maar goed, iets ondraagbaars (uit de Kringwinkel) werd iets draagbaars, daar gaat het toch om he.

Ik twijfel nog over de lengte, en misschien zou een applicatie of een ander versieringske niet misstaan, maar goed, voorlopig blijft het een simple green dress :-) (eventueel in combinatie met een broek op de talrijke frissere dagen van deze zomer...)

Toen ik gisteren bovenstaande foto's aan het bebloggen was, dacht ik: Kelly, ge zout beter eens écht beginnen recykleren. Die stapel tweedehands en oude kleren wegwerken, jeweetwel. Dus verongelukte ik me bijna door die stapel in één keer van de trap te willen dragen, hield ik dit modelletje in mijn achterhoofd en koos ik dit kleedje uit de stapel:

Nu moet u weten, dit kleedje heeft al vanalles meegemaakt. Ik weet niet meer exact van wie het ooit was, maar het zat eens in een zak vol kleren van iemand die haar kleerkast had uitgemest... Ik vond het geen geweldig prachtig stofje én eigenlijk ook wel iets vies (100% polyester...), maar kom, niet iedereen is perfect. Oorspronkelijk was het een lang kleedje, 't kwam tot op de grond. Tot ik er enkele jaren geleden, tijdens één van mijn eerste recykleerbevliegingen, een stuk afknipte, scheef ja, iets in mijn hoofd vond dat blijkbaar een leuk idee. Omzomen, daar deed ik nog niet aan mee wegens gebrek aan een degelijke naaimachine.

Maar zoals te verwachten verdween het kleedje alweer in de kleerkast, niet zozeer omwille van de scheefheid of de niet-omgezoomdheid, eerder omdat het bovenstukje toch echt niet goed zat. Te hoog, te verstikkend, zo'n dingen, ik kan daar niet tegen. En ik durfde er niet aan te knippen ;-) Oh, en ook omdat het toch te kort was uitgevallen (een lintmeter had ik toen blijkbaar ook nog niet).

Maar gisteren deed het kleedje zijn comeback. Bovenstukje eraf, een blote-buik-topje (i.e. toch te kort om zo te dragen - trouwens ook gekregen) eraan, knipperdeknip, naaierdenaai, op een half uur was 't gefixt. Nog steeds te kort, maar goed, met een broek / lange rok eronder kan ik er toch mee op straat komen.

En weet ge wat? Ik ben er enorm blij mee! Een nieuw kleedje voor 0 euro, plezant toch? :-)

En om de avond gisteren af te sluiten stikte ik ook nog gauw een rekkertje in de broekspijpen van een supercomfortabele broek van een nicht die lang geleden eens haar kleerkast uitkuiste. Maar aangezien ik veel kleiner ben en ik eens geen zin had om ze kapot te lopen, moest ze ofwel ingekort ofwel berekkerd worden. Zonde dat ik zoiets simpels zo lang op de stapel heb laten wachten...

Nog een laptophoes (en een paar woordjes uitleg)

2011-08-25T09:08:00.000+02:00

Zoals gisteren beloofd: meer herhaling.

Op bestelling maakte ik nog een laptophoes (hier de vorige, als ze niet meer fris in het geheugen zouden zitten). De vragende partij is een kattenliefhebster, het verrast dan ook niet dat ze dit stofje uit de Vermiljoenshop koos.

Nu, om niet gewoon in herhaling te vallen, dacht ik: ik geef eens wat meer uitleg. 'Uitleg? Zo moeilijk is dat toch niet, 't is altijd rechtdoor!' Klopt, maar er zijn obstakels.

Kijk, een laptophoes zoals ik ze maak bestaat uit een buitenstofje (poesjes), een binnenstofje (nog poesjes) en minstens twee stofjes tussenin, nl. een tafelkleed (blauw, niet toile cirée, eerder een plastieken tafelkleed met onderaan 'haartjes' tegen het verschuiven) voor de vorm en spatdichtheid en een zacht stofje (zwart) voor de knusheid. Deze keer zat er ook nog een extra stofje tussen, het groene zeilstofje, voor extra spatdichtheid (tegen sproeiende katten in huis...).

Met andere woorden:

glibberigheid en verschuivingsgevaar:

harige glibberigheid en dus extra verschuivingsgevaar:

laag voor laag spelden (dus rechtdoor en nog eens rechtdoor en nog eens rechtdoor en nog eens en nog eens... en eventueel eens lostornen wegens toch te veel verschoven...):

en als het geheel te dik is geworden en de biais liefst zo recht mogelijk moet aangehecht worden: grote paperclips (en strijken strijken strijken!):

en daar waar de hoes dubbel ligt: hel.

Maar het is hem gelukt, mijn Viking. Alles hangt vast, en niet eens zoooo Schots en scheef. En versta me niet verkeerd: ik maak ze graag, dit soort laptophoezen, maar bezint eer ge begint!

Mag ik nog eens in herhaling vallen?

2011-08-24T16:56:00.000+02:00

Elk zelfgemaakt object moet namelijk gefotografeerd worden, en van die foto's moet er telkens een deel gearchiveerd worden. Zo werkt mijn 'systeem'. En dat heeft dan af en toe tot gevolg dat er herhaling is voor u, lezer. Ik zal het wel kort houden. ;)

Enkele weken geleden vierde een vriendin haar drieëntwintigjarig bestaan op deze planeet. Bij gebrek aan inspiratie en lichte schrik om iets te geven dat ze absoluut nutteloos vond, vroeg ik haar wat er op haar verlanglijstje stond. 't Is eens iets anders dan een tegoedbon he... Op het verlanglijstje stonden een Amsterdamtas en een portefeuille, "kleiner dan een hand, anders zal ze niet passen in menig handtas". Gezien de vriendin in kwestie duidelijk voldoende handtassen had, werd het een portefeuille zoals de uiltjes- en de jeansportefeuille. Voor de buitenkant gebruikte ik een restje van het biostofje van bij Sew Natural, reeds hier en hier gezien, de binnenkant bestaat uit restjes. Felle kleurtjes, dat was ietwat gewaagder, maar het viel in de smaak. Oef.

Voilà.

En morgen? Meer herhaling! ;)

En toen knielde hij voor mij...

2011-08-14T21:29:00.000+02:00

Om mij nogmaals te bedanken dat we gisteren gebarbecued hebben. "Echt, Kelly, het was misschien wel de lekkerste barbecue ooit!"

Tot zover het sentimentele moment. Nu de harde feiten: Ik dacht gisteren immers eens heel solidair met alle veggies van het land te zijn en organiseerde een vegetarische barbecue. Nu ja, "organiseerde" is een groot woord. Ik nodigde de enige persoon uit van wie ik hoopte dat ze de uitnodiging niet zou weigeren: mijn schoonzus, de vleesverminderaarster. En hoera, ze reageerde enthousiast!

Voor de speciale gelegenheid bestelde ik een BBQ-pakket en Yakitori-spiesjes bij Veggie Deluxe (en nog wat andere producten, maar daarover te gepasten tijde meer). Van dat eerste proefden we enkel de hamburgers en de worstjes, maar die waren alvast overheerlijk, net als de Yakitori-spiesjes. Ik ga daar niet te veel doekjes om winden, als je benieuwd bent, moet je dat gewoon eens bestellen, niet twijfelen, gewoon doen. En als je 't echt niet lekker zou vinden, nodig je ons gewoon uit, wij zullen ons daarover dan wel ontfermen, zo simpel is dat.

Daarnaast maakte ik ook spiesjes met gemarineerde courgette uit de tuin, biologische paprika en biologische nectarines (recept uit het geweldige Donderdag Veggiedag-kookboek) en als voorgerechtje gevulde bospaddestoeltjes van bij de bioboer. Genieten, ik zweer het u!

En hoewel het zonnetje ons niet vergezelde (maar ik wou niet wachten op haar, anders zou het er misschien niet meer van komen dit jaar...) was het een zeer geslaagde barbecue: goed gezelschap, koude patatjes met mayonaise en peterselie, tabouleh, hamburgers en saucissen - meer moet dat niet zijn :)

"En wanneer gaan we nog eens vegetarisch barbecueën?", vroeg Stefan mij met lichtjes smekende oogjes.

Kabouterrestjes voor een lief meisje

2011-08-12T23:54:00.000+02:00

Herinnert u zich nog mijn grote restjes-zak? Wel, ik maakte al het een en het ander met die restjes, maar voor deze speciale gelegenheid gebruikte ik een van mijn lievelingetjes uit die zak: de kabouterstof. Onlangs was namelijk een van mijn stiefzusjes jarig. Ik mailde wat over en weer met mijn mama en er werd beslist om een Menina-tasje te maken.

Ik vergrootte het patroon, 100% leek ons iets te klein, dus werd het 150%, behalve de handvaten. Aanvankelijk was het plan voor de hele buitenkant de kabouterstof te gebruiken, maar dat plan werd onmogelijk gemaakt wegens te weinig restjes. Dus maakte ik optimaal gebruik van wat me wel resteerde en werd het een combinatie met andere restjes.

Eigenlijk had ik grotere knoopjes gewild, maar mijn collectie is nog niet uitgebreid genoeg ;), dus werden het deze schatjes.

Vooraan een zakje, da's altijd handig, nietwaar?

En binnenin ook nog zakjes. De ietwat rare vorm verklaart zich door het optimaal willen gebruiken van de resterende stof.

Om de grootte te illustreren:

Verblijdingen [8]

2011-08-11T12:46:00.000+02:00

Het is schoon weer, u zal misschien al heel blij zijn.

Als dat niet het geval zou zijn, kunnen de dingen die mij verblijd hebben en nog steeds verblijden, u misschien ook wel verblijden. (Verblijden, da's eigenlijk maar een raar woord he.)

Goed. Daar gaan we.

Nina Simone. Wat een vrouw, wat een stem, wat een instelling.

Poes, de zotte poes die eigenlijk niet van ons is, maar ons telkens komt vergezellen als we buiten zitten.

En als iemand zich geroepen voelt om het gras af te rijden... U mag zich gerust melden ;)

De kooi-in-bruikleen (van een vriendin die 13 maanden naar Amerika gaat) gevuld met mijn 75 ritsen van bij Sew Natural.

De aankomst van een bestelling. Traktatie voor mezelf ;)

Afzender: Vermiljoenshop.
Inhoud: ecologische stofjes!

En de aankomst van nog een bestelling (leve internetwinkelen, zo'n gemak!).

(op de foto: het BBQ-pakket van De Vegetarische Slager,

u weet wel, die met dat fantastische logo)

Leverancier: Maddy aka Veggie Deluxe. Want zaterdag (Nationale Veggiebarbecue-dag) gaan wij hier luxueus barbecueën. Zonder lijken op de rooster.

Mijn huidige bureau:

in het zonnetje, met uitzicht op de tuin, mét laptop en radio/degelijke boxen (want ik hoor niet graag muziek uit laptopboxen ;) ), vergezeld van mijn paarse vriendin, een zelfgemaakt koekje en straks misschien nog een zelfgemaakt ijsje.

Decadent? Misschien een beetje. Plezant? Absoluut!

De Wondere Wereld van het www: Recykleren en Pinterest

2011-08-07T22:02:00.000+02:00

Kleren recycleren, da's supertoll! En ik ben niet de enige met die mening. Boomie kondigde onlangs op haar blog "Recykleren" aan. Met Recykleren wil Boomie tonen dat je van gebruikte materialen, in het bijzonder kleren, maar ook vb. bad- en bedtextiel, heel mooie dingen kan maken. Concreet: gedurende twee weken van september zal je op de blog van Boomie tips, tutorials en dergelijk plezants meer kunnen vinden. Iets om naar uit te kijken, als je 't mij vraagt.

En alsof dat nog niet plezant genoeg klonk, maakte Boomie speciaal voor ons een Pinterest-account aan. Ik ben al een tijdje fan van Pinterest, maar onderdruk vaak mijn neiging om een beetje te gaan rondflaneren op Pinterest. Want ja, Pinterest werkt ietwat verslavend. Meestal filter ik op DIY (= Do It Yourself), zodat mijn wandeling in Pinterestland toch een zeker doel heeft (= inspiratie en lijstjes-materiaal vinden), maar dan nog… De Tijd gaat ook verder, bij elke muisscrol. Sneller dan je denkt.

Maar goed, Recyckleren dus! Boomie heeft een aantal virtuele prikborden aangemaakt, naargelang de aard van het originele materiaal, vb. "broek wordt…" of "bedtextiel wordt…" Zeer overzichtelijk! Zeer inspirerend! Sta mij even toe mijn favorieten, die ik dankzij Boomie vond, met jullie te delen.

truitje + broek > kleedje

Maar daarnaast heb ik nog andere favorieten. Eén van mijn grootste idolen / inspiratiebronnen als het "het aanpassen van kleren om ze (weer) te kunnen dragen" betreft, is Cleo. Cleo maakt prachtige kleedjes en rokjes uit tweedehandskleding. Zie maar:

wintertrui > rokje

soepjurk > prachtig kleedje

bloemenjurk > bloemenrokje

En daarnaast is er natuurlijk nog Celestine, ma héroïne. Zij heeft ook al 't een en 't ander aangepast. En ik denk dat we bij haar ook nog veel schoons zullen te zien krijgen, want ze heeft nog een prachtige collectie te verknippen tweedehandskleedjes… ;)

Ongeveer een vijfde van mijn stoffenkast bestaat uit (gekregen / in de kringwinkel gekochte) kleren om naar draagbare kleren te transformeren. Tijd om er eens in te vliegen dus!

Hoe Verrassend Veggie meer pizza in mijn leven bracht.

2011-08-05T19:10:00.000+02:00

Op een zondagavond enkele weken terug kreeg ik honger en besloot ik maar eens in de berging en koelkast naar ingrediënten te gaan zoeken. Weinig keuze te vinden daar! Maar gelukkig hebben we ook een moestuintje én een vensterbank alwaar basilicum en peterselie weelderig groeien. Ergens in een verwilderd hoekje van de moestuin vond ik een plukklare courgette en in mijn nieuwste kookboek, Verrassend Veggie (ook voor niet-vegetariërs!) van Philippe Van den Bulck, een recept voor "pizza met courgette en pesto" (op p. 102, voor de gelukkigen die het boek al hebben ;-) ). Pizza! Dat is zo 'k-weet-niet-hoe-lekker! Het nadeel aan plotse goesting in pizza is echter dat je meestal geen tijd hebt om nog gauw de bodem te maken... Maar Philippe Van den Bulck heeft aan mensen als ik gedacht, 't is te zeggen met zijn geweldig recept voor "pizza met courgette en pesto". Bij deze krijgen jullie het deeltje voor de snelle, doch overheerlijke pizzabodems.

Nodig:

- 225 g witte tarwebloem (ik meng graag met volkorenbloem)

- 10 g bakpoeder

- 2 el olijfolie

- 100 ml lauw water

- beetje zout

- 80 g verse basilicumblaadjes

Bereiding:

- water, basilicum, zout + olie mixen

- kuiltje in bloem maken, bakpoeder eromheen strooien

- basilicummengsel in kuiltje

- kneden! (tot vast, niet-kleverig deeg)

- 15 minuutjes op een koele plaats laten rusten

- in 4 gelijke delen verdelen en uitrollen tot platte schijven van 10 cm diameter en 1 cm dik

- bakken in voorverwarmde oven: 200°C - 15 minuten (ze moeten niet al te fel kleuren)

Noot 1: Aangezien onze bodempjes redelijk gerezen waren, hebben we ze in twee gesneden (voor dubbel pizza-plezier!), maar volgens het recept hoeft dit niet.

Noot 2: Bij gebrek aan voldoende basilicum voor zowel in de pizzabodem als in de pesto, gebruikte ik naast verse basilicum ook gedroogde kruiden voor de bodem.

Je leest het goed: 't is supersimpel en supersnel klaar, in tegenstelling tot pizzabodems op basis van gist. Dat ik daar zelf nog nooit aan gedacht had, tsss... ;-)

Goed, Verrassend Veggie dus. Een korte review kan je hier lezen, ik maakte raprap een kort boek-doorblader-filmpje ;-). Kijk, geniet van dit voorsmaakje en bestel uw exemplaar (slechts 20,70 euro voor EVA-leden)!

Als het zonnetje roept...

2011-07-31T19:19:00.001+02:00

Toen Madame Zsazsa enkele weken geleden kleedje #4 aan Blogland presenteerde, was ik meteen verliefd, op het modelleke van het kleedje weliswaar. Ik heb deze zomer namelijk tot de 'zomer van het kleedje' uitgeroepen. 't Zit zo: Toen mijn schoonzus enkele maanden geleden haar closet eens out cleande, was ik de gelukkige ontvangster van het resultaat van die opruimfurie. Tot het pakketje behoorde een kleedje en aldus ontdekte ik plots het gemak van een kleedje. Later werd ik nog de gelukkige vindster van Kringwinkel-kleedjes. Hoera voor mij!

Maar dus, het gemak van kleedjes... Je doet dat aan, je moet niet zoeken naar iets dat erbij past (aka niet de miserie van welk rokje met welk t-shirtje), dat is zo luchtig en zomers OF gemakkelijk te dragen in combinatie met een lange broek voor op de talrijke koudere dagen en dat zit zo comfortabel. Niets dan voordelen.

Madame Zsazsa bood haar kleedje te koop aan via Van Katoen, waarvan de opbrengst integraal naar het goede doel gaat. Ik kocht het meteen, zag daarna nog prachtige versies van het kleedje verschijnen (bij Polkadotjes en bij Je SuPoZe) en zette gisteren eindelijk mijn schaar in mijn tricot (gekocht bij Van Leuven).

Het resultaat:

In het vervolg (dat er zeker komt, want amai, dit kleedje zit fantastisch!) maak ik een maatje kleiner (i.e. 34 i.p.v. 36). Jaaaha, ik weet wel dat je voor tricot altijd een maatje kleiner moet nemen, maar ik was zo naïef om te denken dat dat al ingecalculeerd was... In het ruggedeelte maakte ik wat nepen i.p.v. een rekker in te stikken, want dat laatste zorgde dat het te erg gefronst zat. De taille leg ik misschien op een later moment in, maar deze middag besloot ik het al te dragen, want ah ja, het zonnetje riep!

En wat hoort er bij het zonnetje? Een zelfgemaakt ijsje!

Santé!

Ik val in herhaling, maar in goede herhaling.

2011-07-29T19:54:00.001+02:00

Want na Amsterdamtas 1 voor mezelf en 2 voor schoonnicht Naomi maakte ik Amsterdamtas (merciiii, eloleo!) 3 voor de binnen anderhalve maand jarige (een vroeg cadeautje dus, da's eens iets anders dan een tegoedbon) schoonzus Nathalie, en dan nog uit het mooie Sew Natural-stofje, waarmee ik ook al haar laptophoes maakte. Dat zijn een hoop links in 1 zin he!

Genoeg geblablat / geblaat, hier wat foto's. Ietwat druilerig, net als het weer, maar daar gaan we hier niet over klagen he. Nathalie heeft dat stofje goed gekozen en ik vind het een prachtige tas geworden!

Een opvrolijksuggestie van mijn kant:

Ik kan de tas nu bijna met mijn ogen toe maken, nu ja, toch met mijn verstand op een lager pitje, anders zou ik wel eens een gat in mijn vinger kunnen stikken. Liever niet dus.

Oh, en ik keek daarnet nog eens naar een paar YouTube-filmjes van Maru, de zalige kat met een uitgesproken liefde voor dozen. Misschien ook herhaling voor sommige kattenliefheb(st/b)ers, maar zeker een goede herhaling, niet? Gotta love Maru!

Over tafeltextiel en laptophoezen

2011-07-24T10:26:00.001+02:00

Mijn nieuwe laptop is intussen al eventjes niet meer nieuw, maar ik had nog steeds geen laptophoes. In de zoektocht naar / het denken over een geschikte werkwijze dacht ik aan het iPad-hoesje dat ik een paar maanden geleden al maakte. En aangezien ik voor deze hoes weer een paar lagen zou moeten doorstikken, baseerde ik me weer op het pamperzakske.

Het moeilijkste was het kiezen van het stofje. Uiteindelijk werd het een aaneennaaisel van vier verschillende tafelkleedjes uit de Kringwinkel voor de buitenkant. De stof binnenin is ook een tafelkleedje. En de voering die de hoes wat vorm en stevigheid bezorgt, is een tafelzeil.

Het resultaat:

Het bloemetje is niet zelfgestikt, maar wel heel mooi he :)

Op de achterkant naai-tekende ik een vogeltje.

En aangezien mijn schoonzusje onlangs net dezelfde laptop kreeg, maakte ik voor haar ook een hoes op bestelling, in het Cloud9-stofje (van zeer goede kwaliteit, Lelie ;) ) dat ik bij Sew Natural voor haar bestelde.

En voor de nieuwsgierigen: ik heb een plaatsje gevonden voor mijn 'restjes' wol.

Onze kleerkast! Die is namelijk toch te groot voor onze kleren alleen... Wat een geluk dat ik niet al te veel kleren heb! ;) (in hoogte alleszins meer stofjes en garen dan kleren... maar nog niet voldoende om een winkeltje te beginnen hoor, zoals sommigen suggereren ;) )

Verblijdingen [7]

2011-07-17T10:21:00.000+02:00

Op deze prachtige ochtend nog eens een selectie van dingen die me blij gemaakt hebben / maken. Wie weet deelt u mijn vreugde eventjes en zijn we allemaal samen blij. Hoe schoon zou dat niet zijn?!

Gisteren in de Kringwinkel vond ik, naast kannen voor de limonade die ik tegenwoordig maak, dit mini-strijkplankje:

De hoes was nu niet zodanig lelijk, maar wel vuil en niet afneembaar, dus maakte ik gauw zelf een overtrekje uit een Kringwinkelstofje dat ik ook net had gevonden.

Toen maakte ik een foto van één van de strikjes die ik enkele weken geleden op de trein haakte. Inspiratie vond ik bij Celestine, de werkwijze hier, maar ik had meer zin in haken dan breien. Aldus:

Dan genoot ik nog efkes van het achterste stukje van onze moestuin. Ik presenteer u: onze weelderig groeiende rabarber, pompoen en courgette. Meer foto's van al dat schoons zal ik u besparen.

Of misschien alleen nog onze tomaten. Zie nekeer hoe mooi die eruit zien. Deze week aten we trouwens de eerste. Hemels!

Ah, en toen ik daar zo achteraan in de moestuin aan het vertoeven was, dacht ik: ik zwier mijn been eens in de lucht voor een foto van nog een Kringwinkel-vondst, mijn 5 euro-schoentjes. Zie, dat gehaaksel, plezant he!

En nog een laatste tuin-foto: wegens gebrek aan rijkelijk groeiende frambozen, kocht ik een potteke frambozenconfituur bij Dille & Kamille, zonder toegevoegde suikers en met enorm veel finger licking goodness.

En om af te sluiten, nog wat verblijdingen van/voor op het creatieve front.

Ik bestelde ritsen bij Sew Natural. Niet zomaar ritsen, maar ritsen afkomstig uit overschotten van de confectie-industrie. Zo blijft het een beetje ecologisch verantwoord he.

Daarnaast bestelde ik - op aanvraag van mijn schoonzus - een wreed schoon stofke uit biologische katoen. Wat dit zal worden, leest en ziet u hier wel nog eens.

Ah, en dan nog een klein verhaaltje. Gisterenochtend werd ik opgebeld door de mevrouw met de rode jas. Ze had van iemand wat restjes wol gekregen. Of ik zin had om eens langs te gaan om eens te kijken of ik iets kon gebruiken. "Binnen een half uurtje ben ik er!" (moest ik me niet nog moeten douchen hebben, was ik meteen vertrokken) Ze overliep met mij alle 'restjes' bolletjes, alhoewel restjes een heel groot woord is voor wat ik daar zag. Toen we rond waren, dacht ik: "Pfff, ga ik hieruit moeten kiezen??" Want ge weet, teveel keuze, dat is moeilijk, voor mij toch. Maar toen zei ze: "Pak het maar allemaal mee!" Het was al snel duidelijk dat dat niet allemaal in mijn fietszakken zou kunnen, dus reed ik weer naar huis om mijn fietskar aan te koppelen. Die zat VOL.

En dat, beste lezertjes, is de reden waarom ik gisteren dankzij de mevrouw met de rode jas nog maar eens met een gigantische glimlach heb rondgelopen... Alsof ze wist dat het gisteren mijn tweede blogverjaardag was.

Ik laat u eventjes meegenieten...

(in 't echt roder)

een paar onafgewerkte projectjes...

speciale wollekes...

truimateriaal...

ook nog op de naalden...

en een tas vol naalden en een paar haakboekjes.

Nu ergens een plaatsje gaan zoeken voor al dat moois!

Waarom ik beter 's avonds mijn kleren voor de volgende dag klaarleg.

2011-07-14T23:26:00.001+02:00

's Morgens valt het mij namelijk niet op wat voor een gigantische scheur er in mijn broek is. Gelukkig maar onderaan + achteraan.

Het was dus rond de middag dat ik dit ontdekte. DAT is dus de reden waarom het zo lang geleden was dat ik die broek gedragen had, herinnerde ik me bij het aanschouwen ervan.

Frisjes hoor. En gevaarlijk, zeker op de fiets. En veel sneller nat, want die flappen blijven aan de natte oppervlakken van de fiets hangen. Eén en al miserie dus.

Wat denkt u? Herstellen (en hoe dan precies?) of er een kniebroek van maken?

Hoewel dat laatste dan ook nog maar een kort leventje zal hebben, gezien andere verscheuringen ter hoogte van de heupen...

Reden te meer om eens zelf een zomerse, lange broek te maken. Ooit. Liever eerst dit zomers jurkje he ;)

EDIT: Ik kwam vanmorgen dit tegen - nog een mogelijke bestemming voor mijn broek!